ପଲାଯଧ୍ଵମହୋ ଦେଵାଃ ଶକ୍ତିଶ୍ଚେଦ୍ଵଃ ପଲାଯିତୁମ୍ ୩୨.
ହେ ଦେବମାନେ, ଯଦି ତୁମେ ପଳାଇପାରିବ, ତେବେ ଦୟାକରି ପଳାଅ।
କିଂ ନ ଶ୍ରୁତଃ ପୁରା ଗୀତଃ ଶ୍ଲୋକଃ ସ୍ଵାଯଂଭୁଵେନ ଯଃ ଅପସ୍ମାରୀଷୁ ଚୈଵାପି ସର୍ଵେ ତେ ସଂଶଯଂ ଗତାଃ॥ ୩୨.
ପୂର୍ବରୁ ସ୍ୱୟଂଭୁଙ୍କ ଗାଇଥିବା ଶ୍ଲୋକ ତୁମେ ଶୁଣିନାହଁ କି? ଯେଉଁମାନେ ଅପସ୍ମାରରେ ଭୁଗୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ସନ୍ଦେହରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ତଦିଦଂ ସର୍ଵମାଧୁନା ଚାତ୍ର ଦୃସ୍ଯତେ॥ ୩୨.
ଏହି ସବୁ କଥା ଏବେ ତୁମେ ନିଜ ଚକ୍ଷୁରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖୁଛ।
ଅଜ୍ଞାସିଷ୍ମ ପୁରୈଵୈତଦ୍ରୁଦ୍ରଭକ୍ତଂ ନ ହଂତ୍ଯସୌ ୩୨.
ଆମେ ପୂର୍ବରୁ ଜାଣୁଥିଲୁ: ଯିଏ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରେ, ସେ କେବେ ମରେନାହିଁ।
ଅଥୈଷ ଯଦି ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଂ ନ ନିହଂତି କୁବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ୩୨.
ଯଦି ଏହିଁ ଦେଉତା ଦାନବରାଜାକୁ ମାରିନାହାଁ, ତେବେ ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମନର।
ଅଦ୍ଯ ମେ ଵିପୁଲଂ ବାହ୍ଵୋର୍ବଲଂ ପଶ୍ଯତ ଦୈତ୍ଯାଧମଂ ନାଶଯାମି ମୁଷ୍ଟିନୈକେନ ପଶ୍ଯତ॥ ୩୨.
ଆଜି ମୋର ଦୁଇ ବାହୁର ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଦେଖ, ମୁଁ ଏକ ମୁଷ୍ଟିରେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି—ଦେଖ।
ମଯା ହି ଦକ୍ଷିଣୋ ବାହୁର୍ଦତ୍ତଶ୍ଚ ଭଵତାଂ ସଦା ୩୨.
ମୋର ଡାହାଣ ବାହୁ ସଦା ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଛି।
ଯେଂଽବରେ ଯେ ଚ ପାତାଲେ ଭୁଵି ଯେ ଚ ମହାସୁରାଃ ୩୨.
ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶରେ, ଯେଉଁମାନେ ପାତାଳରେ, ଭୂମିରେ ଓ ସମସ୍ତ ମହାସୁରମାନେ।
ଏଵମୁକ୍ତା ଜଗନ୍ନାଥୋ ମୁଷ୍ଟିମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଦକ୍ଷିଣମ୍ ୩୨.
ଏଭଳି କହି, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ସ୍ୱାମୀ ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ମୁଠି ଉଠାଇଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ଧାଵତି ଗୋଵିଂଦେ ଚଚାଲ ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍ ୩୨.
ଗୋବିନ୍ଦ ଦୌଡ଼ିବା ସମୟରେ, ତିନି ଜଗତ୍ କମ୍ପିଉଠିଲା।
ଧାଵତଶ୍ଚାପି କଲ୍ପାଂତଂ ରୁଦ୍ରକଲ୍ପସ୍ଯ ତସ୍ଯ ଯାଃ ୩୨.
ସେ ଦୌଡ଼ୁଥିବାବେଳେ, ଏକ ରୁଦ୍ରକଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ କମ୍ପିଥିଲା।
ତତୋଂଽତରିକ୍ଷେ ଵାଚଶ୍ଚ ପ୍ରୋଚୁଃ ସିଦ୍ଧାଃ ସ୍ଵଯଂ ତଦା ୩୨.
ତାପରେ ଆକାଶରେ, ସିଦ୍ଧମାନେ ସ୍ୱୟଂ କଥା କହିଲେ।
ଅନାଦୃତ୍ଯେଵ ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ବ୍ରୁଵନ୍ନାନ୍ଯତ୍କରୋମ୍ଯହମ୍ ୩୨.
ସେଇ କଥାକୁ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରି, ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଅନ୍ୟ କିଛି କରିବି।"
ଉଵାଚ ଵାଚଂ ସାଧୂଂଶ୍ଚ ଯତ୍ନାତ୍ପାଲଯତାଂ ଫଲମ୍ ୩୨.
ସେ ଉଚିତ କଥା କହି, ଭଲ ଲୋକମାନେଠାରେ କହିଲେ, "ଯେଉଁମାନେ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଫଳ ପାଆନ୍ତି।"
ଅଥାପଶ୍ଯନ୍ମହାସେନୋ ରୁଦ୍ରଂ ଯାଂତଂ ଚ ତାରକମ୍ ୩୨.
ତାପରେ ମହାସେନ ଦେଖିଲେ, ରୁଦ୍ର ଓ ତାରକା ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି।
ଜଗଚ୍ଚ କ୍ଷୁବ୍ଧମତ୍ଯର୍ଥଂ ସ୍ଵାଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ପୁରା କୃତାମ୍ ୩୨.
ପୃଥିବୀ ବହୁତ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲା, ପୂର୍ବରୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞାକୁ ମନେପକାଇ।
ଆକାଶଵାଣୀଂ ଶ୍ରୃଣ୍ଵଂଶ୍ଚ କିଂ ସ୍କନ୍ଦ ତ୍ଵଂ ଵିଷୀଦସୀ ୩୨.
ଆକାଶର ବାଣୀ ଶୁଣିଲେ, "କାହିଁକି, ସ୍କନ୍ଦ, ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ହେଉଛ?"
ସ୍ଥାପଯେର୍ଲିଗମୀଶସ୍ଯ ମୋକ୍ଷୋ ହତ୍ଯାଶତୈରପି ୩୨.
ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କର; ଶତ ହତ୍ୟା ପରେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଅଥୋତ୍ପ୍ଲୁତ୍ଯ ମଯୂରାତ୍ସ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ କେଶଵମ୍ ୩୨.
ତାପରେ ମୟୂରରୁ ଲାଫି, ସେ ହସିଲେ, ମନେ ହେଲା କେଶବଙ୍କୁ ଦେଖି।
ଜାନାମି ତ୍ଵାମହଂ ଵିଷ୍ଣୋ ମହାବୁଦ୍ଧିପରାକ୍ରମମ୍ ୩୨.
ମୁଁ ତୁମକୁ ଜାଣେ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ମହାବୁଦ୍ଧି ଓ ପ୍ରଭଳ ପ୍ରତାପର ଅଧିକାରୀ।
ତ୍ଵମେଵ ହଂତା ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଦେଵାନାଂ ପରିପାଲକଃ ୩୨.
ତୁମେ ହିଁ ଦେବତାମାନେଙ୍କର ରକ୍ଷକ ଓ ଦାନବମାନେଙ୍କର ବିନାଶକ।
କ୍ଷଣାର୍ଧଂ ପଶ୍ଯ ମେ ଵୀର୍ଯଂ ଭାସ୍କରୋ ଲୋହିତାଯତେ ୩୨.
ଆଧା ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମୋର ଶକ୍ତି ଦେଖ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲାଲ ହୋଇଯାଏ।
ଵିରୋଷୋଽଭୂତ୍ତମାଲିଂଗ୍ଯ ଵଚନଂ କେଶଵୋଽବ୍ରଵୀତ୍ ୩୨.
ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, କେଶବ କହିଲେ।
ସ୍ମରାତ୍ମାନଂ ଯଦର୍ଥଂ ତ୍ଵମୁତ୍ପନ୍ନୋଽସି ମହେଶ୍ଵରାତ୍ ସୁରଵିପ୍ରକୃତେ ଜନ୍ମ ଜୀଵିତଂ ଚ ମହାତ୍ମନାମ୍॥ ୩୨.
ମନେପକା, ତୁମେ କାହିଁକି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ; ମହାପୁରୁଷମାନେଙ୍କର ଜନ୍ମ ଓ ଜୀବନ ଦେବତାମାନେଙ୍କର କ୍ଷୋଭ ପାଇଁ।
ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଦେଵ୍ଯା ଗଂଗାଯାଃ କୃତ୍ତିକାନାଂ ଚ ତେଜସା ସାଧୂନାଂ ଚ କୃତେ ଯସ୍ଯ ଧନଂ ଵୀର୍ଯଂ ଚ ସଂପଦଃ॥ ୩୨.
ରୁଦ୍ର, ଦେବୀ, ଗଙ୍ଗା ଓ କୃତ୍ତିକାମାନେଙ୍କର ତେଜରୁ ଏବଂ ସାଧୁମାନେଙ୍କ ପାଇଁ, ଯାହାଙ୍କର ଧନ, ଶକ୍ତି ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଅଛି।
ସଫଲଂ ତସ୍ଯ ତତ୍ସର୍ଵଂ ନାନ୍ଯଥା ରୁଦ୍ରନଂଦନ॥ ୩୨.
ହେ ରୁଦ୍ରନନ୍ଦନ, ସେ ସମସ୍ତ କାମ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସଫଳ ହୁଏ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ।
ଅଦ୍ଯ ଧର୍ମଶ୍ଚ ଦେଵାଶ୍ଚ ଗାଵଃ ସାଧ୍ଯାଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ୩୨.
ଆଜି ଧର୍ମ, ଦେବତାମାନେ, ଗାଈମାନେ, ସାଧ୍ୟମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ—
ଯା ଗତିଃ ଶିଵତ୍ଯାଗେନ ତ୍ଵତ୍ତ୍ଯାଗେନ ଚ କେଶଵ ୩୨.
ଶିବଙ୍କୁ ଛାଡିଦେବାରେ ଯେଉଁ ଦଶା ମିଳେ, ତୁମକୁ ଛାଡିଦେବାରେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଦଶା, ହେ କେଶବ—
ଯା ଗତିଃ ଶ୍ରୁତିତ୍ଯାଗେନ ସାଧ୍ଵୀ ଭାର୍ଯାତିପୀଡନାତ୍ ନିଷ୍ଠୁରସ୍ଯ ଗତିର୍ଯା ଚ ତାଂ ଗତିଂ ଯାମି କେଶଵ॥ ୩୨.
ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ସତୀ ଜନନୀକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଲେ, ଏବଂ ନିଷ୍ଠୁର ଲୋକଙ୍କ ଯେଉଁ ଗତି, ହେ କେଶବ, ମୁଁ ସେଇ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉଛି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ସୁମହାନ୍ନାଦଃ ସଂପ୍ରଜଜ୍ଞେ ଦିଵୌକସାମ୍ ୩୨.
ଏହିପରି କହିବା ସହିତ, ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଧ୍ୱନି ହେଲା।