ସର୍ଵମେତତ୍ସୁସାଧ୍ଯଂ ଚ ଭେରୀ ସଂତାଡ୍ଯତାଂ ଦୃଢମ୍ ୩୨.
ଏସବୁ କାମ ସହଜରେ ସମ୍ଭବ; ଯୁଦ୍ଧ ଢୋଳକୁ ଭଲଭାବେ ବଜାଅ।
ଭୃଶଂ ସଂତାଡିତା ଭେରୀ କଂପଯାମାସ ସା ଜଗତ୍ ୩୨.
ଢୋଳ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ବଜି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ କମ୍ପିତ କରିଦେଲା।
ନିମ୍ନଗାଭ୍ଯଃ ସମୁଦ୍ରେଭ୍ଯଃ ପାତାଲେଭ୍ଯୋଂଽବରାଦପି ୩୨.
ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର, ପାତାଳ ଓ ଆକାଶରୁ—
କୋଟିକୋଟିସହସ୍ରୈସ୍ତୁ ପରାର୍ଧୈର୍ଦଶଭିଃ ଶତୈଃ ୩୨.
ଦଶଟି ଶତ କୋଟି କୋଟି ସହସ୍ର ଗୁଣିତ ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ପରିମାଣରେ—
ଚତୁର୍ଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣେ ନାନାଶ୍ଚର୍ଯସମନ୍ଵିତେ ୩୨.
ଚାରି ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଏକ ଭୂମିରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭରିଛି—
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପାର୍ଥ କ୍ରୁଦ୍ଧୈଃ ସ୍କନ୍ଦସ୍ଯ ପାର୍ଷଦୈଃ ୩୨.
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ହେ ପାର୍ଥ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କର ସେବକମାନେ—
ତତଶ୍ଚଚାଲ ଵସୁଧା ଦେଵୀ ସଵନକାନନା ୩୨.
ତାପରେ ପୃଥିବୀ ଦେବୀ, ତାଙ୍କର ଅରଣ୍ୟ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ସହିତ କମ୍ପିତ ହେଲେ—
ତମୋଭୂତଂ ଜଗଚ୍ଚସୀଦ୍ଗୃଧ୍ରୈର୍ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ନଭୋଽଭଵତ୍ ୩୨.
ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଗଲା, ଆକାଶ ଗୃଧ୍ରମାନେ ଭରିଦେଲେ—
କାଲନେମିମୁଖଂ ପାର୍ଥ ଅଦୃଶ୍ଯତ ମହଦ୍ବଲମ୍ ୩୨.
ହେ ପାର୍ଥ, କାଳନେମିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଦେଖାଗଲା—
ଅଭ୍ଯଦ୍ରଵଦ୍ରଣେ ଦେଵାନ୍ଭଗଵଂତଂ ଚ ଶଂକରମ୍ ୩୨.
ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ପବିତ୍ର ଶଙ୍କରଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ—
ପର୍ଵତୈଶ୍ଚ ଶତଘ୍ନୀଭିରାଯସୈଃ ପରିଧୈରପି ୩୨.
ପାହାଡ଼, ଶତଗ୍ରହୀ ଯନ୍ତ୍ର ଓ ଲୋହା ଗଦା ଦ୍ୱାରା—
ଅସୁରୈର୍ଵଧ୍ଯମାନେ ତୁ ପାଵକୈରିଵ କାନନମ୍ ୩୨.
ଦାନବମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ଯେପରି ଅଗ୍ନିରେ ଜଙ୍ଗଲ ଦହିଯାଏ, ସେପରି ନଶ୍ଟ ହେଉଥିଲେ—
ତେ ଭିନ୍ନାସ୍ଥିଶି ରୋଦେହାଃ ପ୍ରାଦ୍ରଵଂତ ଦିଵୌକସଃ ୩୨.
ତାଙ୍କର ହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଦେହ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ପଳାଇଗଲେ—
ଅଥ ତଦ୍ଵିଦ୍ରୁତଂ ସୈନ୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଃ ପୁରଂଦରଃ ୩୨.
ତାପରେ, ସେ ସେନାକୁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଉଥିବା ଦେଖି, ପୁରନ୍ଦର—
ଭଯଂ ତ୍ଯଜତ ଭଦ୍ରଂ ଵଃ ଶୁରାଃ ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଗୃହ୍ଣତ ୩୨.
ଭୟ ଛାଡ଼, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା! ବୀରମାନେ, ତୁମେ ଅସ୍ତ୍ର ଧର—
ଏଷ କାଲାନଲପ୍ରଖ୍ଯୋ ମଯୂରଂ ସମୁପସ୍ଥିତଃ ୩୨.
