ପର୍ଵତୈଶ୍ଚ ଶତଘ୍ନୀଭିରାଯସୈଃ ପରିଧୈରପି ୩୨.
ପାହାଡ଼, ଶତଗ୍ରହୀ ଯନ୍ତ୍ର ଓ ଲୋହା ଗଦା ଦ୍ୱାରା—
ଅସୁରୈର୍ଵଧ୍ଯମାନେ ତୁ ପାଵକୈରିଵ କାନନମ୍ ୩୨.
ଦାନବମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ଯେପରି ଅଗ୍ନିରେ ଜଙ୍ଗଲ ଦହିଯାଏ, ସେପରି ନଶ୍ଟ ହେଉଥିଲେ—
ତେ ଭିନ୍ନାସ୍ଥିଶି ରୋଦେହାଃ ପ୍ରାଦ୍ରଵଂତ ଦିଵୌକସଃ ୩୨.
ତାଙ୍କର ହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଦେହ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ପଳାଇଗଲେ—
ଅଥ ତଦ୍ଵିଦ୍ରୁତଂ ସୈନ୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଃ ପୁରଂଦରଃ ୩୨.
ତାପରେ, ସେ ସେନାକୁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଉଥିବା ଦେଖି, ପୁରନ୍ଦର—
ଭଯଂ ତ୍ଯଜତ ଭଦ୍ରଂ ଵଃ ଶୁରାଃ ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଗୃହ୍ଣତ ୩୨.
ଭୟ ଛାଡ଼, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା! ବୀରମାନେ, ତୁମେ ଅସ୍ତ୍ର ଧର—
ଏଷ କାଲାନଲପ୍ରଖ୍ଯୋ ମଯୂରଂ ସମୁପସ୍ଥିତଃ ୩୨.
ଏହି ଜଣେ, କାଳାଗ୍ନି ପରି ଦହୁଥିବା, ମୟୂର ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି—
ଶକ୍ରସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସମାଶ୍ଵସ୍ତା ଦିଵୋକସଃ ୩୨.
ଶକ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ଆଶ୍ୱସ୍ତ ହେଲେ—
କାଲନେମିର୍ମହେନ୍ଦ୍ରେଣ ସଂଯୁଗେ ସମଯୁଜ୍ଯତ ୩୨.
କାଳନେମି ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ—
କୁଜଂଭୋ ଵିଷ୍ଣୁନା ଚୈଵ ତାଵତ୍ଯ କ୍ଷୌହିଣୀଵୃତଃ ୩୨.
କୁଜମ୍ଭ, ଏପରି ବଡ଼ ସେନା ସହିତ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହ ଘିରିଥିଲେ—
ପ୍ରତ୍ଯଯୁଧ୍ଯଂତଂ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରେଃ ସାଧ୍ଯାଶ୍ଚ ଵସୁଭିଃ ସହ ୩୨.
ସାଧ୍ୟମାନେ ଓ ବସୁମାନେ ମିଶି ଦାନବପତିଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ—
ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ସହସା ପାର୍ଥ ଐରାଵଣଶିରଃସ୍ଥିତଃ ୩୨.
ହେ ପାର୍ଥ, ସେ ହଠାତ୍ ଏଇରାବତଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଥିବା ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ ।
ଶକ୍ରଂ ଚ ଚଘ୍ନେ ଵିନଦନ୍ପେତତୁସ୍ତାଵୁଭୌ ଭୁଵି ୩୨.
ସେ ଗର୍ଜନ କରିବା ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ଦୁହେଁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ ।
ରଥମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଭୂଯୋପି ତାରକାଭିମୁଖୋ ଯଯୌ ୩୨.
ପୁଣିଥରେ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ସେ ତାରକଙ୍କ ଦିଗକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଗଲେ ।
ହ୍ରିଯତେ ହ୍ରିଯତେ ରାଜା ତ୍ରାତା କୋଽପି ନ ଵିଦ୍ଯତେ ୩୨.
ରାଜାକୁ ଧରାଯାଉଛି, ଧରାଯାଉଛି—ତାଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ କେହି ନାହାନ୍ତି ।
ବାଣୈଃ ସସୈନ୍ଯଂ କୃତ୍ଵା ଚ ଜଂଭକଂ ଗୃଧ୍ରମୋଦନମ୍ ୩୨.
ତିନିଜଣଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଜମ୍ଭକ ଓ ଗୃଧ୍ରମୋଦନଙ୍କୁ ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ ।
କିମେତେନ ମହେନ୍ଦ୍ରେଣ ମଯା ଯୁଧ୍ଯସ୍ଵ ଦାନଵ ୩୨.
ଏହି ମହାଇନ୍ଦ୍ର କଣ ତୋତେ କାମର? ମୋ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କର, ଦାନବ!
ନଗ୍ନେନ ସହ କୋ ଯୁଧ୍ଯେଦ୍ଧତେନାପି ଚ ଯେନ ଵା ୩୨.
ନଗ୍ନ ବା କ୍ଲାନ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ସହିତ କିଏ ଯୁଦ୍ଧ କରିବ? ଏମିତି ଅବସ୍ଥାରେ ଅନ୍ୟ କାହା ସହିତ କିଏ ଯୁଦ୍ଧ କରିବ?
ଆତ୍ମନସ୍ତୁ ସମଂ କିଂଚିଦ୍ଵିଲୋକ୍ଯ ସୁଦୁର୍ମତେ ୩୨.
ହେ ଦୁଷ୍ଟମନା, ନିଜ ସମାନ କିଛି ବିଚାର କର ।
ତତଃ କୁମାରଃ ସହସା ମଯୂରସ୍ଥୋଽଭ୍ଯଧାଵତ ୩୨.
ତାପରେ କୁମାର, ମୟୂର ଉପରେ ବସି, ହଠାତ୍ ଆଗକୁ ଧାଉଥିଲେ ।
ତତୋ ହରିଃ ସ୍କଂଦମାହ କିମେତେନ ତଵ ପ୍ରଭୋ ୩୨.
ତାପରେ ହରି, ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଏହା ତୋତେ କାହିଁକି, ପ୍ରଭୁ?'
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ନିଵାର୍ଯୈନଂ କେଶଵୋ ଗରୁଡସ୍ଥିତଃ ୩୨.
ଏପରି କହି, କେଶବ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଦଢ଼ି, ତାଙ୍କୁ ରୋକିଲେ ।
ସ ତୈର୍ବାଣୈସ୍ତାଡ୍ଯମାନୋ ଵଜ୍ରୈରିଵ ମହାସୁରଃ ୩୨.
ସେ ମହାସୁର, ସେମାନଙ୍କର ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇ, ବଜ୍ର ଆଘାତ ପରି ଅନୁଭବ କଲେ ।
ଯାନ୍ଯାନ୍ବାଣାନ୍ହରିର୍ଦିଵ୍ଯାନସ୍ତ୍ରାଣି ଚ ମୁମୋଚ ହ ୩୨.
ହରି ବିଭିନ୍ନ ଦିବ୍ୟ ବାଣ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ ।
ତତଃ କୌମୋଦକୀଂ ଗୃହ୍ଯ କ୍ଷିପ୍ରକାରୀ ଜନାର୍ଦନଃ ୩୨.
ତାପରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ତୁରନ୍ତ କାମ କରି, କୌମୋଦକୀ ଗଦା ଧରିଲେ ।
ତତୋ ରଥାଦଵପ୍ଲୁତ୍ଯ ଵିଵୃତ୍ଯ ଵଦନଂ ମହତ୍ ୩୨.
ତାପରେ ରଥରୁ ଝାପି ପଡ଼ି, ନିଜ ବଡ଼ ମୁଁହ ଖୋଲିଦେଲେ ।
ତତୋଽଭୂତ୍ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ଵିମୋହୋ ଜଗତାମପି ୩୨.
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଭ୍ରମ ହେଲା ।
କାଲନେମିର୍ନଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରାନୃତ୍ଯତ ମହାରଣେ ୩୨.
କାଳନେମି ନଶ୍ଟ ହେଲେ ଏବଂ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ ।
କୁକ୍ଷିଂ ଵିଦାର୍ଯ ଚକ୍ରେଣ ଭାସ୍କରୋଽଭାଦିଵୋଦିତଃ ୩୨.
ଚକ୍ରରେ ପେଟ ଫାଟିଯିବା ପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଉଥିବା ପରି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ ।
ପାତାଲସ୍ଯ ତଲଂ ନିନ୍ଯେ ତତ୍ର ଶିଶ୍ଯେ ସ କାଷ୍ଠଵତ୍ ୩୨.
ସେ ତାକୁ ପାତାଳର ତଳଭାଗକୁ ନେଇଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ କାଠର ଟୁକୁଡ଼ା ପରି ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡ଼ି ରହିଲେ।
ପ୍ରମୋଦିତାସ୍ତଥା ଦେଵା ଵିମୋହାସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାଦ୍ବଭୁଃ ୩୨.
ଏହା ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ, ଏବଂ ଦାନବମାନେ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଗଲେ।