ଧାଵତଶ୍ଚାପି କଲ୍ପାଂତଂ ରୁଦ୍ରକଲ୍ପସ୍ଯ ତସ୍ଯ ଯାଃ ୩୨.
ସେ ଦୌଡ଼ୁଥିବାବେଳେ, ଏକ ରୁଦ୍ରକଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ କମ୍ପିଥିଲା।
ତତୋଂଽତରିକ୍ଷେ ଵାଚଶ୍ଚ ପ୍ରୋଚୁଃ ସିଦ୍ଧାଃ ସ୍ଵଯଂ ତଦା ୩୨.
ତାପରେ ଆକାଶରେ, ସିଦ୍ଧମାନେ ସ୍ୱୟଂ କଥା କହିଲେ।
ଅନାଦୃତ୍ଯେଵ ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ବ୍ରୁଵନ୍ନାନ୍ଯତ୍କରୋମ୍ଯହମ୍ ୩୨.
ସେଇ କଥାକୁ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରି, ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଅନ୍ୟ କିଛି କରିବି।"
ଉଵାଚ ଵାଚଂ ସାଧୂଂଶ୍ଚ ଯତ୍ନାତ୍ପାଲଯତାଂ ଫଲମ୍ ୩୨.
ସେ ଉଚିତ କଥା କହି, ଭଲ ଲୋକମାନେଠାରେ କହିଲେ, "ଯେଉଁମାନେ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଫଳ ପାଆନ୍ତି।"
ଅଥାପଶ୍ଯନ୍ମହାସେନୋ ରୁଦ୍ରଂ ଯାଂତଂ ଚ ତାରକମ୍ ୩୨.
ତାପରେ ମହାସେନ ଦେଖିଲେ, ରୁଦ୍ର ଓ ତାରକା ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି।
ଜଗଚ୍ଚ କ୍ଷୁବ୍ଧମତ୍ଯର୍ଥଂ ସ୍ଵାଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ପୁରା କୃତାମ୍ ୩୨.
ପୃଥିବୀ ବହୁତ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲା, ପୂର୍ବରୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞାକୁ ମନେପକାଇ।
ଆକାଶଵାଣୀଂ ଶ୍ରୃଣ୍ଵଂଶ୍ଚ କିଂ ସ୍କନ୍ଦ ତ୍ଵଂ ଵିଷୀଦସୀ ୩୨.
ଆକାଶର ବାଣୀ ଶୁଣିଲେ, "କାହିଁକି, ସ୍କନ୍ଦ, ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ହେଉଛ?"
ସ୍ଥାପଯେର୍ଲିଗମୀଶସ୍ଯ ମୋକ୍ଷୋ ହତ୍ଯାଶତୈରପି ୩୨.
ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କର; ଶତ ହତ୍ୟା ପରେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଅଥୋତ୍ପ୍ଲୁତ୍ଯ ମଯୂରାତ୍ସ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ କେଶଵମ୍ ୩୨.
ତାପରେ ମୟୂରରୁ ଲାଫି, ସେ ହସିଲେ, ମନେ ହେଲା କେଶବଙ୍କୁ ଦେଖି।
ଜାନାମି ତ୍ଵାମହଂ ଵିଷ୍ଣୋ ମହାବୁଦ୍ଧିପରାକ୍ରମମ୍ ୩୨.
ମୁଁ ତୁମକୁ ଜାଣେ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ମହାବୁଦ୍ଧି ଓ ପ୍ରଭଳ ପ୍ରତାପର ଅଧିକାରୀ।
ତ୍ଵମେଵ ହଂତା ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଦେଵାନାଂ ପରିପାଲକଃ ୩୨.
ତୁମେ ହିଁ ଦେବତାମାନେଙ୍କର ରକ୍ଷକ ଓ ଦାନବମାନେଙ୍କର ବିନାଶକ।
କ୍ଷଣାର୍ଧଂ ପଶ୍ଯ ମେ ଵୀର୍ଯଂ ଭାସ୍କରୋ ଲୋହିତାଯତେ ୩୨.
ଆଧା ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମୋର ଶକ୍ତି ଦେଖ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲାଲ ହୋଇଯାଏ।
ଵିରୋଷୋଽଭୂତ୍ତମାଲିଂଗ୍ଯ ଵଚନଂ କେଶଵୋଽବ୍ରଵୀତ୍ ୩୨.
ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, କେଶବ କହିଲେ।
ସ୍ମରାତ୍ମାନଂ ଯଦର୍ଥଂ ତ୍ଵମୁତ୍ପନ୍ନୋଽସି ମହେଶ୍ଵରାତ୍ ସୁରଵିପ୍ରକୃତେ ଜନ୍ମ ଜୀଵିତଂ ଚ ମହାତ୍ମନାମ୍॥ ୩୨.
ମନେପକା, ତୁମେ କାହିଁକି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ; ମହାପୁରୁଷମାନେଙ୍କର ଜନ୍ମ ଓ ଜୀବନ ଦେବତାମାନେଙ୍କର କ୍ଷୋଭ ପାଇଁ।
ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଦେଵ୍ଯା ଗଂଗାଯାଃ କୃତ୍ତିକାନାଂ ଚ ତେଜସା ସାଧୂନାଂ ଚ କୃତେ ଯସ୍ଯ ଧନଂ ଵୀର୍ଯଂ ଚ ସଂପଦଃ॥ ୩୨.