ଏହି ଜଣେ, କାଳାଗ୍ନି ପରି ଦହୁଥିବା, ମୟୂର ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି—
ଶକ୍ରସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସମାଶ୍ଵସ୍ତା ଦିଵୋକସଃ ୩୨.
ଶକ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ଆଶ୍ୱସ୍ତ ହେଲେ—
କାଲନେମିର୍ମହେନ୍ଦ୍ରେଣ ସଂଯୁଗେ ସମଯୁଜ୍ଯତ ୩୨.
କାଳନେମି ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ—
କୁଜଂଭୋ ଵିଷ୍ଣୁନା ଚୈଵ ତାଵତ୍ଯ କ୍ଷୌହିଣୀଵୃତଃ ୩୨.
କୁଜମ୍ଭ, ଏପରି ବଡ଼ ସେନା ସହିତ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହ ଘିରିଥିଲେ—
ପ୍ରତ୍ଯଯୁଧ୍ଯଂତଂ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରେଃ ସାଧ୍ଯାଶ୍ଚ ଵସୁଭିଃ ସହ ୩୨.
ସାଧ୍ୟମାନେ ଓ ବସୁମାନେ ମିଶି ଦାନବପତିଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ—
ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ସହସା ପାର୍ଥ ଐରାଵଣଶିରଃସ୍ଥିତଃ ୩୨.
ହେ ପାର୍ଥ, ସେ ହଠାତ୍ ଏଇରାବତଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଥିବା ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ ।
ଶକ୍ରଂ ଚ ଚଘ୍ନେ ଵିନଦନ୍ପେତତୁସ୍ତାଵୁଭୌ ଭୁଵି ୩୨.
ସେ ଗର୍ଜନ କରିବା ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ଦୁହେଁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ ।
ରଥମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଭୂଯୋପି ତାରକାଭିମୁଖୋ ଯଯୌ ୩୨.
ପୁଣିଥରେ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ସେ ତାରକଙ୍କ ଦିଗକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଗଲେ ।
ହ୍ରିଯତେ ହ୍ରିଯତେ ରାଜା ତ୍ରାତା କୋଽପି ନ ଵିଦ୍ଯତେ ୩୨.
ରାଜାକୁ ଧରାଯାଉଛି, ଧରାଯାଉଛି—ତାଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ କେହି ନାହାନ୍ତି ।
ବାଣୈଃ ସସୈନ୍ଯଂ କୃତ୍ଵା ଚ ଜଂଭକଂ ଗୃଧ୍ରମୋଦନମ୍ ୩୨.
ତିନିଜଣଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଜମ୍ଭକ ଓ ଗୃଧ୍ରମୋଦନଙ୍କୁ ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ ।
କିମେତେନ ମହେନ୍ଦ୍ରେଣ ମଯା ଯୁଧ୍ଯସ୍ଵ ଦାନଵ ୩୨.
ଏହି ମହାଇନ୍ଦ୍ର କଣ ତୋତେ କାମର? ମୋ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କର, ଦାନବ!
ନଗ୍ନେନ ସହ କୋ ଯୁଧ୍ଯେଦ୍ଧତେନାପି ଚ ଯେନ ଵା ୩୨.
ନଗ୍ନ ବା କ୍ଲାନ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ସହିତ କିଏ ଯୁଦ୍ଧ କରିବ? ଏମିତି ଅବସ୍ଥାରେ ଅନ୍ୟ କାହା ସହିତ କିଏ ଯୁଦ୍ଧ କରିବ?
ଆତ୍ମନସ୍ତୁ ସମଂ କିଂଚିଦ୍ଵିଲୋକ୍ଯ ସୁଦୁର୍ମତେ ୩୨.
ହେ ଦୁଷ୍ଟମନା, ନିଜ ସମାନ କିଛି ବିଚାର କର ।
ତତଃ କୁମାରଃ ସହସା ମଯୂରସ୍ଥୋଽଭ୍ଯଧାଵତ ୩୨.
ତାପରେ କୁମାର, ମୟୂର ଉପରେ ବସି, ହଠାତ୍ ଆଗକୁ ଧାଉଥିଲେ ।
ତତୋ ହରିଃ ସ୍କଂଦମାହ କିମେତେନ ତଵ ପ୍ରଭୋ ୩୨.
ତାପରେ ହରି, ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଏହା ତୋତେ କାହିଁକି, ପ୍ରଭୁ?'