ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ନିଵାର୍ଯୈନଂ କେଶଵୋ ଗରୁଡସ୍ଥିତଃ ୩୨.
ଏପରି କହି, କେଶବ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଦଢ଼ି, ତାଙ୍କୁ ରୋକିଲେ ।
ସ ତୈର୍ବାଣୈସ୍ତାଡ୍ଯମାନୋ ଵଜ୍ରୈରିଵ ମହାସୁରଃ ୩୨.
ସେ ମହାସୁର, ସେମାନଙ୍କର ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇ, ବଜ୍ର ଆଘାତ ପରି ଅନୁଭବ କଲେ ।
ଯାନ୍ଯାନ୍ବାଣାନ୍ହରିର୍ଦିଵ୍ଯାନସ୍ତ୍ରାଣି ଚ ମୁମୋଚ ହ ୩୨.
ହରି ବିଭିନ୍ନ ଦିବ୍ୟ ବାଣ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ ।
ତତଃ କୌମୋଦକୀଂ ଗୃହ୍ଯ କ୍ଷିପ୍ରକାରୀ ଜନାର୍ଦନଃ ୩୨.
ତାପରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ତୁରନ୍ତ କାମ କରି, କୌମୋଦକୀ ଗଦା ଧରିଲେ ।
ତତୋ ରଥାଦଵପ୍ଲୁତ୍ଯ ଵିଵୃତ୍ଯ ଵଦନଂ ମହତ୍ ୩୨.
ତାପରେ ରଥରୁ ଝାପି ପଡ଼ି, ନିଜ ବଡ଼ ମୁଁହ ଖୋଲିଦେଲେ ।
ତତୋଽଭୂତ୍ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ଵିମୋହୋ ଜଗତାମପି ୩୨.
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଭ୍ରମ ହେଲା ।
କାଲନେମିର୍ନଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରାନୃତ୍ଯତ ମହାରଣେ ୩୨.
କାଳନେମି ନଶ୍ଟ ହେଲେ ଏବଂ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ ।
କୁକ୍ଷିଂ ଵିଦାର୍ଯ ଚକ୍ରେଣ ଭାସ୍କରୋଽଭାଦିଵୋଦିତଃ ୩୨.
ଚକ୍ରରେ ପେଟ ଫାଟିଯିବା ପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଉଥିବା ପରି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ ।
ପାତାଲସ୍ଯ ତଲଂ ନିନ୍ଯେ ତତ୍ର ଶିଶ୍ଯେ ସ କାଷ୍ଠଵତ୍ ୩୨.
ସେ ତାକୁ ପାତାଳର ତଳଭାଗକୁ ନେଇଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ କାଠର ଟୁକୁଡ଼ା ପରି ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡ଼ି ରହିଲେ।
ପ୍ରମୋଦିତାସ୍ତଥା ଦେଵା ଵିମୋହାସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାଦ୍ବଭୁଃ ୩୨.
ଏହା ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ, ଏବଂ ଦାନବମାନେ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଗଲେ।
ତ୍ଵଯା ଯଦ୍ଵିହିତଂ କର୍ମ ତତ୍କର୍ତାନ୍ଯୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ ୩୨.
ତୁମେ ଯେ କାମ କରିଛ, ଏହା କେହିଓ ଅନ୍ୟେ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତେଷାମତିବଲୋ ହ୍ଯେଷ ତ୍ଵଯା ଵିଷ୍ଣୋ ଵିନିର୍ଜିତଃ ୩୨.
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଏହା ସବୁଠୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ଏହାକୁ ଜିତିଛ।
କଂସରୂପଃ ପୁନସ୍ତେଽଯଂ ହଂତଵ୍ଯୋଽଷ୍ଟମଜନ୍ମନି ୩୨.
ଏହିଏ, କଂସ ରୂପେ ପୁନି ତାଙ୍କର ଅଷ୍ଟମ ଜନ୍ମରେ ମାରାଯିବାକୁ ହେବ।
ଶସ୍ତ୍ରଜାଲୈର୍ଲବ୍ଧସଂଜ୍ଞାନ୍ଦୈତ୍ଯସୈନ୍ଯାନନାଶଯତ୍ ୩୨.
ଅସୁର ସେନା ହୁଷ୍କ ହେଇ ଯେତେବେଳେ ଉଠିଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଅସଂଖ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ।
ଅପତନ୍ଭୂତଲେ ପାର୍ଥ ଚ୍ଛିନ୍ନାଭ୍ରାଣୀଵ ସର୍ଵଶଃ ୩୨.
ହେ ପାର୍ଥ, ସେମାନେ ଛିଣ୍ଡା ମେଘ ପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଦେଵୈଃ ସ୍କଂଦାନୁଗୈଶ୍ଚୈଵ କୃତଂ ଶସ୍ତ୍ରୈଃ ପରାଙ୍ମୁଖମ୍ ୩୨.
