ତସ୍ଯାଂ ତତୋ ନିର୍ଗତାଯାଂ ଦୈତ୍ଯଶୀର୍ଷଂ ଵ୍ଯକମ୍ପଯତ୍ ୩୨.
ସେଠାରୁ ସେ ବାହାରିଯିବା ସମୟରେ, ଦାୟତ୍ୟର ମୁଣ୍ଡ ଖରାପିଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଶକ୍ତିଂ ସୋଽକ୍ଷିପଦ୍ଗିରିଜାତ୍ମଜଃ ୩୨.
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଗିରିଜାଙ୍କ ପୁଅ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଛାଡ଼ିଲେ।
କଲ୍ପାଂଭୋଧିସମୁନ୍ନାଦାଂ ଦିଧକ୍ଷଂତୀଂ ଜଗଦ୍ଯଥା ୩୨.
ସେଇ ଶକ୍ତି କଳ୍ପର ମେଘ ଭଳି ଗଜଗଜାଇ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଜଳାଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା।
ଦାରଣୀଂ ପର୍ଵତାନାଂ ଚ ସର୍ଵସତ୍ତ୍ଵବଲାଧିକାମ୍ ୩୨.
ସେ ଶକ୍ତି ପାହାଡ଼କୁ ଭାଗ କରିପାରିଥିଲା ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଶକ୍ତିଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲା।
ଧର୍ମଶ୍ଚେଦ୍ବଲଵାଁଲ୍ଲୋକେ ଧର୍ମୋ ଜଯତି ଚେତ୍ସଦା ୩୨.
ଯଦି ଏହି ଜଗତରେ ଧର୍ମର ଶକ୍ତି ଅଧିକ ଥାଏ, ତେବେ ସଦା ଧର୍ମର ଜୟ ହୁଏ।
ସା କୁମାରଭୁଜୋତ୍ସୃଷ୍ଟା ଦୁର୍ନିଵାର୍ଯା ଦୁରାସଦା ୩୨.
କୁମାରଙ୍କ ହାତରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ସେ ଅସ୍ତ୍ରକୁ କେହି ବାଦା ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ, ଏହାକୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରିବା ମଧ୍ୟ ଅସମ୍ଭବ।
ନିଃସୃତ୍ଯ ଜଲକଲ୍ଲୋଲପୂର୍ଵିକା ସ୍କଂଦମାଯଯୌ ନାଦଯନ୍ଵସୁଧାଂ ସର୍ଵାଂ ପପାତାଯୋମୁଖୋ ମୃତଃ॥ ୩୨.
ପାଣିର ତରଙ୍ଗ ସହିତ ବାହାରି, ସେ ଅସ୍ତ୍ର ଶ୍କନ୍ଦଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲା, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଗଞ୍ଜାଇଲା, ଏବଂ ଲୋହା ମୁହଁଥିବା ଦାନବକୁ ଆଘାତ କରି, ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା।
ଏଵଂ ପ୍ରତାପ୍ଯ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ନିର୍ଜିତ୍ଯ ବହୁଶଃ ସୁରାନ୍ ୩୨.
ଏଭଳି ଭାବେ ତିନି ଲୋକକୁ ତାପି, ଦେବତାମାନେକୁ ପୁନିପୁନି ଜିତିଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନିହତେ ଦୈତ୍ଯେ ପ୍ରହର୍ଷଂ ଵିଶ୍ଵମାଯଯୌ॥ ୩୨.
ସେ ଦାନବ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ସମୟରେ, ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱରେ ଆନନ୍ଦ ଛାଇଗଲା।
ଵଵୁର୍ଵାତାସ୍ତଥା ପୁଣ୍ଯାଃ ସୁପ୍ରଭୋଭୂଦ୍ଦିଵାକରଃ ୩୨.
ଶୁଭ ପବନ ବହିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା।
ତତଃ ପୁନଃ ସ୍କଂଦମାହ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ କେଶଵୋଽରିହା ୩୨.
