ତ୍ଵଯା ଯଦ୍ଵିହିତଂ କର୍ମ ତତ୍କର୍ତାନ୍ଯୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ ୩୨.
ତୁମେ ଯେ କାମ କରିଛ, ଏହା କେହିଓ ଅନ୍ୟେ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତେଷାମତିବଲୋ ହ୍ଯେଷ ତ୍ଵଯା ଵିଷ୍ଣୋ ଵିନିର୍ଜିତଃ ୩୨.
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଏହା ସବୁଠୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ଏହାକୁ ଜିତିଛ।
କଂସରୂପଃ ପୁନସ୍ତେଽଯଂ ହଂତଵ୍ଯୋଽଷ୍ଟମଜନ୍ମନି ୩୨.
ଏହିଏ, କଂସ ରୂପେ ପୁନି ତାଙ୍କର ଅଷ୍ଟମ ଜନ୍ମରେ ମାରାଯିବାକୁ ହେବ।
ଶସ୍ତ୍ରଜାଲୈର୍ଲବ୍ଧସଂଜ୍ଞାନ୍ଦୈତ୍ଯସୈନ୍ଯାନନାଶଯତ୍ ୩୨.
ଅସୁର ସେନା ହୁଷ୍କ ହେଇ ଯେତେବେଳେ ଉଠିଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଅସଂଖ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ।
ଅପତନ୍ଭୂତଲେ ପାର୍ଥ ଚ୍ଛିନ୍ନାଭ୍ରାଣୀଵ ସର୍ଵଶଃ ୩୨.
ହେ ପାର୍ଥ, ସେମାନେ ଛିଣ୍ଡା ମେଘ ପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଦେଵୈଃ ସ୍କଂଦାନୁଗୈଶ୍ଚୈଵ କୃତଂ ଶସ୍ତ୍ରୈଃ ପରାଙ୍ମୁଖମ୍ ୩୨.
ଦେବତାମାନେ ଓ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପଛକୁ ହଟାଇଦେଲେ।
ସଂହତାନି ଚ ସର୍ଵାଣି ତଦା ତୂର୍ଯାଣ୍ଯଵାଦଯନ୍ ୩୨.
ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ସଂଗୀତ ଉପକରଣ ଏକାସାଥିରେ ବଜିଉଠିଲା।
ଦେଵାନାଂ ଚ ମହାମୋଦଂ ତାରକଃ ପ୍ରାହ ସାରଥିମ୍ ୩୨.
ଦେବତାମାନେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଥିବାବେଳେ, ତାରକ ତାଙ୍କର ସାରଥିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯେସ୍ମାଭିସ୍ତୃଣଵଦ୍ଦୃଷ୍ଟାଃ ପଶ୍ଯ କାଲସ୍ଯ ଚିତ୍ରତାମ୍ ୩୨.
ଯେଉଁମାନେକୁ ଆମେ ଘାସର ତୁକୁଡ଼ା ପରି ଅବହେଳା କରୁଥିଲୁ, ଦେଖ, ସମୟର ଅଦ୍ଭୁତ ଖେଳ।
ପଶ୍ଯଂତୁ ମେ ବଲଂ ବାହ୍ଵୋର୍ଦ୍ରଵଂତୁ ଚ ସୁରାଧମାଃ ୩୨.
ମୋର ବାହୁର ଶକ୍ତି ସେମାନେ ଦେଖନ୍ତୁ, ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଧମମାନେ ପଳାଇଯାଆନ୍ତୁ।
କ୍ରୋଧ ରକ୍ତେକ୍ଷଣୋ ରାଜା ଦେଵସୈନ୍ଯଂ ସମାଵିଶତ୍ ୩୨.
ରାଜାଙ୍କ ଆଖି ରାଗରେ ଲାଲ ହୋଇଯିବା ସହିତ, ସେ ଦେବସେନା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
କୁମାର ପଶ୍ଯ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଂ କାଲଂ ଯଦ୍ଵଦ୍ଯୁଗାତ୍ଯଯେ ୩୨.
ହେ କୁମାର, ଦେଖ, ଦାନବମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଯେଉଁଠି କାଳ ଯେପରି ଯୁଗ ଶେଷରେ ଆସେ।
ଅଯଂ ସ ଯେନ ଶକ୍ରାଦ୍ଯାଃ କୃତା ମର୍କାଃ ସମାର୍ବୁଦମ୍ ୩୨.
ଏହିଏ ସେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଶତ କୋଟି ବର୍ଷ ଧରି ଭ୍ରମଣ କରିଥିଲେ।
ନାଵଜ୍ଞଯା ପ୍ରଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯସ୍ତାରକୋଽଯଂ ମହାସୁରଃ ୩୨.
ଏହି ତାରକ, ବଡ଼ ଦାନବ, ତାଙ୍କୁ କେବେ ଅବହେଳା କରି ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅର୍ଵାଗସ୍ତମନାଦେନଂ ଜହି ଵଧ୍ଯୋଽନ୍ଯଥା ନହି ୩୨.
ସେଠାକୁ ଆଗକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ମାର, ନହେଲେ ତାଙ୍କୁ ମାରିହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଆଯାସଯତ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଂ ସୁଖଵଧ୍ଯୋ ଯଥା ଭଵେତ୍ ୩୨.
ଦାନବମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଦୁର୍ବଳ କର, ଯେପରି ସେ ସହଜରେ ମାରାଯିବେ।
ତମାସାଦ୍ଯ ଶରଵ୍ରାତୈର୍ମୁଦିତାଃ ସମଵାକିରନ୍ ୩୨.
ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ତୀରର ବର୍ଷା କଲେ।
ଯଥା ନାସ୍ତିକଦୁର୍ଵୃତ୍ତୋ ନାନାଶାସ୍ତ୍ରୋପଦେଶକାନ୍ ୩୨.
ଯେପରି ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ନାସ୍ତିକ, ଯିଏ ବିଭିନ୍ନ ଶିକ୍ଷା ଦେଉଛି, ତାଙ୍କୁ ଯେପରି ମାନେ କରାଯାଏ।
ମହାପସ୍ମାରସଂକ୍ରାଂତଂ ଯଥୈଵାପ୍ରିଯଵାଦିନମ୍ ୩୨.
କିମ୍ବା ଯେପରି ଏକ ଭୟଙ୍କର ରୋଗରେ ପୀଡିତ ବ୍ୟକ୍ତି କିମ୍ବା ଅପ୍ରିୟ କଥା କହୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ମାନେ କରାଯାଏ।
ଆଜଗାମ କୁମାରାଯ ଵିଧୁଵନ୍ସ ମହାଧନୁଃ ୩୨.
ସେ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଧନୁଷ ଉଠାଇ, କୁମାରଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ।
ତସ୍ଯାରକ୍ଷଦ୍ଭଵଃ ପାର୍ଶ୍ଵଂ ଦକ୍ଷିଣଂ ଚୈଵ ତଂ ହରିଃ ୩୨.
ଭବ ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ପାଖକୁ ରକ୍ଷା କଲେ, ଏବଂ ହରି ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ରହିଲେ।
ତତସ୍ତୌ ସୁମହାଯୁଦ୍ଧେ ସଂସକ୍ତୌ ଦେଵଦୈତ୍ଯଯୌଃ ୩୨.
ତାପରେ, ସେଇ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଏକାଉଁଥିଲେ।
ତତଃ କୁମାରମାସାଦ୍ଯ ଲୀଲଯା ତାରକୋଽବ୍ରଵୀତ୍ ୩୨.
ତାପରେ ତାରକ, କୁମାରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ଖେଳିଲା ଭାବରେ କହିଲେ।
ଆସାଦଯସି ମାଂ ଯୁଦ୍ଧେ ପତଂଗ ଇଵ ପାଵକମ୍ ୩୨.
ତୁମେ ଯେପରି ଏକ ପୋକା ଆଗୁନିକୁ ଯାଏ, ସେପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସୁଛ।
ପିଷ କ୍ଷୀରଂ ଗୃହାଣେମଂ କଂଦୁକଂ କ୍ରୀଡ ଲୀଲଯା ୩୨.
ଦୁଧକୁ ଚେପ, ଏହି ଗୋଲାକୁ ନେଅ, ଇଚ୍ଛାକୁ ଖେଳ।
ଶିଶୁତ୍ଵଂ ମାଵମଂସ୍ଥା ମେ ଶିଶୁଃ କଷ୍ଟୋ ଭୁଜଂଗମଃ ୩୨.
ମୋର ଶିଶୁବାସ୍ଥାକୁ ଅବହେଳା କରିନାହ, କାରଣ ଏକ ଶିଶୁ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ସାପ ହୋଇପାରେ।
ଅଲ୍ପାକ୍ଷରୋ ନ ମଂତ୍ରଃ କିଂ ସସ୍ଫୁରୋ ଦୈତ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯତେ ୩୨.
ମନ୍ତ୍ରଟି ଅତି ଛୋଟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କିପରି ଦେଖାଯାଉଛି, ହେ ଦାନବ?
ତସ୍ମିଞ୍ଛକ୍ତ୍ଯସ୍ତ୍ରମାଦାଯ ଦୈତ୍ଯାଯ ପ୍ରମୁମୋଚ ହ ୩୨.
ତାପରେ, ସେ ଶକ୍ତି ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଦାନବଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଚତୁର୍ଯୋଜନମାତ୍ରୋ ଯୋ ନାନାଶ୍ଚର୍ଯସମନ୍ଵିତଃ ୩୨.
ଏହା ଚାରି ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଥିଲା ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
ମୁକ୍ତାଃ କଥଂଚିଦୁତ୍ପତ୍ଯ ସାଗରାଂତରମାଵିଶନ୍ ୩୨.
ଏହା ଛାଡ଼ାଯିବା ପରେ, କିପରି ଯାଉଥିଲା ଓ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ପହଞ୍ଚିଗଲା।