ଦେବତାମାନେ ଓ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପଛକୁ ହଟାଇଦେଲେ।
ସଂହତାନି ଚ ସର୍ଵାଣି ତଦା ତୂର୍ଯାଣ୍ଯଵାଦଯନ୍ ୩୨.
ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ସଂଗୀତ ଉପକରଣ ଏକାସାଥିରେ ବଜିଉଠିଲା।
ଦେଵାନାଂ ଚ ମହାମୋଦଂ ତାରକଃ ପ୍ରାହ ସାରଥିମ୍ ୩୨.
ଦେବତାମାନେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଥିବାବେଳେ, ତାରକ ତାଙ୍କର ସାରଥିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯେସ୍ମାଭିସ୍ତୃଣଵଦ୍ଦୃଷ୍ଟାଃ ପଶ୍ଯ କାଲସ୍ଯ ଚିତ୍ରତାମ୍ ୩୨.
ଯେଉଁମାନେକୁ ଆମେ ଘାସର ତୁକୁଡ଼ା ପରି ଅବହେଳା କରୁଥିଲୁ, ଦେଖ, ସମୟର ଅଦ୍ଭୁତ ଖେଳ।
ପଶ୍ଯଂତୁ ମେ ବଲଂ ବାହ୍ଵୋର୍ଦ୍ରଵଂତୁ ଚ ସୁରାଧମାଃ ୩୨.
ମୋର ବାହୁର ଶକ୍ତି ସେମାନେ ଦେଖନ୍ତୁ, ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଧମମାନେ ପଳାଇଯାଆନ୍ତୁ।
କ୍ରୋଧ ରକ୍ତେକ୍ଷଣୋ ରାଜା ଦେଵସୈନ୍ଯଂ ସମାଵିଶତ୍ ୩୨.
ରାଜାଙ୍କ ଆଖି ରାଗରେ ଲାଲ ହୋଇଯିବା ସହିତ, ସେ ଦେବସେନା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
କୁମାର ପଶ୍ଯ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଂ କାଲଂ ଯଦ୍ଵଦ୍ଯୁଗାତ୍ଯଯେ ୩୨.
ହେ କୁମାର, ଦେଖ, ଦାନବମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଯେଉଁଠି କାଳ ଯେପରି ଯୁଗ ଶେଷରେ ଆସେ।
ଅଯଂ ସ ଯେନ ଶକ୍ରାଦ୍ଯାଃ କୃତା ମର୍କାଃ ସମାର୍ବୁଦମ୍ ୩୨.
ଏହିଏ ସେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଶତ କୋଟି ବର୍ଷ ଧରି ଭ୍ରମଣ କରିଥିଲେ।
ନାଵଜ୍ଞଯା ପ୍ରଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯସ୍ତାରକୋଽଯଂ ମହାସୁରଃ ୩୨.
ଏହି ତାରକ, ବଡ଼ ଦାନବ, ତାଙ୍କୁ କେବେ ଅବହେଳା କରି ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅର୍ଵାଗସ୍ତମନାଦେନଂ ଜହି ଵଧ୍ଯୋଽନ୍ଯଥା ନହି ୩୨.
ସେଠାକୁ ଆଗକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ମାର, ନହେଲେ ତାଙ୍କୁ ମାରିହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଆଯାସଯତ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଂ ସୁଖଵଧ୍ଯୋ ଯଥା ଭଵେତ୍ ୩୨.
ଦାନବମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଦୁର୍ବଳ କର, ଯେପରି ସେ ସହଜରେ ମାରାଯିବେ।
ତମାସାଦ୍ଯ ଶରଵ୍ରାତୈର୍ମୁଦିତାଃ ସମଵାକିରନ୍ ୩୨.
ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ତୀରର ବର୍ଷା କଲେ।
ଯଥା ନାସ୍ତିକଦୁର୍ଵୃତ୍ତୋ ନାନାଶାସ୍ତ୍ରୋପଦେଶକାନ୍ ୩୨.
ଯେପରି ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ନାସ୍ତିକ, ଯିଏ ବିଭିନ୍ନ ଶିକ୍ଷା ଦେଉଛି, ତାଙ୍କୁ ଯେପରି ମାନେ କରାଯାଏ।
ମହାପସ୍ମାରସଂକ୍ରାଂତଂ ଯଥୈଵାପ୍ରିଯଵାଦିନମ୍ ୩୨.
କିମ୍ବା ଯେପରି ଏକ ଭୟଙ୍କର ରୋଗରେ ପୀଡିତ ବ୍ୟକ୍ତି କିମ୍ବା ଅପ୍ରିୟ କଥା କହୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ମାନେ କରାଯାଏ।
ଆଜଗାମ କୁମାରାଯ ଵିଧୁଵନ୍ସ ମହାଧନୁଃ ୩୨.
ସେ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଧନୁଷ ଉଠାଇ, କୁମାରଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ।