କ୍ରୋଧ ରକ୍ତେକ୍ଷଣୋ ରାଜା ଦେଵସୈନ୍ଯଂ ସମାଵିଶତ୍ ୩୨.
ରାଜାଙ୍କ ଆଖି ରାଗରେ ଲାଲ ହୋଇଯିବା ସହିତ, ସେ ଦେବସେନା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
କୁମାର ପଶ୍ଯ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଂ କାଲଂ ଯଦ୍ଵଦ୍ଯୁଗାତ୍ଯଯେ ୩୨.
ହେ କୁମାର, ଦେଖ, ଦାନବମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଯେଉଁଠି କାଳ ଯେପରି ଯୁଗ ଶେଷରେ ଆସେ।
ଅଯଂ ସ ଯେନ ଶକ୍ରାଦ୍ଯାଃ କୃତା ମର୍କାଃ ସମାର୍ବୁଦମ୍ ୩୨.
ଏହିଏ ସେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଶତ କୋଟି ବର୍ଷ ଧରି ଭ୍ରମଣ କରିଥିଲେ।
ନାଵଜ୍ଞଯା ପ୍ରଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯସ୍ତାରକୋଽଯଂ ମହାସୁରଃ ୩୨.
ଏହି ତାରକ, ବଡ଼ ଦାନବ, ତାଙ୍କୁ କେବେ ଅବହେଳା କରି ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅର୍ଵାଗସ୍ତମନାଦେନଂ ଜହି ଵଧ୍ଯୋଽନ୍ଯଥା ନହି ୩୨.
ସେଠାକୁ ଆଗକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ମାର, ନହେଲେ ତାଙ୍କୁ ମାରିହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଆଯାସଯତ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଂ ସୁଖଵଧ୍ଯୋ ଯଥା ଭଵେତ୍ ୩୨.
ଦାନବମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଦୁର୍ବଳ କର, ଯେପରି ସେ ସହଜରେ ମାରାଯିବେ।
ତମାସାଦ୍ଯ ଶରଵ୍ରାତୈର୍ମୁଦିତାଃ ସମଵାକିରନ୍ ୩୨.
ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ତୀରର ବର୍ଷା କଲେ।
ଯଥା ନାସ୍ତିକଦୁର୍ଵୃତ୍ତୋ ନାନାଶାସ୍ତ୍ରୋପଦେଶକାନ୍ ୩୨.
ଯେପରି ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ନାସ୍ତିକ, ଯିଏ ବିଭିନ୍ନ ଶିକ୍ଷା ଦେଉଛି, ତାଙ୍କୁ ଯେପରି ମାନେ କରାଯାଏ।
ମହାପସ୍ମାରସଂକ୍ରାଂତଂ ଯଥୈଵାପ୍ରିଯଵାଦିନମ୍ ୩୨.
କିମ୍ବା ଯେପରି ଏକ ଭୟଙ୍କର ରୋଗରେ ପୀଡିତ ବ୍ୟକ୍ତି କିମ୍ବା ଅପ୍ରିୟ କଥା କହୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ମାନେ କରାଯାଏ।
ଆଜଗାମ କୁମାରାଯ ଵିଧୁଵନ୍ସ ମହାଧନୁଃ ୩୨.
ସେ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଧନୁଷ ଉଠାଇ, କୁମାରଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ।
ତସ୍ଯାରକ୍ଷଦ୍ଭଵଃ ପାର୍ଶ୍ଵଂ ଦକ୍ଷିଣଂ ଚୈଵ ତଂ ହରିଃ ୩୨.
ଭବ ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ପାଖକୁ ରକ୍ଷା କଲେ, ଏବଂ ହରି ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ରହିଲେ।
ତତସ୍ତୌ ସୁମହାଯୁଦ୍ଧେ ସଂସକ୍ତୌ ଦେଵଦୈତ୍ଯଯୌଃ ୩୨.
ତାପରେ, ସେଇ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଏକାଉଁଥିଲେ।
ତତଃ କୁମାରମାସାଦ୍ଯ ଲୀଲଯା ତାରକୋଽବ୍ରଵୀତ୍ ୩୨.
ତାପରେ ତାରକ, କୁମାରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ଖେଳିଲା ଭାବରେ କହିଲେ।
ଆସାଦଯସି ମାଂ ଯୁଦ୍ଧେ ପତଂଗ ଇଵ ପାଵକମ୍ ୩୨.
ତୁମେ ଯେପରି ଏକ ପୋକା ଆଗୁନିକୁ ଯାଏ, ସେପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସୁଛ।
ପିଷ କ୍ଷୀରଂ ଗୃହାଣେମଂ କଂଦୁକଂ କ୍ରୀଡ ଲୀଲଯା ୩୨.
ଦୁଧକୁ ଚେପ, ଏହି ଗୋଲାକୁ ନେଅ, ଇଚ୍ଛାକୁ ଖେଳ।
ଶିଶୁତ୍ଵଂ ମାଵମଂସ୍ଥା ମେ ଶିଶୁଃ କଷ୍ଟୋ ଭୁଜଂଗମଃ ୩୨.
ମୋର ଶିଶୁବାସ୍ଥାକୁ ଅବହେଳା କରିନାହ, କାରଣ ଏକ ଶିଶୁ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ସାପ ହୋଇପାରେ।
ଅଲ୍ପାକ୍ଷରୋ ନ ମଂତ୍ରଃ କିଂ ସସ୍ଫୁରୋ ଦୈତ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯତେ ୩୨.
ମନ୍ତ୍ରଟି ଅତି ଛୋଟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କିପରି ଦେଖାଯାଉଛି, ହେ ଦାନବ?
ତସ୍ମିଞ୍ଛକ୍ତ୍ଯସ୍ତ୍ରମାଦାଯ ଦୈତ୍ଯାଯ ପ୍ରମୁମୋଚ ହ ୩୨.
ତାପରେ, ସେ ଶକ୍ତି ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଦାନବଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଚତୁର୍ଯୋଜନମାତ୍ରୋ ଯୋ ନାନାଶ୍ଚର୍ଯସମନ୍ଵିତଃ ୩୨.
ଏହା ଚାରି ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଥିଲା ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
ମୁକ୍ତାଃ କଥଂଚିଦୁତ୍ପତ୍ଯ ସାଗରାଂତରମାଵିଶନ୍ ୩୨.
ଏହା ଛାଡ଼ାଯିବା ପରେ, କିପରି ଯାଉଥିଲା ଓ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ପହଞ୍ଚିଗଲା।
ଵିଂଧ୍ଯାଦ୍ରିମିଵ ତଂ ସ୍କଂଦୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ତଂ ଵ୍ଯତାଡଯତ୍ ୩୨.
ସ୍କନ୍ଦ ତାଙ୍କୁ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ ପରି ଧରି, ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
ମେନେ ଚ ଦୁର୍ଜଯଂ ଦୈତ୍ଯସ୍ତଦା ଷଡ୍ଵଦନଂ ରଣେ ୩୨.
ତାପରେ ଦାନବ ଭାବିଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଷଡ଼ମୁଖ ଅଜୟ।
ତଂ ଭୀତମିଵ ଚାଲକ୍ଷ୍ଯ ଦୈତ୍ଯଵୀରାଶ୍ଚ କୋଟିଶଃ ୩୨.
ତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ ଦେଖି, ଅନେକ ଦାନବ ସେନାପତିମାନେ ଏକଠା ହେଲେ।
କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ତେଷୁ ତତଃ ସ୍କଂଦଃ ଶକ୍ତିଂ ଘୋରାମଥାଦଦେ ୩୨.
ତାପରେ ସ୍କନ୍ଦ, ସେମାନେ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଧରିଲେ।
ଉଲ୍କାଜାଲଂ ମହାଘୋରଂ ପପାତ ଵସୁଧାତଲେ ୩୨.
ଭୟଙ୍କର ଉଲ୍କାବୃଷ୍ଟି ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡିଲା।
ତତଃ କୋଟ୍ଯୋ ଵିନିଷ୍ପେତୁଃ ଶକ୍ତୀନାଂ ଭର୍ତର୍ଷଭ ୩୨.
ତାପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଦ୍ଧା, କୋଟି କୋଟି ବଣ୍ଡୁକ ଆକାଶରୁ ବାହାରିଲା।
ଅଷ୍ଟୌ ପଦ୍ମାନି ଦୈତ୍ଵାନାଂ ଦଶକୋଟିଶତାନି ଚ ୩୨.
ଦେତ୍ୟମାନେ ଅଷ୍ଟଟି ପଦ୍ମାକାର ଦଳ ଏବଂ ଦଶଶତ କୋଟି ଦଳ ରୂପେ ଥିଲେ।
ହ୍ରଂଦୋଦରଂ ଚ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଂ ନିଖର୍ଵୈର୍ଦଶଭିର୍ଵୃତମ୍ ୩୨.
ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କ ରାଜା ହ୍ରଂଦୋଦର, ଦଶଜଣ ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲେ।
କୁମାରାନୁଚରାଃ ପାର୍ଥ ପୂରଯଂତୋ ଦିଶୋ ଦଶ ୩୨.
ପାର୍ଥ, କୁମାରଙ୍କ ସହଚରମାନେ ଦଶ ଦିଗକୁ ଉଲ୍ଲାସରେ ପୂରିଦେଲେ।
ପତାକଯାଵଧୂତାଶ୍ଚ ହତାଃ କେଚିତ୍ସହସ୍ରଶଃ ୩୨.
କିଛି ଲୋକ ହଜାରେ ହଜାରେ ଫଡ଼ିଉଠୁଥିବା ପତାକାରେ ପଡି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।