ରୁଦ୍ର, ଦେବୀ, ଗଙ୍ଗା ଓ କୃତ୍ତିକାମାନେଙ୍କର ତେଜରୁ ଏବଂ ସାଧୁମାନେଙ୍କ ପାଇଁ, ଯାହାଙ୍କର ଧନ, ଶକ୍ତି ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଅଛି।
ସଫଲଂ ତସ୍ଯ ତତ୍ସର୍ଵଂ ନାନ୍ଯଥା ରୁଦ୍ରନଂଦନ॥ ୩୨.
ହେ ରୁଦ୍ରନନ୍ଦନ, ସେ ସମସ୍ତ କାମ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସଫଳ ହୁଏ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ।
ଅଦ୍ଯ ଧର୍ମଶ୍ଚ ଦେଵାଶ୍ଚ ଗାଵଃ ସାଧ୍ଯାଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ୩୨.
ଆଜି ଧର୍ମ, ଦେବତାମାନେ, ଗାଈମାନେ, ସାଧ୍ୟମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ—
ଯା ଗତିଃ ଶିଵତ୍ଯାଗେନ ତ୍ଵତ୍ତ୍ଯାଗେନ ଚ କେଶଵ ୩୨.
ଶିବଙ୍କୁ ଛାଡିଦେବାରେ ଯେଉଁ ଦଶା ମିଳେ, ତୁମକୁ ଛାଡିଦେବାରେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଦଶା, ହେ କେଶବ—
ଯା ଗତିଃ ଶ୍ରୁତିତ୍ଯାଗେନ ସାଧ୍ଵୀ ଭାର୍ଯାତିପୀଡନାତ୍ ନିଷ୍ଠୁରସ୍ଯ ଗତିର୍ଯା ଚ ତାଂ ଗତିଂ ଯାମି କେଶଵ॥ ୩୨.
ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ସତୀ ଜନନୀକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଲେ, ଏବଂ ନିଷ୍ଠୁର ଲୋକଙ୍କ ଯେଉଁ ଗତି, ହେ କେଶବ, ମୁଁ ସେଇ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉଛି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ସୁମହାନ୍ନାଦଃ ସଂପ୍ରଜଜ୍ଞେ ଦିଵୌକସାମ୍ ୩୨.
ଏହିପରି କହିବା ସହିତ, ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଧ୍ୱନି ହେଲା।
ତତସ୍ତାର୍କ୍ଷଅଯଂ ସମାରୁଦ୍ଯ ହରିସ୍ତସ୍ମିନ୍ମହାରଣେ ୩୨.
ତାପରେ ହରି, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ସେଇ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଲୋହିତାଂବରସଂଵୀତୋ ଲୋହିତସ୍ରଗ୍ଵିଭୂଷଣଃ ୩୨.
ସେ ଲାଲ ଜମା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଲାଲ ମାଳା ଓ ଗହଣାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ଭୁଜେନ ତୋଲଯଞ୍ଛକ୍ତିଂ ସର୍ଵଭୂତାନି କମ୍ପଯନ୍ ୩୨.
ସେ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଶକ୍ତି ଉଠାଇ ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଲେ।
ତିଷ୍ଠତିଷ୍ଠ ସୁଦୁର୍ବୁଦ୍ଧେ ଜୀଵିତଂ ତେ ମଯି ସ୍ଥିତମ୍ ୩୨.
ଥା, ଥା, ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧି! ତୋର ଜୀବନ ମୋ ହାତରେ ଅଛି।
ଯତ୍ତେ ସୁନିଷ୍ଠୁରତ୍ଵଂ ଚ ଧର୍ମେ ଦେଵେଷୁ ଗୋଷୁ ଚ ୩୨.
ଧର୍ମ, ଦେବତା ଓ ଗାଈମାନଙ୍କୁ ନେଇ ତୋର ଏତେ ନିଷ୍ଠୁରତା—
ଏଵମୁକ୍ତେ ଗୁହେନାଥ ନିଵୃତ୍ତସ୍ଯାସ୍ଯ ଭାରତ ୩୨.
ଏପରି ଗୁହା କହିଲେ, ହେ ଭାରତ, ସେ ଅପସାର କଲେ।
ତେଜସା ଭାସଯଂତୀ ତମଧ ଊର୍ଧ୍ଵଂ ଦିଶୋ ଦଶ ୩୨.
ତାଙ୍କ ତେଜରେ ସେଠାରେ ଓ ଉପର-ତଳ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା।
ଅହଂ ଶକ୍ତିର୍ଗୁହାଖ୍ଯାତା ଭୂତଲେଷୁ ସଦା ସ୍ଥିତା ୩୨.
ମୁଁ ଗୁହା ନାମକ ଶକ୍ତି, ସଦା ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଛି।
ସୁରେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ଵସାମି ଚାହଂ ଵିପ୍ରେଷୁ ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥରତେଷୁ ଚାହମ୍ ୩୨.
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଛି, ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଅଛି।
ତଦସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯସଂଘସ୍ଯ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋଦ୍ଯାଵଧିର୍ଗୁହ ୩୨.
ଏହି ପୁଣ୍ୟର ସମୂହ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗର ସୀମା ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି, ହେ ଗୁହା।