କେଚିନ୍ମଯୂରପକ୍ଷାଭ୍ଯାଂ ଚରଣାଭ୍ଯାଂ ଚ ସୂଦିତାଃ ୩୨.
କିଛି ଲୋକ ମୟୂର ପଖ ଓ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ମାରାଗଲେ।
ପାର୍ଷଦୈର୍ମାତୃଭିଃ ସାର୍ଧଂ ପଦ୍ମଶୋ ନିହତାଃ ପରେ ୩୨.
ଅନ୍ୟମାନେ ସହଚରମାନେ ଓ ମାତୃମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ଦଳେ ଦଳେ ମାରିଦେଲେ।
ଅଭାଗ୍ଯୈରିଵ ଲୋକେଷୁ ତାରକଃ ସ୍କଂଦମାଯଯୌ ୩୨.
ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଭାଗ୍ୟ ଭଳି ତାରକ ଶ୍କନ୍ଦଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ତଯା ମଯୂରମାଜଘ୍ନେ ମଯୂରୋ ଵିମୁଖୋଽଭଵତ୍ ୩୨.
ସେ ତାହା ସହିତ ମୟୂରକୁ ଆଘାତ କଲେ; ମୟୂର ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚିଲା।
ଦେଵସେନାପତେ ଶୀଘ୍ରଂ ଶକ୍ତିଂ ମୁଂଚ ମହାସୁରେ ୩୨.
ଦେବସେନାପତି, ଶୀଘ୍ର ଏହି ମହାଦାନବ ଉପରେ ତୁମ ଶକ୍ତି ଛାଡ଼।
ତ୍ଵଯୈଵ ରୁଦ୍ରଭକ୍ତୋଽଯଂ ଜନାର୍ଦନ ମମେରିତମ୍ ୩୨.
ଏହିଜଣ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭକ୍ତ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଏହାକୁ ମୁଁ ପଠାଇଛି।
ନାରୁଦ୍ରଃ ପୂଜଯେଦ୍ରୁଦ୍ରଂ ଭକ୍ତରୂପସ୍ଯ ଯୋ ହରଃ ୩୨.
ରୁଦ୍ର ଆପଣେ ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତିନାହିଁ; ହର ଭକ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ତିରସ୍କୃତା ଵିପ୍ରଲବ୍ଧାଃ ଶପ୍ତାଃ କ୍ଷିପ୍ତାଃ ପ୍ରପୀଡିତାଃ ୩୨.
ସେମାନେ ଅବହେଳିତ, ଠକାଯାଇଥିବା, ଶାପିତ, ତ୍ୟାଗିତ ଓ ଦମିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଏଷ ଚେଦ୍ଧଂତି ତଦ୍ଭଦ୍ରଂ ହନ୍ଯତାମେଷ ମାଂ ରଣେ ୩୨.
ଯଦି ସେ ମୋତେ ମାରିଦେଉ, ତେବେ ଏହା ଭଲ; ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ମୋତେ ହତ୍ୟା କରୁନ୍।
ନୈତତ୍ତଵୋଚିତଂ ସ୍କଂଦ ରୁଦ୍ରଭକ୍ତୋ ଯଥା ଶ୍ରୃଣୁ ୩୨.
ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଶ୍କନ୍ଦ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭକ୍ତ ଭାବେ; ଶୁଣ।
ଏକା ଜୀଵାତ୍ମିକା ତତ୍ର ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷା ଚ ତଥାପରା ୩୨.
ସେଠାରେ ଗୋଟିଏ ଜୀବାତ୍ମା ଅଛି, ଏକ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟଟି ଅଦୃଶ୍ୟ।
ଭକ୍ତୋ ରୁଦ୍ରୋ କୃପାଵାଂଶ୍ଚ ଜଂତୁଷ୍ଵେଵ ହରଵ୍ରତଃ ୩୨.
ରୁଦ୍ର ଦୟାଳୁ ଭକ୍ତ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହରଙ୍କ ନିୟମ ପାଳନ କରନ୍ତି।
ଜହି ନୈଵାତ୍ର ପଶ୍ଯାମି ଦୋଷଂ କଂଚନ ତେ ପ୍ରଭୋ ୩୨.
ମାର, ପ୍ରଭୁ, ଏଠାରେ ତୁମେ କୌଣସି ଦୋଷ କରିନାହାଁତ।
ହଂତୁଂ ନ କୁରୁତେ ବୁଦ୍ଧିଂ ରୁଦ୍ରଭକ୍ତ ଇତି ସ୍ମରନ୍ ୩୨.
ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଭକ୍ତ ବୋଲି ମନେ କରି, ମାରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲାନି।
ପ୍ରାହ ଚୈଵଂ ସୁଦୁର୍ବୁଦ୍ଧେ ହନ୍ମି ତ୍ଵାଂ ପଶ୍ଯ ମେ ବଲମ୍ ହତ୍ଵା ତ୍ଵାମଦ୍ଯ ସର୍ଵାଂସ୍ତାଂଶ୍ଛେତ୍ସ୍ଯେ ପଶ୍ଯାଦ୍ଯ ମେ ବଲମ୍॥ ୩୨.
ତେଣୁ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂର୍ଖକୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ତୋତେ ମାରିଦେବି—ମୋର ଶକ୍ତି ଦେଖ। ଆଜି ତୋତେ ମାରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବି; ଆଜି ମୋର ପ୍ରଭାବ ଦେଖ।'
ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ର ତଵ ଚାସ୍ମାଭିଃ କିମହୋ ଶ୍ରୃଣୁ ସତ୍ଯତାମ୍॥ ୩୨.
ଦାଇତ୍ୟମାନ୍ୟଙ୍କର ମହାରାଜ, ଏବେ ଆମଠାରୁ ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣ।
ରଥେ ଯ ଏଷ ଶର୍ଵୋଽଯଂ ହତେଽସ୍ମିନ୍ସକଲଂ ହତମ୍ ୩୨.
ଯିଏ ସେ ରଥରେ ଅଛନ୍ତି, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଶର୍ବ; ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ, ସମସ୍ତ କିଛି ଶେଷ।
ଅଭିସୃତ୍ଯ ସ ଜଗ୍ରାହ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ରଥକୂବରମ୍ ୩୨.
ସେ ଦୌଡ଼ିଆସି, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ରଥର ଯୋକ ଧରିଲେ।
ରେସତୂ ରୋଦସୀ ତୂର୍ଣଂ ମୁମୁହୁଶ୍ଚ ମହର୍ଷଯଃ ୩୨.
ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ଦ୍ରୁତ ଧ୍ୱନି କଲା, ମହାଋଷିମାନେ ଅବାକ୍ ହେଇଗଲେ।
ଆସୀଚ୍ଚ ନିଶ୍ଚିତଂ ତେଷାଂ ଜିତମସ୍ମାଭିରିତ୍ଯୁତ ୩୨.
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲା—'ଆମେ ହାରିଗଲୁ।'
ଉମଯା ସହ ସଂତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ରଥଂ ଵୃଷଭମାଵହତ୍ ୩୨.
ଉମାଙ୍କ ସହିତ ରଥ ଛାଡ଼ି, ସେ ବୃଷଭ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ତତସ୍ତଂ ଶତସିଂହଂ ଚ ରଥଂ ରୁଦ୍ରେଣ ନିର୍ମିତମ୍ ୩୨.
ତାପରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ତିଆରି କରା ଶତସିଂହ ରଥ ଦେଖାଗଲା।
ଶୂଲପାଶୁପତାଦୀନି ସହସୋପସ୍ଥିତାନି ଚ ୩୨.
ଶୂଳ, ପାଶୁପତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ହଠାତ୍ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ତତଃ ସ୍ଵଵଂଚିତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ରୁଦ୍ରେଣାତ୍ମାନମୀର୍ଷ୍ଯଯା ୩୨.
ତାପରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଠକିତ ହେବାକୁ ବୁଝି, ସେ ଇର୍ଷ୍ୟା କଲେ।
ତତୋ ଜନାର୍ଦନୋଽଧାଵଚ୍ଚକ୍ରମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଵେଗତଃ ୩୨.
ତାପରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଚକ୍ର ଉଠାଇ ଆଗକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ।
ଗଦାଂ ଧନେଶ୍ଵରଃ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପାଶଂ ଚ ଵରୁଣୋ ନଦନ୍ ଵାଯୁର୍ମହାଂକୁଶଂ ଘୋରଂ ଶକ୍ତିଂ ଵହ୍ନିର୍ମହାପ୍ରଭାମ୍॥ ୩୨.
ଧନର ଦେବତା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଗଦା ଧରିଲେ, ବରୁଣ ଗର୍ଜନ କରି ପାଶ ନେଲେ, ବାୟୁ ଭୟଙ୍କର ଅଙ୍କୁଶ ଉଠାଇଲେ, ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ ଶକ୍ତି ଧରିଲେ।
ନିର୍ଋତିର୍ନିଶିତଂ ଖଡ୍ଗଂ ରୁଦ୍ରାଃ ଶୂଲାନି କୋପିତାଃ ୩୨.
ନିରୃତି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଧରିଲେ, କ୍ରୋଧିତ ରୁଦ୍ରମାନେ ଶୂଳ ଉଠାଇଲେ।
ଵିଶ୍ଵେଦେଵାଶ୍ଚ ମୁସଲଂ ଚଂଦ୍ରାର୍କୌ ସ୍ଵପ୍ରଭାମପି ୩୨.
ବିଶ୍ୱେଦେବମାନେ ମୁସଳ ଧରିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ତେଜ ଧରିଲେ।
ହିମାଦ୍ରି ପ୍ରମୁଖାଶ୍ଚାପି ସମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ମହୀଧରାନ୍ ୩୨.
ହିମାଳୟ ଓ ଅନ୍ୟ ମହାପର୍ବତମାନେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଉଠାଇଲେ।
ନିଵୃତ୍ତଃ ସହସା ପାର୍ଥ ମହାଗଜ ଇଵୋନ୍ନଦନ୍ ୩୨.
ତାପରେ, ପାର୍ଥ, ସେ ହଠାତ୍ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ, ବଡ଼ ହାତୀ ପରି ଗର୍ଜନ କଲେ।