ତାପରେ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ କେଶବ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ପୁଣିଥରେ ଶ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ କହିଲେ:
କ୍ରୌଂଚପର୍ଵତମାଦାଯ ଦେଵସଂଘାନ୍ପ୍ରବାଧତେ ଜହି ତଂ ପାପସଂକଲ୍ପଂ କ୍ରୌଂଚସ୍ଥଂ ଶକ୍ତିଵେଗତଃ॥ ୩୨.
ସେ କ୍ରଉଞ୍ଚ ପର୍ବତକୁ ଉଠାଇ ଦେବତାମାନେକୁ ଦୁଃଖ ଦେଉଛି; ତୁମେ ତୁମର ଶକ୍ତିର ଗତିରେ କ୍ରଉଞ୍ଚରେ ବସୁଥିବା ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମନୋଭାବ ଥିବାକୁ ବଧ କର।
ତତଃ କ୍ରୌଂଚଂ ମହାତେଜା ନାନାଵ୍ଯାଲଵିନାଦିତମ୍ ୩୨.
ତାପରେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶ୍କନ୍ଦ କ୍ରଉଞ୍ଚ ପର୍ବତ ପାଖକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବହୁ ସାପର ଚିତ୍କାର ଶୁଣାଯାଉଥିଲା।
ତତ୍ର ଵ୍ଯାଲସହସ୍ରାଣି ଦୈତ୍ଯକୋଟ୍ଯଯୁତଂ ତଥା ୩୨.
ସେଠାରେ ହଜାର ହଜାର ସାପ ଓ କୋଟି କୋଟି ଦାନବ ଥିଲେ।
ଅଦ୍ଯାପି ଛିଦ୍ରଂ ତତ୍ପାର୍ଥ କ୍ରୌଂଚସ୍ଯ ପରିଵର୍ତତେ॥ ୩୨.
ହେ ପାର୍ଥ, ଏଯାଁ ଯାଏଁ ଆଜି ମଧ୍ୟ କ୍ରଉଞ୍ଚ ପର୍ବତର ସେ ଫାଟ ଅଛି।
ଯେନ ହଂସାଶ୍ଚ କ୍ରୌଂଚାଶ୍ଚ ମାନସାଯ ପ୍ରଯାଂତି ଚ ପ୍ରତ୍ଯାଯାତି ମନଃ ସାଧୋରାହୃତଂ ପ୍ରହିତଂ ତଥା॥ ୩୨.
ସେ ଫାଟ ମାଧ୍ୟମରେ ହଂସ ଓ କ୍ରଉଞ୍ଚ ପକ୍ଷୀମାନେ ମାନସ ସରୋବରକୁ ଯାଆନ୍ତି; ଏଭଳି ଭାବରେ ନିଷ୍ଠାବାନଙ୍କ ମନ ମଧ୍ୟ ଆକୃଷ୍ଟ ହେବା କିମ୍ବା ପଠାଯିବା ପରେ ପୁଣି ଫେରି ଆସେ।
ତତୋ ହରୀଂଦ୍ରପ୍ରମୁଖାଃ ପ୍ରତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ନନୃତୁଶ୍ଚ ରଂଭାପ୍ରମୁଖା ଵରାଂଗନାଃ ୩୨.
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଏବଂ ରମ୍ଭା ଆଦି ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀମାନେ ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତ କଲେ।
ତତସ୍ତଂ ଗିରିଵର୍ଷ୍ମାଣଂ ପତିତଂ ଵସୁଧୋପରି ୩୩.
ତାପରେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ବଡ଼ ପର୍ବତଟିଏ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଛି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵା ଵିସ୍ମିତାସ୍ତେ ଜଯଂ ଜଗୁସ୍ତଥା ମୁହୁଃ ୩୩.
ଏହା ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ ଏବଂ ପୁଣିପୁଣି ଜୟଧ୍ୱନି କଲେ।
ଉତ୍ଥାଯ ତାରକୋ ଦୈତ୍ଯଃ କଦା ଚିନ୍ନୋ ନିହଂତି ଚେତ୍ ୩୩.
