ତ୍ଵମେଵ ହଂତା ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଦେଵାନାଂ ପରିପାଲକଃ ୩୨.
ତୁମେ ହିଁ ଦେବତାମାନେଙ୍କର ରକ୍ଷକ ଓ ଦାନବମାନେଙ୍କର ବିନାଶକ।
କ୍ଷଣାର୍ଧଂ ପଶ୍ଯ ମେ ଵୀର୍ଯଂ ଭାସ୍କରୋ ଲୋହିତାଯତେ ୩୨.
ଆଧା ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମୋର ଶକ୍ତି ଦେଖ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲାଲ ହୋଇଯାଏ।
ଵିରୋଷୋଽଭୂତ୍ତମାଲିଂଗ୍ଯ ଵଚନଂ କେଶଵୋଽବ୍ରଵୀତ୍ ୩୨.
ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, କେଶବ କହିଲେ।
ସ୍ମରାତ୍ମାନଂ ଯଦର୍ଥଂ ତ୍ଵମୁତ୍ପନ୍ନୋଽସି ମହେଶ୍ଵରାତ୍ ସୁରଵିପ୍ରକୃତେ ଜନ୍ମ ଜୀଵିତଂ ଚ ମହାତ୍ମନାମ୍॥ ୩୨.
ମନେପକା, ତୁମେ କାହିଁକି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ; ମହାପୁରୁଷମାନେଙ୍କର ଜନ୍ମ ଓ ଜୀବନ ଦେବତାମାନେଙ୍କର କ୍ଷୋଭ ପାଇଁ।
ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଦେଵ୍ଯା ଗଂଗାଯାଃ କୃତ୍ତିକାନାଂ ଚ ତେଜସା ସାଧୂନାଂ ଚ କୃତେ ଯସ୍ଯ ଧନଂ ଵୀର୍ଯଂ ଚ ସଂପଦଃ॥ ୩୨.
ରୁଦ୍ର, ଦେବୀ, ଗଙ୍ଗା ଓ କୃତ୍ତିକାମାନେଙ୍କର ତେଜରୁ ଏବଂ ସାଧୁମାନେଙ୍କ ପାଇଁ, ଯାହାଙ୍କର ଧନ, ଶକ୍ତି ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଅଛି।
ସଫଲଂ ତସ୍ଯ ତତ୍ସର୍ଵଂ ନାନ୍ଯଥା ରୁଦ୍ରନଂଦନ॥ ୩୨.
ହେ ରୁଦ୍ରନନ୍ଦନ, ସେ ସମସ୍ତ କାମ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସଫଳ ହୁଏ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ।
ଅଦ୍ଯ ଧର୍ମଶ୍ଚ ଦେଵାଶ୍ଚ ଗାଵଃ ସାଧ୍ଯାଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ୩୨.
ଆଜି ଧର୍ମ, ଦେବତାମାନେ, ଗାଈମାନେ, ସାଧ୍ୟମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ—
ଯା ଗତିଃ ଶିଵତ୍ଯାଗେନ ତ୍ଵତ୍ତ୍ଯାଗେନ ଚ କେଶଵ ୩୨.
ଶିବଙ୍କୁ ଛାଡିଦେବାରେ ଯେଉଁ ଦଶା ମିଳେ, ତୁମକୁ ଛାଡିଦେବାରେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଦଶା, ହେ କେଶବ—
ଯା ଗତିଃ ଶ୍ରୁତିତ୍ଯାଗେନ ସାଧ୍ଵୀ ଭାର୍ଯାତିପୀଡନାତ୍ ନିଷ୍ଠୁରସ୍ଯ ଗତିର୍ଯା ଚ ତାଂ ଗତିଂ ଯାମି କେଶଵ॥ ୩୨.
ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ସତୀ ଜନନୀକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଲେ, ଏବଂ ନିଷ୍ଠୁର ଲୋକଙ୍କ ଯେଉଁ ଗତି, ହେ କେଶବ, ମୁଁ ସେଇ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉଛି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ସୁମହାନ୍ନାଦଃ ସଂପ୍ରଜଜ୍ଞେ ଦିଵୌକସାମ୍ ୩୨.
ଏହିପରି କହିବା ସହିତ, ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଧ୍ୱନି ହେଲା।
ତତସ୍ତାର୍କ୍ଷଅଯଂ ସମାରୁଦ୍ଯ ହରିସ୍ତସ୍ମିନ୍ମହାରଣେ ୩୨.
ତାପରେ ହରି, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ସେଇ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଲୋହିତାଂବରସଂଵୀତୋ ଲୋହିତସ୍ରଗ୍ଵିଭୂଷଣଃ ୩୨.
ସେ ଲାଲ ଜମା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଲାଲ ମାଳା ଓ ଗହଣାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ଭୁଜେନ ତୋଲଯଞ୍ଛକ୍ତିଂ ସର୍ଵଭୂତାନି କମ୍ପଯନ୍ ୩୨.
ସେ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଶକ୍ତି ଉଠାଇ ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଲେ।
ତିଷ୍ଠତିଷ୍ଠ ସୁଦୁର୍ବୁଦ୍ଧେ ଜୀଵିତଂ ତେ ମଯି ସ୍ଥିତମ୍ ୩୨.
ଥା, ଥା, ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧି! ତୋର ଜୀବନ ମୋ ହାତରେ ଅଛି।
ଯତ୍ତେ ସୁନିଷ୍ଠୁରତ୍ଵଂ ଚ ଧର୍ମେ ଦେଵେଷୁ ଗୋଷୁ ଚ ୩୨.
ଧର୍ମ, ଦେବତା ଓ ଗାଈମାନଙ୍କୁ ନେଇ ତୋର ଏତେ ନିଷ୍ଠୁରତା—
ଏଵମୁକ୍ତେ ଗୁହେନାଥ ନିଵୃତ୍ତସ୍ଯାସ୍ଯ ଭାରତ ୩୨.
ଏପରି ଗୁହା କହିଲେ, ହେ ଭାରତ, ସେ ଅପସାର କଲେ।
ତେଜସା ଭାସଯଂତୀ ତମଧ ଊର୍ଧ୍ଵଂ ଦିଶୋ ଦଶ ୩୨.
ତାଙ୍କ ତେଜରେ ସେଠାରେ ଓ ଉପର-ତଳ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା।
ଅହଂ ଶକ୍ତିର୍ଗୁହାଖ୍ଯାତା ଭୂତଲେଷୁ ସଦା ସ୍ଥିତା ୩୨.
ମୁଁ ଗୁହା ନାମକ ଶକ୍ତି, ସଦା ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଛି।
ସୁରେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ଵସାମି ଚାହଂ ଵିପ୍ରେଷୁ ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥରତେଷୁ ଚାହମ୍ ୩୨.
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଛି, ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଅଛି।
ତଦସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯସଂଘସ୍ଯ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋଦ୍ଯାଵଧିର୍ଗୁହ ୩୨.
ଏହି ପୁଣ୍ୟର ସମୂହ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗର ସୀମା ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି, ହେ ଗୁହା।
ତସ୍ଯାଂ ତତୋ ନିର୍ଗତାଯାଂ ଦୈତ୍ଯଶୀର୍ଷଂ ଵ୍ଯକମ୍ପଯତ୍ ୩୨.
ସେଠାରୁ ସେ ବାହାରିଯିବା ସମୟରେ, ଦାୟତ୍ୟର ମୁଣ୍ଡ ଖରାପିଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଶକ୍ତିଂ ସୋଽକ୍ଷିପଦ୍ଗିରିଜାତ୍ମଜଃ ୩୨.
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଗିରିଜାଙ୍କ ପୁଅ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଛାଡ଼ିଲେ।
କଲ୍ପାଂଭୋଧିସମୁନ୍ନାଦାଂ ଦିଧକ୍ଷଂତୀଂ ଜଗଦ୍ଯଥା ୩୨.
ସେଇ ଶକ୍ତି କଳ୍ପର ମେଘ ଭଳି ଗଜଗଜାଇ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଜଳାଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା।
ଦାରଣୀଂ ପର୍ଵତାନାଂ ଚ ସର୍ଵସତ୍ତ୍ଵବଲାଧିକାମ୍ ୩୨.
ସେ ଶକ୍ତି ପାହାଡ଼କୁ ଭାଗ କରିପାରିଥିଲା ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଶକ୍ତିଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲା।
ଧର୍ମଶ୍ଚେଦ୍ବଲଵାଁଲ୍ଲୋକେ ଧର୍ମୋ ଜଯତି ଚେତ୍ସଦା ୩୨.
ଯଦି ଏହି ଜଗତରେ ଧର୍ମର ଶକ୍ତି ଅଧିକ ଥାଏ, ତେବେ ସଦା ଧର୍ମର ଜୟ ହୁଏ।
ସା କୁମାରଭୁଜୋତ୍ସୃଷ୍ଟା ଦୁର୍ନିଵାର୍ଯା ଦୁରାସଦା ୩୨.
କୁମାରଙ୍କ ହାତରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ସେ ଅସ୍ତ୍ରକୁ କେହି ବାଦା ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ, ଏହାକୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରିବା ମଧ୍ୟ ଅସମ୍ଭବ।
ନିଃସୃତ୍ଯ ଜଲକଲ୍ଲୋଲପୂର୍ଵିକା ସ୍କଂଦମାଯଯୌ ନାଦଯନ୍ଵସୁଧାଂ ସର୍ଵାଂ ପପାତାଯୋମୁଖୋ ମୃତଃ॥ ୩୨.
ପାଣିର ତରଙ୍ଗ ସହିତ ବାହାରି, ସେ ଅସ୍ତ୍ର ଶ୍କନ୍ଦଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲା, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଗଞ୍ଜାଇଲା, ଏବଂ ଲୋହା ମୁହଁଥିବା ଦାନବକୁ ଆଘାତ କରି, ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା।
ଏଵଂ ପ୍ରତାପ୍ଯ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ନିର୍ଜିତ୍ଯ ବହୁଶଃ ସୁରାନ୍ ୩୨.
ଏଭଳି ଭାବେ ତିନି ଲୋକକୁ ତାପି, ଦେବତାମାନେକୁ ପୁନିପୁନି ଜିତିଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନିହତେ ଦୈତ୍ଯେ ପ୍ରହର୍ଷଂ ଵିଶ୍ଵମାଯଯୌ॥ ୩୨.
ସେ ଦାନବ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ସମୟରେ, ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱରେ ଆନନ୍ଦ ଛାଇଗଲା।
ଵଵୁର୍ଵାତାସ୍ତଥା ପୁଣ୍ଯାଃ ସୁପ୍ରଭୋଭୂଦ୍ଦିଵାକରଃ ୩୨.
ଶୁଭ ପବନ ବହିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା।