ଏକା ଜୀଵାତ୍ମିକା ତତ୍ର ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷା ଚ ତଥାପରା ୩୨.
ସେଠାରେ ଗୋଟିଏ ଜୀବାତ୍ମା ଅଛି, ଏକ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟଟି ଅଦୃଶ୍ୟ।
ଭକ୍ତୋ ରୁଦ୍ରୋ କୃପାଵାଂଶ୍ଚ ଜଂତୁଷ୍ଵେଵ ହରଵ୍ରତଃ ୩୨.
ରୁଦ୍ର ଦୟାଳୁ ଭକ୍ତ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହରଙ୍କ ନିୟମ ପାଳନ କରନ୍ତି।
ଜହି ନୈଵାତ୍ର ପଶ୍ଯାମି ଦୋଷଂ କଂଚନ ତେ ପ୍ରଭୋ ୩୨.
ମାର, ପ୍ରଭୁ, ଏଠାରେ ତୁମେ କୌଣସି ଦୋଷ କରିନାହାଁତ।
ହଂତୁଂ ନ କୁରୁତେ ବୁଦ୍ଧିଂ ରୁଦ୍ରଭକ୍ତ ଇତି ସ୍ମରନ୍ ୩୨.
ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଭକ୍ତ ବୋଲି ମନେ କରି, ମାରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲାନି।
ପ୍ରାହ ଚୈଵଂ ସୁଦୁର୍ବୁଦ୍ଧେ ହନ୍ମି ତ୍ଵାଂ ପଶ୍ଯ ମେ ବଲମ୍ ହତ୍ଵା ତ୍ଵାମଦ୍ଯ ସର୍ଵାଂସ୍ତାଂଶ୍ଛେତ୍ସ୍ଯେ ପଶ୍ଯାଦ୍ଯ ମେ ବଲମ୍॥ ୩୨.
ତେଣୁ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂର୍ଖକୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ତୋତେ ମାରିଦେବି—ମୋର ଶକ୍ତି ଦେଖ। ଆଜି ତୋତେ ମାରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବି; ଆଜି ମୋର ପ୍ରଭାବ ଦେଖ।'
ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ର ତଵ ଚାସ୍ମାଭିଃ କିମହୋ ଶ୍ରୃଣୁ ସତ୍ଯତାମ୍॥ ୩୨.
ଦାଇତ୍ୟମାନ୍ୟଙ୍କର ମହାରାଜ, ଏବେ ଆମଠାରୁ ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣ।
ରଥେ ଯ ଏଷ ଶର୍ଵୋଽଯଂ ହତେଽସ୍ମିନ୍ସକଲଂ ହତମ୍ ୩୨.
ଯିଏ ସେ ରଥରେ ଅଛନ୍ତି, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଶର୍ବ; ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ, ସମସ୍ତ କିଛି ଶେଷ।
ଅଭିସୃତ୍ଯ ସ ଜଗ୍ରାହ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ରଥକୂବରମ୍ ୩୨.
ସେ ଦୌଡ଼ିଆସି, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ରଥର ଯୋକ ଧରିଲେ।
ରେସତୂ ରୋଦସୀ ତୂର୍ଣଂ ମୁମୁହୁଶ୍ଚ ମହର୍ଷଯଃ ୩୨.
ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ଦ୍ରୁତ ଧ୍ୱନି କଲା, ମହାଋଷିମାନେ ଅବାକ୍ ହେଇଗଲେ।
ଆସୀଚ୍ଚ ନିଶ୍ଚିତଂ ତେଷାଂ ଜିତମସ୍ମାଭିରିତ୍ଯୁତ ୩୨.
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲା—'ଆମେ ହାରିଗଲୁ।'
ଉମଯା ସହ ସଂତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ରଥଂ ଵୃଷଭମାଵହତ୍ ୩୨.
ଉମାଙ୍କ ସହିତ ରଥ ଛାଡ଼ି, ସେ ବୃଷଭ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ତତସ୍ତଂ ଶତସିଂହଂ ଚ ରଥଂ ରୁଦ୍ରେଣ ନିର୍ମିତମ୍ ୩୨.
ତାପରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ତିଆରି କରା ଶତସିଂହ ରଥ ଦେଖାଗଲା।
ଶୂଲପାଶୁପତାଦୀନି ସହସୋପସ୍ଥିତାନି ଚ ୩୨.
ଶୂଳ, ପାଶୁପତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ହଠାତ୍ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ତତଃ ସ୍ଵଵଂଚିତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ରୁଦ୍ରେଣାତ୍ମାନମୀର୍ଷ୍ଯଯା ୩୨.
ତାପରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଠକିତ ହେବାକୁ ବୁଝି, ସେ ଇର୍ଷ୍ୟା କଲେ।
ତତୋ ଜନାର୍ଦନୋଽଧାଵଚ୍ଚକ୍ରମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଵେଗତଃ ୩୨.
ତାପରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଚକ୍ର ଉଠାଇ ଆଗକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ।
ଗଦାଂ ଧନେଶ୍ଵରଃ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପାଶଂ ଚ ଵରୁଣୋ ନଦନ୍ ଵାଯୁର୍ମହାଂକୁଶଂ ଘୋରଂ ଶକ୍ତିଂ ଵହ୍ନିର୍ମହାପ୍ରଭାମ୍॥ ୩୨.