ଉଠି ଦାନବ ତାରକ ଭାବିଲେ, କେବେ ସେ ମୋତେ ବଧ କରିପାରିବେ।
ଆସୀଦ୍ଦୀନମନାଃ ପାର୍ଥ ଶୁଶୋଚ ଚ ମହାମତିଃ ୩୩.
ସେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ହେ ପାର୍ଥ, ଏବଂ ସେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ ଶୋକ କରିଲେ।
ଶୋଚ୍ଯଂ ପାତକିନଂ ମାଂ ଚ ସଂସ୍ତୁଵଧ୍ଵଂ କଥଂ ସୁରାଃ ୩୩.
ମୁଁ ଏମିତି ପାପୀ, ଦୁଃଖ ଓ ବିନାଶର ଯୋଗ୍ୟ, ତେବେ ଦେବତାମାନେ କିପରି ମୋତେ ସ୍ତୁତି କରୁଛନ୍ତି?
ସ ତୁ ରୁଦ୍ରାଂଶଜଃ ପ୍ରୋକ୍ତସ୍ତସ୍ଯ ଦ୍ରୁହ୍ଯନ୍ନ ରୁଦ୍ରଁଵତ୍ ୩୩.
ଯିଏ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଅଂଶ ଭାବେ ପରିଚିତ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଧୋଖା ଦେଇଥାଏ, ଯେପରି ଜଣେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଧୋଖା ଦେଇଥାଏ।
ଵୀରଂ ହି ପୁରୁଷଂ ହତ୍ଵା ଗୋସହସ୍ରେଣ ମୁଚ୍ଯତେ ୩୩.
ଏକ ଶୂରବୀର ପୁରୁଷଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ, ହଜାର ଗାଈ ଦାନ କଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ପାପଶୀଲସ୍ଯ ହନନେ ଦୋଷୋ ଯଦ୍ଯପି ନାସ୍ତି ଚ ୩୩.
ପାପ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ମାରିବାରେ ଯଦିଓ ଦୋଷ ନାହିଁ,
ତଦହଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ପ୍ରାଯାଶ୍ଚିତ୍ତଂ ଚ କିଂଚନ ୩୩.
ତଥାପି ଏହା ପାଇଁ କେଉଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଅଛି, ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
ଇତି ସଂଶୋଚତସ୍ତସ୍ଯ ଶିଵପୁତ୍ରସ୍ଯ ଧୀମତଃ ୩୩.
ଏପରି ଭାବେ ଶିବଙ୍କ ପୁଅ ଜଣେ ବିବେକଶୀଳ ହୋଇ ଦୁଃଖ କରୁଥିଲେ,
ଶ୍ରୁତିଃ ସ୍ମୃତିଶ୍ଚେତିହାସାଃ ପୁରାଣଂ ଚ ଶିଵାତ୍ମଜ ୩୩.
ବେଦ, ସ୍ମୃତି, ଇତିହାସ ଓ ପୁରାଣ, ହେ ଶିବପୁତ୍ର,
ସ୍ଵପ୍ରାଣାନ୍ଯଃ ପରପ୍ରାଣୈଃ ପ୍ରପୁଷ୍ଣାତ୍ଯଘୃଣଃ ପୁମାନ୍ ୩୩.
ଯିଏ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରାଣ ନେଇ ନିଜ ପ୍ରାଣ ବଞ୍ଚାଏ ଓ ଦୟାହୀନ, ସେ ମନୁଷ୍ୟ—
ଅନ୍ନାଦେ ଭ୍ରୂଣହା ମାର୍ଷ୍ଟି ପତ୍ଯୌ ଭାର୍ଯା ପଚାରିଣୀ ୩୩.
ଖାଦ୍ୟ ଖାଉଥିବା, ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁ ହତ୍ୟା କରୁଥିବା, ଓ ପତିଙ୍କୁ ଭ୍ରମ କରୁଥିବା ଜନାନୀ—