ଉମଯା ସହ ସଂତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ରଥଂ ଵୃଷଭମାଵହତ୍ ୩୨.
ଉମାଙ୍କ ସହିତ ରଥ ଛାଡ଼ି, ସେ ବୃଷଭ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ତତସ୍ତଂ ଶତସିଂହଂ ଚ ରଥଂ ରୁଦ୍ରେଣ ନିର୍ମିତମ୍ ୩୨.
ତାପରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ତିଆରି କରା ଶତସିଂହ ରଥ ଦେଖାଗଲା।
ଶୂଲପାଶୁପତାଦୀନି ସହସୋପସ୍ଥିତାନି ଚ ୩୨.
ଶୂଳ, ପାଶୁପତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ହଠାତ୍ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ତତଃ ସ୍ଵଵଂଚିତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ରୁଦ୍ରେଣାତ୍ମାନମୀର୍ଷ୍ଯଯା ୩୨.
ତାପରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଠକିତ ହେବାକୁ ବୁଝି, ସେ ଇର୍ଷ୍ୟା କଲେ।
ତତୋ ଜନାର୍ଦନୋଽଧାଵଚ୍ଚକ୍ରମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଵେଗତଃ ୩୨.
ତାପରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଚକ୍ର ଉଠାଇ ଆଗକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ।
ଗଦାଂ ଧନେଶ୍ଵରଃ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପାଶଂ ଚ ଵରୁଣୋ ନଦନ୍ ଵାଯୁର୍ମହାଂକୁଶଂ ଘୋରଂ ଶକ୍ତିଂ ଵହ୍ନିର୍ମହାପ୍ରଭାମ୍॥ ୩୨.
ଧନର ଦେବତା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଗଦା ଧରିଲେ, ବରୁଣ ଗର୍ଜନ କରି ପାଶ ନେଲେ, ବାୟୁ ଭୟଙ୍କର ଅଙ୍କୁଶ ଉଠାଇଲେ, ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ ଶକ୍ତି ଧରିଲେ।
ନିର୍ଋତିର୍ନିଶିତଂ ଖଡ୍ଗଂ ରୁଦ୍ରାଃ ଶୂଲାନି କୋପିତାଃ ୩୨.
ନିରୃତି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଧରିଲେ, କ୍ରୋଧିତ ରୁଦ୍ରମାନେ ଶୂଳ ଉଠାଇଲେ।
ଵିଶ୍ଵେଦେଵାଶ୍ଚ ମୁସଲଂ ଚଂଦ୍ରାର୍କୌ ସ୍ଵପ୍ରଭାମପି ୩୨.
ବିଶ୍ୱେଦେବମାନେ ମୁସଳ ଧରିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ତେଜ ଧରିଲେ।
ହିମାଦ୍ରି ପ୍ରମୁଖାଶ୍ଚାପି ସମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ମହୀଧରାନ୍ ୩୨.
ହିମାଳୟ ଓ ଅନ୍ୟ ମହାପର୍ବତମାନେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଉଠାଇଲେ।
ନିଵୃତ୍ତଃ ସହସା ପାର୍ଥ ମହାଗଜ ଇଵୋନ୍ନଦନ୍ ୩୨.
ତାପରେ, ପାର୍ଥ, ସେ ହଠାତ୍ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ, ବଡ଼ ହାତୀ ପରି ଗର୍ଜନ କଲେ।
ଦଂଡଂ ଯମାଦୁପାଦାଯ ମୂର୍ଧ୍ନ୍ଯାହତ୍ଯ ନ୍ଯପାତଯତ୍ ୩୨.
ସେ ଯମର ଦଣ୍ଡ ଉଠାଇ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ମାରି ଭୂମିରେ ପକେଇଦେଲେ।
ଵରୁଣାତ୍ପାଶମାଦାଯ ତେନ ବଦ୍ଧା ନ୍ଯପାତଯତ୍ ୩୨.
ସେ ବରୁଣଙ୍କର ପାଶ ଧରି, ତାହାରେ ବାନ୍ଧି ଭୂମିରେ ପକେଇଦେଲେ।
ଫୂଲ୍କାରୈରୁଦ୍ଧତଂ ଵହ୍ନିଂ ଶମଯାମାସ ତାରକଃ ୩୨.
ତାରକ ନିଜ ଶ୍ୱାସର ଝୋକାରେ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲେ।
ଶୂଲୈରେଵ ତଥା ରୁଦ୍ରାଃ ସାଧ୍ଯାଶ୍ଚ ଧନୁଷାର୍ଦିତାଃ ୩୨.
ଏଭଳି ରୁଦ୍ରମାନେ ଓ ସାଧ୍ୟମାନେ ବଣ ଓ ଶୂଳର ଆଘାତରେ ପୀଡିତ ହେଲେ।
ରେଣୁନାଚ୍ଛାଦ୍ଯ ଚଂଦ୍ରାର୍କୌ ଵଲ୍ମୀକସ୍ଥାଵିଵେକ୍ଷିତୌ ୩୨.
ସେ ଧୂଳିରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଢାକିଦେଲେ, ଯେଉଁଠି ଏମାନେ ଏକ ଦଳିଆ ପାଇଁ ଅଲଗା ହେଉନଥିଲେ।
ସଵିଷାଶ୍ଚ କୃତା ନାଗା ନିର୍ଵିଷାଃ ପାଦକୁଟ୍ଟନୈଃ ୩୨.
ସାପମାନେ ବିଷାଳ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ବିଷହୀନ ଥିଲେ, ସେମାନେ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଚକ୍କି ହେଲେ।
ଏଵଂ ତଦ୍ଦେଵସୈନ୍ଯଂ ଚ ହାହାଭୂତମଚେତନମ୍ ୩୨.
ଏଭଳି ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନା ଭୟରେ ଅଚେତନ ଓ ଜୀବନହୀନ ହେଇଗଲା।
ତତଶ୍ଚାଂତର୍ଦଧେ ସଦ୍ଯଃ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ କେଶଵଃ ୩୨.
ତାପରେ, କେଶବ ହସୁଥିବା ପରି ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ଅପଶ୍ଯଂସ୍ତାରକୋ ଵିଷ୍ଣୁଂ ପୁନର୍ଵୃଷଭଵା ହନମ୍ ୩୨.
ତାରକ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ପୁଣି ବୃଷଭର ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ହନନକାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଚିରାଂଶୁରିଵାଲକ୍ଷ୍ଯୋ ଲକ୍ଷ୍ଯୋଥ ଭଗଵାନ୍ହରିଃ ୩୨.
ଭଗବାନ ହରି କିଛିକ୍ଷଣ ପାଇଁ ଝଲକି ଦେଖାଦେଲେ, ପରେ ତିଁଠି ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେଲେ।
ପଲାଯଧ୍ଵମହୋ ଦେଵାଃ ଶକ୍ତିଶ୍ଚେଦ୍ଵଃ ପଲାଯିତୁମ୍ ୩୨.
ହେ ଦେବମାନେ, ଯଦି ତୁମେ ପଳାଇପାରିବ, ତେବେ ଦୟାକରି ପଳାଅ।
କିଂ ନ ଶ୍ରୁତଃ ପୁରା ଗୀତଃ ଶ୍ଲୋକଃ ସ୍ଵାଯଂଭୁଵେନ ଯଃ ଅପସ୍ମାରୀଷୁ ଚୈଵାପି ସର୍ଵେ ତେ ସଂଶଯଂ ଗତାଃ॥ ୩୨.
ପୂର୍ବରୁ ସ୍ୱୟଂଭୁଙ୍କ ଗାଇଥିବା ଶ୍ଲୋକ ତୁମେ ଶୁଣିନାହଁ କି? ଯେଉଁମାନେ ଅପସ୍ମାରରେ ଭୁଗୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ସନ୍ଦେହରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ତଦିଦଂ ସର୍ଵମାଧୁନା ଚାତ୍ର ଦୃସ୍ଯତେ॥ ୩୨.
ଏହି ସବୁ କଥା ଏବେ ତୁମେ ନିଜ ଚକ୍ଷୁରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖୁଛ।
ଅଜ୍ଞାସିଷ୍ମ ପୁରୈଵୈତଦ୍ରୁଦ୍ରଭକ୍ତଂ ନ ହଂତ୍ଯସୌ ୩୨.
ଆମେ ପୂର୍ବରୁ ଜାଣୁଥିଲୁ: ଯିଏ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରେ, ସେ କେବେ ମରେନାହିଁ।
ଅଥୈଷ ଯଦି ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଂ ନ ନିହଂତି କୁବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ୩୨.
ଯଦି ଏହିଁ ଦେଉତା ଦାନବରାଜାକୁ ମାରିନାହାଁ, ତେବେ ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମନର।
ଅଦ୍ଯ ମେ ଵିପୁଲଂ ବାହ୍ଵୋର୍ବଲଂ ପଶ୍ଯତ ଦୈତ୍ଯାଧମଂ ନାଶଯାମି ମୁଷ୍ଟିନୈକେନ ପଶ୍ଯତ॥ ୩୨.
ଆଜି ମୋର ଦୁଇ ବାହୁର ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଦେଖ, ମୁଁ ଏକ ମୁଷ୍ଟିରେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି—ଦେଖ।
ମଯା ହି ଦକ୍ଷିଣୋ ବାହୁର୍ଦତ୍ତଶ୍ଚ ଭଵତାଂ ସଦା ୩୨.
ମୋର ଡାହାଣ ବାହୁ ସଦା ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଛି।
ଯେଂଽବରେ ଯେ ଚ ପାତାଲେ ଭୁଵି ଯେ ଚ ମହାସୁରାଃ ୩୨.
ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶରେ, ଯେଉଁମାନେ ପାତାଳରେ, ଭୂମିରେ ଓ ସମସ୍ତ ମହାସୁରମାନେ।
ଏଵମୁକ୍ତା ଜଗନ୍ନାଥୋ ମୁଷ୍ଟିମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଦକ୍ଷିଣମ୍ ୩୨.
ଏଭଳି କହି, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ସ୍ୱାମୀ ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ମୁଠି ଉଠାଇଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ଧାଵତି ଗୋଵିଂଦେ ଚଚାଲ ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍ ୩୨.
ଗୋବିନ୍ଦ ଦୌଡ଼ିବା ସମୟରେ, ତିନି ଜଗତ୍ କମ୍ପିଉଠିଲା।