ଧନର ଦେବତା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଗଦା ଧରିଲେ, ବରୁଣ ଗର୍ଜନ କରି ପାଶ ନେଲେ, ବାୟୁ ଭୟଙ୍କର ଅଙ୍କୁଶ ଉଠାଇଲେ, ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ ଶକ୍ତି ଧରିଲେ।
ନିର୍ଋତିର୍ନିଶିତଂ ଖଡ୍ଗଂ ରୁଦ୍ରାଃ ଶୂଲାନି କୋପିତାଃ ୩୨.
ନିରୃତି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଧରିଲେ, କ୍ରୋଧିତ ରୁଦ୍ରମାନେ ଶୂଳ ଉଠାଇଲେ।
ଵିଶ୍ଵେଦେଵାଶ୍ଚ ମୁସଲଂ ଚଂଦ୍ରାର୍କୌ ସ୍ଵପ୍ରଭାମପି ୩୨.
ବିଶ୍ୱେଦେବମାନେ ମୁସଳ ଧରିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ତେଜ ଧରିଲେ।
ହିମାଦ୍ରି ପ୍ରମୁଖାଶ୍ଚାପି ସମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ମହୀଧରାନ୍ ୩୨.
ହିମାଳୟ ଓ ଅନ୍ୟ ମହାପର୍ବତମାନେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଉଠାଇଲେ।
ନିଵୃତ୍ତଃ ସହସା ପାର୍ଥ ମହାଗଜ ଇଵୋନ୍ନଦନ୍ ୩୨.
ତାପରେ, ପାର୍ଥ, ସେ ହଠାତ୍ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ, ବଡ଼ ହାତୀ ପରି ଗର୍ଜନ କଲେ।
ଦଂଡଂ ଯମାଦୁପାଦାଯ ମୂର୍ଧ୍ନ୍ଯାହତ୍ଯ ନ୍ଯପାତଯତ୍ ୩୨.
ସେ ଯମର ଦଣ୍ଡ ଉଠାଇ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ମାରି ଭୂମିରେ ପକେଇଦେଲେ।
ଵରୁଣାତ୍ପାଶମାଦାଯ ତେନ ବଦ୍ଧା ନ୍ଯପାତଯତ୍ ୩୨.
ସେ ବରୁଣଙ୍କର ପାଶ ଧରି, ତାହାରେ ବାନ୍ଧି ଭୂମିରେ ପକେଇଦେଲେ।
ଫୂଲ୍କାରୈରୁଦ୍ଧତଂ ଵହ୍ନିଂ ଶମଯାମାସ ତାରକଃ ୩୨.
ତାରକ ନିଜ ଶ୍ୱାସର ଝୋକାରେ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲେ।
ଶୂଲୈରେଵ ତଥା ରୁଦ୍ରାଃ ସାଧ୍ଯାଶ୍ଚ ଧନୁଷାର୍ଦିତାଃ ୩୨.
ଏଭଳି ରୁଦ୍ରମାନେ ଓ ସାଧ୍ୟମାନେ ବଣ ଓ ଶୂଳର ଆଘାତରେ ପୀଡିତ ହେଲେ।
ରେଣୁନାଚ୍ଛାଦ୍ଯ ଚଂଦ୍ରାର୍କୌ ଵଲ୍ମୀକସ୍ଥାଵିଵେକ୍ଷିତୌ ୩୨.
ସେ ଧୂଳିରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଢାକିଦେଲେ, ଯେଉଁଠି ଏମାନେ ଏକ ଦଳିଆ ପାଇଁ ଅଲଗା ହେଉନଥିଲେ।
ସଵିଷାଶ୍ଚ କୃତା ନାଗା ନିର୍ଵିଷାଃ ପାଦକୁଟ୍ଟନୈଃ ୩୨.
ସାପମାନେ ବିଷାଳ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ବିଷହୀନ ଥିଲେ, ସେମାନେ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଚକ୍କି ହେଲେ।
ଏଵଂ ତଦ୍ଦେଵସୈନ୍ଯଂ ଚ ହାହାଭୂତମଚେତନମ୍ ୩୨.
ଏଭଳି ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନା ଭୟରେ ଅଚେତନ ଓ ଜୀବନହୀନ ହେଇଗଲା।
ତତଶ୍ଚାଂତର୍ଦଧେ ସଦ୍ଯଃ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ କେଶଵଃ ୩୨.
ତାପରେ, କେଶବ ହସୁଥିବା ପରି ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ଅପଶ୍ଯଂସ୍ତାରକୋ ଵିଷ୍ଣୁଂ ପୁନର୍ଵୃଷଭଵା ହନମ୍ ୩୨.
ତାରକ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ପୁଣି ବୃଷଭର ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ହନନକାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଚିରାଂଶୁରିଵାଲକ୍ଷ୍ଯୋ ଲକ୍ଷ୍ଯୋଥ ଭଗଵାନ୍ହରିଃ ୩୨.
ଭଗବାନ ହରି କିଛିକ୍ଷଣ ପାଇଁ ଝଲକି ଦେଖାଦେଲେ, ପରେ ତିଁଠି ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେଲେ।