ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ସହସା ପାର୍ଥ ଐରାଵଣଶିରଃସ୍ଥିତଃ ୩୨.
ହେ ପାର୍ଥ, ସେ ହଠାତ୍ ଏଇରାବତଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଥିବା ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ ।
ଶକ୍ରଂ ଚ ଚଘ୍ନେ ଵିନଦନ୍ପେତତୁସ୍ତାଵୁଭୌ ଭୁଵି ୩୨.
ସେ ଗର୍ଜନ କରିବା ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ଦୁହେଁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ ।
ରଥମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଭୂଯୋପି ତାରକାଭିମୁଖୋ ଯଯୌ ୩୨.
ପୁଣିଥରେ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ସେ ତାରକଙ୍କ ଦିଗକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଗଲେ ।
ହ୍ରିଯତେ ହ୍ରିଯତେ ରାଜା ତ୍ରାତା କୋଽପି ନ ଵିଦ୍ଯତେ ୩୨.
ରାଜାକୁ ଧରାଯାଉଛି, ଧରାଯାଉଛି—ତାଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ କେହି ନାହାନ୍ତି ।
ବାଣୈଃ ସସୈନ୍ଯଂ କୃତ୍ଵା ଚ ଜଂଭକଂ ଗୃଧ୍ରମୋଦନମ୍ ୩୨.
ତିନିଜଣଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଜମ୍ଭକ ଓ ଗୃଧ୍ରମୋଦନଙ୍କୁ ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ ।
କିମେତେନ ମହେନ୍ଦ୍ରେଣ ମଯା ଯୁଧ୍ଯସ୍ଵ ଦାନଵ ୩୨.
ଏହି ମହାଇନ୍ଦ୍ର କଣ ତୋତେ କାମର? ମୋ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କର, ଦାନବ!
ନଗ୍ନେନ ସହ କୋ ଯୁଧ୍ଯେଦ୍ଧତେନାପି ଚ ଯେନ ଵା ୩୨.
ନଗ୍ନ ବା କ୍ଲାନ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ସହିତ କିଏ ଯୁଦ୍ଧ କରିବ? ଏମିତି ଅବସ୍ଥାରେ ଅନ୍ୟ କାହା ସହିତ କିଏ ଯୁଦ୍ଧ କରିବ?
ଆତ୍ମନସ୍ତୁ ସମଂ କିଂଚିଦ୍ଵିଲୋକ୍ଯ ସୁଦୁର୍ମତେ ୩୨.
ହେ ଦୁଷ୍ଟମନା, ନିଜ ସମାନ କିଛି ବିଚାର କର ।
ତତଃ କୁମାରଃ ସହସା ମଯୂରସ୍ଥୋଽଭ୍ଯଧାଵତ ୩୨.
ତାପରେ କୁମାର, ମୟୂର ଉପରେ ବସି, ହଠାତ୍ ଆଗକୁ ଧାଉଥିଲେ ।
ତତୋ ହରିଃ ସ୍କଂଦମାହ କିମେତେନ ତଵ ପ୍ରଭୋ ୩୨.
ତାପରେ ହରି, ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଏହା ତୋତେ କାହିଁକି, ପ୍ରଭୁ?'
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ନିଵାର୍ଯୈନଂ କେଶଵୋ ଗରୁଡସ୍ଥିତଃ ୩୨.
ଏପରି କହି, କେଶବ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଦଢ଼ି, ତାଙ୍କୁ ରୋକିଲେ ।
ସ ତୈର୍ବାଣୈସ୍ତାଡ୍ଯମାନୋ ଵଜ୍ରୈରିଵ ମହାସୁରଃ ୩୨.
ସେ ମହାସୁର, ସେମାନଙ୍କର ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇ, ବଜ୍ର ଆଘାତ ପରି ଅନୁଭବ କଲେ ।
ଯାନ୍ଯାନ୍ବାଣାନ୍ହରିର୍ଦିଵ୍ଯାନସ୍ତ୍ରାଣି ଚ ମୁମୋଚ ହ ୩୨.
ହରି ବିଭିନ୍ନ ଦିବ୍ୟ ବାଣ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ ।
ତତଃ କୌମୋଦକୀଂ ଗୃହ୍ଯ କ୍ଷିପ୍ରକାରୀ ଜନାର୍ଦନଃ ୩୨.
ତାପରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ତୁରନ୍ତ କାମ କରି, କୌମୋଦକୀ ଗଦା ଧରିଲେ ।
ତତୋ ରଥାଦଵପ୍ଲୁତ୍ଯ ଵିଵୃତ୍ଯ ଵଦନଂ ମହତ୍ ୩୨.
ତାପରେ ରଥରୁ ଝାପି ପଡ଼ି, ନିଜ ବଡ଼ ମୁଁହ ଖୋଲିଦେଲେ ।
ତତୋଽଭୂତ୍ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ଵିମୋହୋ ଜଗତାମପି ୩୨.
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଭ୍ରମ ହେଲା ।
କାଲନେମିର୍ନଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରାନୃତ୍ଯତ ମହାରଣେ ୩୨.
କାଳନେମି ନଶ୍ଟ ହେଲେ ଏବଂ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ ।
କୁକ୍ଷିଂ ଵିଦାର୍ଯ ଚକ୍ରେଣ ଭାସ୍କରୋଽଭାଦିଵୋଦିତଃ ୩୨.
ଚକ୍ରରେ ପେଟ ଫାଟିଯିବା ପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଉଥିବା ପରି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ ।
ପାତାଲସ୍ଯ ତଲଂ ନିନ୍ଯେ ତତ୍ର ଶିଶ୍ଯେ ସ କାଷ୍ଠଵତ୍ ୩୨.
ସେ ତାକୁ ପାତାଳର ତଳଭାଗକୁ ନେଇଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ କାଠର ଟୁକୁଡ଼ା ପରି ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡ଼ି ରହିଲେ।
ପ୍ରମୋଦିତାସ୍ତଥା ଦେଵା ଵିମୋହାସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାଦ୍ବଭୁଃ ୩୨.
ଏହା ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ, ଏବଂ ଦାନବମାନେ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଗଲେ।
ତ୍ଵଯା ଯଦ୍ଵିହିତଂ କର୍ମ ତତ୍କର୍ତାନ୍ଯୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ ୩୨.
ତୁମେ ଯେ କାମ କରିଛ, ଏହା କେହିଓ ଅନ୍ୟେ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତେଷାମତିବଲୋ ହ୍ଯେଷ ତ୍ଵଯା ଵିଷ୍ଣୋ ଵିନିର୍ଜିତଃ ୩୨.
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଏହା ସବୁଠୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ଏହାକୁ ଜିତିଛ।
କଂସରୂପଃ ପୁନସ୍ତେଽଯଂ ହଂତଵ୍ଯୋଽଷ୍ଟମଜନ୍ମନି ୩୨.
ଏହିଏ, କଂସ ରୂପେ ପୁନି ତାଙ୍କର ଅଷ୍ଟମ ଜନ୍ମରେ ମାରାଯିବାକୁ ହେବ।
ଶସ୍ତ୍ରଜାଲୈର୍ଲବ୍ଧସଂଜ୍ଞାନ୍ଦୈତ୍ଯସୈନ୍ଯାନନାଶଯତ୍ ୩୨.
ଅସୁର ସେନା ହୁଷ୍କ ହେଇ ଯେତେବେଳେ ଉଠିଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଅସଂଖ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ।
ଅପତନ୍ଭୂତଲେ ପାର୍ଥ ଚ୍ଛିନ୍ନାଭ୍ରାଣୀଵ ସର୍ଵଶଃ ୩୨.
ହେ ପାର୍ଥ, ସେମାନେ ଛିଣ୍ଡା ମେଘ ପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଦେଵୈଃ ସ୍କଂଦାନୁଗୈଶ୍ଚୈଵ କୃତଂ ଶସ୍ତ୍ରୈଃ ପରାଙ୍ମୁଖମ୍ ୩୨.
ଦେବତାମାନେ ଓ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପଛକୁ ହଟାଇଦେଲେ।
ସଂହତାନି ଚ ସର୍ଵାଣି ତଦା ତୂର୍ଯାଣ୍ଯଵାଦଯନ୍ ୩୨.
ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ସଂଗୀତ ଉପକରଣ ଏକାସାଥିରେ ବଜିଉଠିଲା।
ଦେଵାନାଂ ଚ ମହାମୋଦଂ ତାରକଃ ପ୍ରାହ ସାରଥିମ୍ ୩୨.
ଦେବତାମାନେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଥିବାବେଳେ, ତାରକ ତାଙ୍କର ସାରଥିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯେସ୍ମାଭିସ୍ତୃଣଵଦ୍ଦୃଷ୍ଟାଃ ପଶ୍ଯ କାଲସ୍ଯ ଚିତ୍ରତାମ୍ ୩୨.
ଯେଉଁମାନେକୁ ଆମେ ଘାସର ତୁକୁଡ଼ା ପରି ଅବହେଳା କରୁଥିଲୁ, ଦେଖ, ସମୟର ଅଦ୍ଭୁତ ଖେଳ।
ପଶ୍ଯଂତୁ ମେ ବଲଂ ବାହ୍ଵୋର୍ଦ୍ରଵଂତୁ ଚ ସୁରାଧମାଃ ୩୨.
ମୋର ବାହୁର ଶକ୍ତି ସେମାନେ ଦେଖନ୍ତୁ, ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଧମମାନେ ପଳାଇଯାଆନ୍ତୁ।