ତତଃ ପୁନଃ ସ୍କଂଦମାହ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ କେଶଵୋଽରିହା ୩୨.
ତାପରେ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ କେଶବ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ପୁଣିଥରେ ଶ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ କହିଲେ:
କ୍ରୌଂଚପର୍ଵତମାଦାଯ ଦେଵସଂଘାନ୍ପ୍ରବାଧତେ ଜହି ତଂ ପାପସଂକଲ୍ପଂ କ୍ରୌଂଚସ୍ଥଂ ଶକ୍ତିଵେଗତଃ॥ ୩୨.
ସେ କ୍ରଉଞ୍ଚ ପର୍ବତକୁ ଉଠାଇ ଦେବତାମାନେକୁ ଦୁଃଖ ଦେଉଛି; ତୁମେ ତୁମର ଶକ୍ତିର ଗତିରେ କ୍ରଉଞ୍ଚରେ ବସୁଥିବା ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମନୋଭାବ ଥିବାକୁ ବଧ କର।
ତତଃ କ୍ରୌଂଚଂ ମହାତେଜା ନାନାଵ୍ଯାଲଵିନାଦିତମ୍ ୩୨.
ତାପରେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶ୍କନ୍ଦ କ୍ରଉଞ୍ଚ ପର୍ବତ ପାଖକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବହୁ ସାପର ଚିତ୍କାର ଶୁଣାଯାଉଥିଲା।
ତତ୍ର ଵ୍ଯାଲସହସ୍ରାଣି ଦୈତ୍ଯକୋଟ୍ଯଯୁତଂ ତଥା ୩୨.
ସେଠାରେ ହଜାର ହଜାର ସାପ ଓ କୋଟି କୋଟି ଦାନବ ଥିଲେ।
ଅଦ୍ଯାପି ଛିଦ୍ରଂ ତତ୍ପାର୍ଥ କ୍ରୌଂଚସ୍ଯ ପରିଵର୍ତତେ॥ ୩୨.
ହେ ପାର୍ଥ, ଏଯାଁ ଯାଏଁ ଆଜି ମଧ୍ୟ କ୍ରଉଞ୍ଚ ପର୍ବତର ସେ ଫାଟ ଅଛି।
ଯେନ ହଂସାଶ୍ଚ କ୍ରୌଂଚାଶ୍ଚ ମାନସାଯ ପ୍ରଯାଂତି ଚ ପ୍ରତ୍ଯାଯାତି ମନଃ ସାଧୋରାହୃତଂ ପ୍ରହିତଂ ତଥା॥ ୩୨.
ସେ ଫାଟ ମାଧ୍ୟମରେ ହଂସ ଓ କ୍ରଉଞ୍ଚ ପକ୍ଷୀମାନେ ମାନସ ସରୋବରକୁ ଯାଆନ୍ତି; ଏଭଳି ଭାବରେ ନିଷ୍ଠାବାନଙ୍କ ମନ ମଧ୍ୟ ଆକୃଷ୍ଟ ହେବା କିମ୍ବା ପଠାଯିବା ପରେ ପୁଣି ଫେରି ଆସେ।
ତତୋ ହରୀଂଦ୍ରପ୍ରମୁଖାଃ ପ୍ରତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ନନୃତୁଶ୍ଚ ରଂଭାପ୍ରମୁଖା ଵରାଂଗନାଃ ୩୨.
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଏବଂ ରମ୍ଭା ଆଦି ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀମାନେ ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତ କଲେ।
ତତସ୍ତଂ ଗିରିଵର୍ଷ୍ମାଣଂ ପତିତଂ ଵସୁଧୋପରି ୩୩.
ତାପରେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ବଡ଼ ପର୍ବତଟିଏ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଛି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵା ଵିସ୍ମିତାସ୍ତେ ଜଯଂ ଜଗୁସ୍ତଥା ମୁହୁଃ ୩୩.
ଏହା ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ ଏବଂ ପୁଣିପୁଣି ଜୟଧ୍ୱନି କଲେ।
ଉତ୍ଥାଯ ତାରକୋ ଦୈତ୍ଯଃ କଦା ଚିନ୍ନୋ ନିହଂତି ଚେତ୍ ୩୩.
ଉଠି ଦାନବ ତାରକ ଭାବିଲେ, କେବେ ସେ ମୋତେ ବଧ କରିପାରିବେ।
ଆସୀଦ୍ଦୀନମନାଃ ପାର୍ଥ ଶୁଶୋଚ ଚ ମହାମତିଃ ୩୩.
ସେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ହେ ପାର୍ଥ, ଏବଂ ସେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ ଶୋକ କରିଲେ।
ଶୋଚ୍ଯଂ ପାତକିନଂ ମାଂ ଚ ସଂସ୍ତୁଵଧ୍ଵଂ କଥଂ ସୁରାଃ ୩୩.
ମୁଁ ଏମିତି ପାପୀ, ଦୁଃଖ ଓ ବିନାଶର ଯୋଗ୍ୟ, ତେବେ ଦେବତାମାନେ କିପରି ମୋତେ ସ୍ତୁତି କରୁଛନ୍ତି?
ସ ତୁ ରୁଦ୍ରାଂଶଜଃ ପ୍ରୋକ୍ତସ୍ତସ୍ଯ ଦ୍ରୁହ୍ଯନ୍ନ ରୁଦ୍ରଁଵତ୍ ୩୩.
ଯିଏ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଅଂଶ ଭାବେ ପରିଚିତ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଧୋଖା ଦେଇଥାଏ, ଯେପରି ଜଣେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଧୋଖା ଦେଇଥାଏ।
ଵୀରଂ ହି ପୁରୁଷଂ ହତ୍ଵା ଗୋସହସ୍ରେଣ ମୁଚ୍ଯତେ ୩୩.
ଏକ ଶୂରବୀର ପୁରୁଷଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ, ହଜାର ଗାଈ ଦାନ କଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ପାପଶୀଲସ୍ଯ ହନନେ ଦୋଷୋ ଯଦ୍ଯପି ନାସ୍ତି ଚ ୩୩.
ପାପ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ମାରିବାରେ ଯଦିଓ ଦୋଷ ନାହିଁ,
ତଦହଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ପ୍ରାଯାଶ୍ଚିତ୍ତଂ ଚ କିଂଚନ ୩୩.
ତଥାପି ଏହା ପାଇଁ କେଉଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଅଛି, ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
ଇତି ସଂଶୋଚତସ୍ତସ୍ଯ ଶିଵପୁତ୍ରସ୍ଯ ଧୀମତଃ ୩୩.
ଏପରି ଭାବେ ଶିବଙ୍କ ପୁଅ ଜଣେ ବିବେକଶୀଳ ହୋଇ ଦୁଃଖ କରୁଥିଲେ,
ଶ୍ରୁତିଃ ସ୍ମୃତିଶ୍ଚେତିହାସାଃ ପୁରାଣଂ ଚ ଶିଵାତ୍ମଜ ୩୩.
ବେଦ, ସ୍ମୃତି, ଇତିହାସ ଓ ପୁରାଣ, ହେ ଶିବପୁତ୍ର,
ସ୍ଵପ୍ରାଣାନ୍ଯଃ ପରପ୍ରାଣୈଃ ପ୍ରପୁଷ୍ଣାତ୍ଯଘୃଣଃ ପୁମାନ୍ ୩୩.
ଯିଏ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରାଣ ନେଇ ନିଜ ପ୍ରାଣ ବଞ୍ଚାଏ ଓ ଦୟାହୀନ, ସେ ମନୁଷ୍ୟ—
ଅନ୍ନାଦେ ଭ୍ରୂଣହା ମାର୍ଷ୍ଟି ପତ୍ଯୌ ଭାର୍ଯା ପଚାରିଣୀ ୩୩.
ଖାଦ୍ୟ ଖାଉଥିବା, ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁ ହତ୍ୟା କରୁଥିବା, ଓ ପତିଙ୍କୁ ଭ୍ରମ କରୁଥିବା ଜନାନୀ—
ପାପିନଂ ପୁରୁଷଂ ଯୋ ହି ସମର୍ଥୋ ନ ନିହଂତି ଚ ୩୩.
ଯିଏ ପାପୀ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ମାରିପାରିବା ସମର୍ଥ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମାରେନାହିଁ,
ପାପିନୋ ଯଦି ଵଧ୍ଯଂତେ ନୈଵ ପାଲନସଂସ୍ଥିତୈଃ ୩୩.
ଯଦି ପାପୀମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାରାଯାଉନାହିଁ,
କଥଂ ଯଜ୍ଞାଶ୍ଚ ଵେଦାଶ୍ଚ ଵର୍ତତେ ଵିଶ୍ଵଧାରକାଃ ୩୩.
ତେବେ କିପରି ଯଜ୍ଞ ଓ ବେଦ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଚାଲିଥିବେ?
ଅଥ ଚେଦ୍ରୁଦ୍ରଭକ୍ତେଷୁ ବହୁମାନସ୍ତଵ ପ୍ରଭୋ ୩୩.
କିନ୍ତୁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଆପଣ ରୁଦ୍ରଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ବହୁତ ମାନ୍ୟତା ଦେଉଛନ୍ତି,
ଆଜନ୍ମସଂଭଵୈଃ ପାପୈଃ ପୁମାନ୍ଯେନ ଵିମୁଚ୍ଯତେ ୩୩.
ତାହା ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମଠାରୁ ଜମା ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
କୃତେ ପାପେଽନୁତାପୋ ଵୈ ଯସ୍ଯ ସ୍କନ୍ଦ ପ୍ରଜାଯତେ ୩୩.
ହେ ସ୍କନ୍ଦ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପାପ କରିବା ପରେ ଅନୁତାପ ଜନ୍ମେ,
ନ ଯସ୍ଯାଲମପି ବ୍ରହ୍ମାମହିମାନଂ ଵିଵର୍ଣିତୁମ୍ ୩୩.
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମହିମାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବା ଏମିତି କେହି ନାହିଁ।
ଅକାଂଡେ ଯଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମାଂଡକ୍ଷଯୋଦ୍ଯୁକ୍ତଂ ହଲାହଲମ୍ ୩୩.
ଏବଂ ଯାହା ଯୁଗାନ୍ତରେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ନାଶ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ବିଷ ତିଆରି ହୁଏ—
ଦୁଃଖତାଂଡଵଦୀନୋଽଭୂଦଣ୍ଡସଂକୀର୍ଣମାନସଃ ୩୩.
ସେ ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲେ।
ଵିଯଦ୍ଵ୍ଯାପୀ ସୁରସରିତ୍ପ୍ରଵାହୋ ଵିପ୍ରୁଷାକୃତିଃ ୩୩.
ଯିଏ ଆକାଶକୁ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି, ଦେବୀ ନଦୀର ପ୍ରବାହ ତାଙ୍କର ରୂପ, ଓ ଜଳବିନ୍ଦୁ ପରି ଅଛନ୍ତି।