ଅକ୍ଷୋଭ୍ଯାମିଵ ତାଂ ସେନାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୋଽଚିଂତଯତ୍ତଦା ୩୧.
ସେ ଅସ୍ଥିର କରିପାରିବା ନୁହେଁ ଏମିତି ଦେଖି, ସେ ସମୟରେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ।
ଇତି ଚିଂତାପରୋ ଦୈତ୍ଯଃ ଶୁଶ୍ରାଵ କଟୁକାକ୍ଷରମ୍ ୩୧.
ଏପରି ଚିନ୍ତାରେ ଲିନ ଥିବା ଦେତ୍ୟ, କଠୋର କଥା ଶୁଣିଲେ।
ଜଯାତୁ ଲଶକ୍ତିଦୀଧିତିପିଂଜରରୁଚାରୁଣମଂଡଲଭୁଜୋଦ୍ଭାସିତଦେଵସୈନ୍ଯ ପୁରଵନକୁମୁଦକାନନଵିକାସନେଂଦୋ କୁମାରନାଥ ଜଯ ଦିତିକୁଲମହୋଦଧିଵଡଵାନଲ ମଧୁରରଵମଯୂରରଵାସୁରମୁକୁଟକୂଟକୁଟ୍ଟିତଚରଣନଖାଂକୁର ମହାସେନ ତାରକଵଂଶଶୁଷ୍କତୃମଦାଵାନଲ ଯୋଗୀଶ୍ଵରଯॉ ଯୋଗିଜନହୃଦଯଗଗନଵିତତଚିଂତାସଂତାନସଂତମସନୋଦନଖରକିରଣକଲ୍ପନଖନିକରଵିରାଜିତଚରଣକମଲ ସ୍କନ୍ଦ ଜଯ ବାଲ ସପ୍ତଵାସର ଭୁଵନାଵଲିଶୋକସଂଦହନ॥ ୩୧.
ବିଜୟ ହେଉନ୍ତୁ କୁମାର, ଯାହାଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ ବାହୁ ସୂର୍ଯ୍ୟର ମଣ୍ଡଳ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଯିଏ ସହର ଓ ଅରଣ୍ୟର କମଳ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଖିଲାଇଦେଇଛନ୍ତି, ଦେବସେନାର କମଳରେ ଚାନ୍ଦ୍ରମା, ଦିତିକୁଳ ମହାସାଗରରେ ଅଗ୍ନି, ଯାହାଙ୍କ ମୟୂରର ମଧୁର ଡାକ ଦେତ୍ୟମୁକୁଟର ଶିଖରକୁ ଭଙ୍ଗ କରେ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ଆକାଶର ଚିନ୍ତାର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରୁଥିବା କିରଣରେ ଶୋଭିତ ଚରଣକମଳ, ସପ୍ତ ରାତିର ଶିଶୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଦୁଃଖକୁ ଦହନ କରୁଥିବା ମହାସେନାପତି, ତାରକା ବଂଶର ଦାହକ ଅଗ୍ନି, ବିଜୟ ହେଉନ୍ତୁ ତୁମେ, ମହାସେନାପତି।
ନମୋ ନମସ୍ତେସ୍ତୁ ମନୋରମାଯ ନମୋସ୍ତୁ ତେ ସାଧୁଭଯାପହାଯ ୩୧.
ନମସ୍କାର, ନମସ୍କାର ହେଉ ମନୋହର, ନମସ୍କାର ହେଉ ଭଲମାନେଙ୍କ ଭୟ ଦୂର କରୁଥିବା।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତଂ ସଂସ୍ତଵଂ ଦୈତ୍ଯଃ ସଂଘୁଷ୍ଟଂ ଦେଵବଂଦିଭିଃ ୩୨.
ଦେବତାମାନଙ୍କ ବନ୍ଦିମାନେ ଯେଉଁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ଏହା ଶୁଣି ଦେତ୍ୟ—
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ କ୍ଲିନ୍ନସର୍ଵାଂଗୋ ଦ୍ଵାଃସ୍ଥଂ ରାଜା ଵଚୋଽବ୍ରଵୀତ୍ ୩୨.
ଏହା ଶୁଣି, ସେ ମୁହଁମୁହଁ ଘମେଁ ଭିଜିଗଲେ ଏବଂ ରାଜା ଦ୍ୱାରପାଳକୁ କହିଲେ।
ତତସ୍ତେ ରାଜଵଚନାତ୍କାଲନେମି ମୁଖାଗତାଃ ୩୨.
ତାପରେ, ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେମାନେ କାଳନେମିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଯୈଃ ଶତ୍ରୁସଂଭଵା ଵାର୍ତା କାପି ନ ଶ୍ରୀଵିତସ୍ତ୍ଵହମ୍ ହିତଂ ମନ୍ତ୍ରଯତେ ରାଜ୍ଞସ୍ତେନ ମଂତ୍ରୀ ନିଗଦ୍ଯତେ॥ ୩୨.
ଯାହାଠାରୁ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିଷୟରେ କୌଣସି ସମ୍ବାଦ ମିଳେନାହିଁ, ସେ ମୁଁ ସତ୍ୟ ସଚିବ ଭାବି ନାହିଁ; ଯିଏ ରାଜାଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ପରାମର୍ଶ ଦେଉଛି, ସେଇ ସଚିବ।
କୋ ଜାନାତି ସୁରାନ୍ଦୀନାନ୍ଦୈତ୍ଯାନାମିତି ନୋ ମତିଃ॥ ୩୨.
ଦେବତା କିମ୍ବା ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କ ମନସ୍କାମନା କିଏ ଜାଣିପାରିବ? ଏହି ଆମର ଭାବନା।
ମା ଵିଷୀଦ ମହାରାଜ ଵଯଂ ଜେଷ୍ଯାମହେ ସୁରାନ୍ ୩୨.
ମହାରାଜ, ଆପଣ ଦୁଃଖିତ ହେବେନି; ଆମେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଜିତିବା।
ସର୍ଵମେତତ୍ସୁସାଧ୍ଯଂ ଚ ଭେରୀ ସଂତାଡ୍ଯତାଂ ଦୃଢମ୍ ୩୨.
ଏସବୁ କାମ ସହଜରେ ସମ୍ଭବ; ଯୁଦ୍ଧ ଢୋଳକୁ ଭଲଭାବେ ବଜାଅ।
ଭୃଶଂ ସଂତାଡିତା ଭେରୀ କଂପଯାମାସ ସା ଜଗତ୍ ୩୨.
ଢୋଳ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ବଜି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ କମ୍ପିତ କରିଦେଲା।
ନିମ୍ନଗାଭ୍ଯଃ ସମୁଦ୍ରେଭ୍ଯଃ ପାତାଲେଭ୍ଯୋଂଽବରାଦପି ୩୨.
ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର, ପାତାଳ ଓ ଆକାଶରୁ—
କୋଟିକୋଟିସହସ୍ରୈସ୍ତୁ ପରାର୍ଧୈର୍ଦଶଭିଃ ଶତୈଃ ୩୨.
ଦଶଟି ଶତ କୋଟି କୋଟି ସହସ୍ର ଗୁଣିତ ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ପରିମାଣରେ—
ଚତୁର୍ଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣେ ନାନାଶ୍ଚର୍ଯସମନ୍ଵିତେ ୩୨.
ଚାରି ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଏକ ଭୂମିରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭରିଛି—
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପାର୍ଥ କ୍ରୁଦ୍ଧୈଃ ସ୍କନ୍ଦସ୍ଯ ପାର୍ଷଦୈଃ ୩୨.
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ହେ ପାର୍ଥ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କର ସେବକମାନେ—
ତତଶ୍ଚଚାଲ ଵସୁଧା ଦେଵୀ ସଵନକାନନା ୩୨.
ତାପରେ ପୃଥିବୀ ଦେବୀ, ତାଙ୍କର ଅରଣ୍ୟ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ସହିତ କମ୍ପିତ ହେଲେ—
ତମୋଭୂତଂ ଜଗଚ୍ଚସୀଦ୍ଗୃଧ୍ରୈର୍ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ନଭୋଽଭଵତ୍ ୩୨.
ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଗଲା, ଆକାଶ ଗୃଧ୍ରମାନେ ଭରିଦେଲେ—
କାଲନେମିମୁଖଂ ପାର୍ଥ ଅଦୃଶ୍ଯତ ମହଦ୍ବଲମ୍ ୩୨.
ହେ ପାର୍ଥ, କାଳନେମିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଦେଖାଗଲା—
ଅଭ୍ଯଦ୍ରଵଦ୍ରଣେ ଦେଵାନ୍ଭଗଵଂତଂ ଚ ଶଂକରମ୍ ୩୨.
ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ପବିତ୍ର ଶଙ୍କରଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ—
ପର୍ଵତୈଶ୍ଚ ଶତଘ୍ନୀଭିରାଯସୈଃ ପରିଧୈରପି ୩୨.
ପାହାଡ଼, ଶତଗ୍ରହୀ ଯନ୍ତ୍ର ଓ ଲୋହା ଗଦା ଦ୍ୱାରା—
ଅସୁରୈର୍ଵଧ୍ଯମାନେ ତୁ ପାଵକୈରିଵ କାନନମ୍ ୩୨.
ଦାନବମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ଯେପରି ଅଗ୍ନିରେ ଜଙ୍ଗଲ ଦହିଯାଏ, ସେପରି ନଶ୍ଟ ହେଉଥିଲେ—
ତେ ଭିନ୍ନାସ୍ଥିଶି ରୋଦେହାଃ ପ୍ରାଦ୍ରଵଂତ ଦିଵୌକସଃ ୩୨.
ତାଙ୍କର ହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଦେହ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ପଳାଇଗଲେ—
ଅଥ ତଦ୍ଵିଦ୍ରୁତଂ ସୈନ୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଃ ପୁରଂଦରଃ ୩୨.
ତାପରେ, ସେ ସେନାକୁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଉଥିବା ଦେଖି, ପୁରନ୍ଦର—
ଭଯଂ ତ୍ଯଜତ ଭଦ୍ରଂ ଵଃ ଶୁରାଃ ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଗୃହ୍ଣତ ୩୨.
ଭୟ ଛାଡ଼, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା! ବୀରମାନେ, ତୁମେ ଅସ୍ତ୍ର ଧର—
ଏଷ କାଲାନଲପ୍ରଖ୍ଯୋ ମଯୂରଂ ସମୁପସ୍ଥିତଃ ୩୨.
ଏହି ଜଣେ, କାଳାଗ୍ନି ପରି ଦହୁଥିବା, ମୟୂର ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି—
ଶକ୍ରସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସମାଶ୍ଵସ୍ତା ଦିଵୋକସଃ ୩୨.
ଶକ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ଆଶ୍ୱସ୍ତ ହେଲେ—
କାଲନେମିର୍ମହେନ୍ଦ୍ରେଣ ସଂଯୁଗେ ସମଯୁଜ୍ଯତ ୩୨.
କାଳନେମି ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ—
କୁଜଂଭୋ ଵିଷ୍ଣୁନା ଚୈଵ ତାଵତ୍ଯ କ୍ଷୌହିଣୀଵୃତଃ ୩୨.
କୁଜମ୍ଭ, ଏପରି ବଡ଼ ସେନା ସହିତ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହ ଘିରିଥିଲେ—
ପ୍ରତ୍ଯଯୁଧ୍ଯଂତଂ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରେଃ ସାଧ୍ଯାଶ୍ଚ ଵସୁଭିଃ ସହ ୩୨.
ସାଧ୍ୟମାନେ ଓ ବସୁମାନେ ମିଶି ଦାନବପତିଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ—