ଦଂଡଂ ଯମାଦୁପାଦାଯ ମୂର୍ଧ୍ନ୍ଯାହତ୍ଯ ନ୍ଯପାତଯତ୍ ୩୨.
ସେ ଯମର ଦଣ୍ଡ ଉଠାଇ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ମାରି ଭୂମିରେ ପକେଇଦେଲେ।
ଵରୁଣାତ୍ପାଶମାଦାଯ ତେନ ବଦ୍ଧା ନ୍ଯପାତଯତ୍ ୩୨.
ସେ ବରୁଣଙ୍କର ପାଶ ଧରି, ତାହାରେ ବାନ୍ଧି ଭୂମିରେ ପକେଇଦେଲେ।
ଫୂଲ୍କାରୈରୁଦ୍ଧତଂ ଵହ୍ନିଂ ଶମଯାମାସ ତାରକଃ ୩୨.
ତାରକ ନିଜ ଶ୍ୱାସର ଝୋକାରେ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲେ।
ଶୂଲୈରେଵ ତଥା ରୁଦ୍ରାଃ ସାଧ୍ଯାଶ୍ଚ ଧନୁଷାର୍ଦିତାଃ ୩୨.
ଏଭଳି ରୁଦ୍ରମାନେ ଓ ସାଧ୍ୟମାନେ ବଣ ଓ ଶୂଳର ଆଘାତରେ ପୀଡିତ ହେଲେ।
ରେଣୁନାଚ୍ଛାଦ୍ଯ ଚଂଦ୍ରାର୍କୌ ଵଲ୍ମୀକସ୍ଥାଵିଵେକ୍ଷିତୌ ୩୨.
ସେ ଧୂଳିରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଢାକିଦେଲେ, ଯେଉଁଠି ଏମାନେ ଏକ ଦଳିଆ ପାଇଁ ଅଲଗା ହେଉନଥିଲେ।
ସଵିଷାଶ୍ଚ କୃତା ନାଗା ନିର୍ଵିଷାଃ ପାଦକୁଟ୍ଟନୈଃ ୩୨.
ସାପମାନେ ବିଷାଳ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ବିଷହୀନ ଥିଲେ, ସେମାନେ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଚକ୍କି ହେଲେ।
ଏଵଂ ତଦ୍ଦେଵସୈନ୍ଯଂ ଚ ହାହାଭୂତମଚେତନମ୍ ୩୨.
ଏଭଳି ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନା ଭୟରେ ଅଚେତନ ଓ ଜୀବନହୀନ ହେଇଗଲା।
ତତଶ୍ଚାଂତର୍ଦଧେ ସଦ୍ଯଃ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ କେଶଵଃ ୩୨.
ତାପରେ, କେଶବ ହସୁଥିବା ପରି ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ଅପଶ୍ଯଂସ୍ତାରକୋ ଵିଷ୍ଣୁଂ ପୁନର୍ଵୃଷଭଵା ହନମ୍ ୩୨.
ତାରକ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ପୁଣି ବୃଷଭର ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ହନନକାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଚିରାଂଶୁରିଵାଲକ୍ଷ୍ଯୋ ଲକ୍ଷ୍ଯୋଥ ଭଗଵାନ୍ହରିଃ ୩୨.
ଭଗବାନ ହରି କିଛିକ୍ଷଣ ପାଇଁ ଝଲକି ଦେଖାଦେଲେ, ପରେ ତିଁଠି ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେଲେ।
ପଲାଯଧ୍ଵମହୋ ଦେଵାଃ ଶକ୍ତିଶ୍ଚେଦ୍ଵଃ ପଲାଯିତୁମ୍ ୩୨.
ହେ ଦେବମାନେ, ଯଦି ତୁମେ ପଳାଇପାରିବ, ତେବେ ଦୟାକରି ପଳାଅ।
କିଂ ନ ଶ୍ରୁତଃ ପୁରା ଗୀତଃ ଶ୍ଲୋକଃ ସ୍ଵାଯଂଭୁଵେନ ଯଃ ଅପସ୍ମାରୀଷୁ ଚୈଵାପି ସର୍ଵେ ତେ ସଂଶଯଂ ଗତାଃ॥ ୩୨.
ପୂର୍ବରୁ ସ୍ୱୟଂଭୁଙ୍କ ଗାଇଥିବା ଶ୍ଲୋକ ତୁମେ ଶୁଣିନାହଁ କି? ଯେଉଁମାନେ ଅପସ୍ମାରରେ ଭୁଗୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ସନ୍ଦେହରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ତଦିଦଂ ସର୍ଵମାଧୁନା ଚାତ୍ର ଦୃସ୍ଯତେ॥ ୩୨.
ଏହି ସବୁ କଥା ଏବେ ତୁମେ ନିଜ ଚକ୍ଷୁରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖୁଛ।
ଅଜ୍ଞାସିଷ୍ମ ପୁରୈଵୈତଦ୍ରୁଦ୍ରଭକ୍ତଂ ନ ହଂତ୍ଯସୌ ୩୨.
ଆମେ ପୂର୍ବରୁ ଜାଣୁଥିଲୁ: ଯିଏ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରେ, ସେ କେବେ ମରେନାହିଁ।
ଅଥୈଷ ଯଦି ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଂ ନ ନିହଂତି କୁବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ୩୨.
ଯଦି ଏହିଁ ଦେଉତା ଦାନବରାଜାକୁ ମାରିନାହାଁ, ତେବେ ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମନର।
ଅଦ୍ଯ ମେ ଵିପୁଲଂ ବାହ୍ଵୋର୍ବଲଂ ପଶ୍ଯତ ଦୈତ୍ଯାଧମଂ ନାଶଯାମି ମୁଷ୍ଟିନୈକେନ ପଶ୍ଯତ॥ ୩୨.
ଆଜି ମୋର ଦୁଇ ବାହୁର ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଦେଖ, ମୁଁ ଏକ ମୁଷ୍ଟିରେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି—ଦେଖ।
ମଯା ହି ଦକ୍ଷିଣୋ ବାହୁର୍ଦତ୍ତଶ୍ଚ ଭଵତାଂ ସଦା ୩୨.
ମୋର ଡାହାଣ ବାହୁ ସଦା ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଛି।
ଯେଂଽବରେ ଯେ ଚ ପାତାଲେ ଭୁଵି ଯେ ଚ ମହାସୁରାଃ ୩୨.
ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶରେ, ଯେଉଁମାନେ ପାତାଳରେ, ଭୂମିରେ ଓ ସମସ୍ତ ମହାସୁରମାନେ।
ଏଵମୁକ୍ତା ଜଗନ୍ନାଥୋ ମୁଷ୍ଟିମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଦକ୍ଷିଣମ୍ ୩୨.
ଏଭଳି କହି, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ସ୍ୱାମୀ ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ମୁଠି ଉଠାଇଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ଧାଵତି ଗୋଵିଂଦେ ଚଚାଲ ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍ ୩୨.
ଗୋବିନ୍ଦ ଦୌଡ଼ିବା ସମୟରେ, ତିନି ଜଗତ୍ କମ୍ପିଉଠିଲା।
ଧାଵତଶ୍ଚାପି କଲ୍ପାଂତଂ ରୁଦ୍ରକଲ୍ପସ୍ଯ ତସ୍ଯ ଯାଃ ୩୨.
ସେ ଦୌଡ଼ୁଥିବାବେଳେ, ଏକ ରୁଦ୍ରକଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ କମ୍ପିଥିଲା।
ତତୋଂଽତରିକ୍ଷେ ଵାଚଶ୍ଚ ପ୍ରୋଚୁଃ ସିଦ୍ଧାଃ ସ୍ଵଯଂ ତଦା ୩୨.
ତାପରେ ଆକାଶରେ, ସିଦ୍ଧମାନେ ସ୍ୱୟଂ କଥା କହିଲେ।
ଅନାଦୃତ୍ଯେଵ ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ବ୍ରୁଵନ୍ନାନ୍ଯତ୍କରୋମ୍ଯହମ୍ ୩୨.
ସେଇ କଥାକୁ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରି, ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଅନ୍ୟ କିଛି କରିବି।"
ଉଵାଚ ଵାଚଂ ସାଧୂଂଶ୍ଚ ଯତ୍ନାତ୍ପାଲଯତାଂ ଫଲମ୍ ୩୨.
ସେ ଉଚିତ କଥା କହି, ଭଲ ଲୋକମାନେଠାରେ କହିଲେ, "ଯେଉଁମାନେ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଫଳ ପାଆନ୍ତି।"
ଅଥାପଶ୍ଯନ୍ମହାସେନୋ ରୁଦ୍ରଂ ଯାଂତଂ ଚ ତାରକମ୍ ୩୨.
ତାପରେ ମହାସେନ ଦେଖିଲେ, ରୁଦ୍ର ଓ ତାରକା ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି।
ଜଗଚ୍ଚ କ୍ଷୁବ୍ଧମତ୍ଯର୍ଥଂ ସ୍ଵାଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ପୁରା କୃତାମ୍ ୩୨.
ପୃଥିବୀ ବହୁତ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲା, ପୂର୍ବରୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞାକୁ ମନେପକାଇ।
ଆକାଶଵାଣୀଂ ଶ୍ରୃଣ୍ଵଂଶ୍ଚ କିଂ ସ୍କନ୍ଦ ତ୍ଵଂ ଵିଷୀଦସୀ ୩୨.
ଆକାଶର ବାଣୀ ଶୁଣିଲେ, "କାହିଁକି, ସ୍କନ୍ଦ, ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ହେଉଛ?"
ସ୍ଥାପଯେର୍ଲିଗମୀଶସ୍ଯ ମୋକ୍ଷୋ ହତ୍ଯାଶତୈରପି ୩୨.
ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କର; ଶତ ହତ୍ୟା ପରେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଅଥୋତ୍ପ୍ଲୁତ୍ଯ ମଯୂରାତ୍ସ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ କେଶଵମ୍ ୩୨.
ତାପରେ ମୟୂରରୁ ଲାଫି, ସେ ହସିଲେ, ମନେ ହେଲା କେଶବଙ୍କୁ ଦେଖି।
ଜାନାମି ତ୍ଵାମହଂ ଵିଷ୍ଣୋ ମହାବୁଦ୍ଧିପରାକ୍ରମମ୍ ୩୨.
ମୁଁ ତୁମକୁ ଜାଣେ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ମହାବୁଦ୍ଧି ଓ ପ୍ରଭଳ ପ୍ରତାପର ଅଧିକାରୀ।