ରାକ୍ଷସାଶ୍ଚାନ୍ଯଦେଵାଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵା ଭୁଜଗାସ୍ତଥା ୩୧.
ସେଠାରେ ରାକ୍ଷସ, ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଏବଂ ସର୍ପମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ନକ୍ଷତ୍ରାଣି ଗ୍ରହାଶ୍ଚୈଵ ଜଂଗମଂ ସ୍ଥାଵରଂ ତଥା ୩୧.
ନକ୍ଷତ୍ର, ଗ୍ରହ ଏବଂ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ସର୍ଵେଷାଂ ପୃଷ୍ଠତଶ୍ଚାସୀତ୍ତାର୍କ୍ଷ୍ଯସ୍ଥୋ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ହରିଃ ୩୧.
ସମସ୍ତଙ୍କ ପଛରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ହରି ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସିଥିଲେ।
ଏଵଂ ସୈନ୍ଯସମୋପେତ ଉତ୍ତରଂ ତଟମାଗତଃ ୩୧.
ଏଭଳି ଭାବେ ସମସ୍ତ ସେନା ସହିତ ସେ ଉତ୍ତର ତୀରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ସ ତାରକପୁରସ୍ଯାପି ପଶ୍ଯନୃଦ୍ଧି ମନୁତ୍ତମାମ୍ ୩୧.
ସେ ତାରକାପୁରର ଅପୂର୍ବ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିଲେ।
ସ୍ଥିତଃ ପଶ୍ଯନ୍ସ ଶୁଶୁଭେ ମଯୂରସ୍ଥୋ ଗୁହସ୍ତଦା ୩୧.
ସେଠାରେ ଦଢ଼ିଆ ଥିବା, ମୟୂର ଉପରେ ବସିଥିବା ଗୁହା ଦେଖୁଥିଲେ ଏବଂ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ।
ଵୀଜ୍ଯମାନଶ୍ଚାମରାଭ୍ଯାଂ ଵାଯ୍ଵଗ୍ରିଭ୍ଯାଂ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ ୩୧.
ବଡ଼ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତାଙ୍କୁ ବାୟୁ ଚଳିତ ଦୁଇଟି ଚାମରା ଦ୍ୱାରା ବିଲୋଇଯାଉଥିଲା।
ତତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତଂ ଶକ୍ରୋ ଦେଵ ମଧ୍ଯେ ଵଚୋଽବ୍ରଵୀତ୍ ୩୧.
ତା'ପରେ ଶକ୍ର ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଯେ ତ୍ଵାଂ କାଲଂ ନ ଜାନଂତି ମର୍ତ୍ଯା ଗୃହରତା ଇଵ ୩୧.
ଯେମାନେ ତୁମକୁ କାଳ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେ ଘରକୁ ଆସକ୍ତ ମାନବମାନେ ପରି।
ଵୀରାଣାମୁଚିତଂ ତ୍ଵେତତ୍କୀର୍ତିଦଂ ଚ ମହାଜନେ ୩୧.
ଏହା ବୀରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଏବଂ ବଡ଼ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୀର୍ତ୍ତି ଦେଉଥାଏ।
ମାମାଦିଶ୍ଯାସୁରେନ୍ଦ୍ରାଯ ପ୍ରାହିଣୋଦ୍ଦୌତ୍ଯଯୋଗ୍ଯକମ୍ ୩୧.
ମୋତେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ତୁମେ ମୋତେ ଅସୁରମହାରାଜଙ୍କ ପାଖକୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ କାମ ପାଇଁ ପଠାଇଥିଲେ।
ପ୍ରାସାଦେ ସ୍ତ୍ରୀସହସ୍ରାଣାଂ ପ୍ରାଵୋଚଂ ମଧ୍ଯତୋଽପ୍ଯହମ୍ ୩୧.
ମହଲ୍ଲାରେ, ହଜାର ଝିଅମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମୁଁ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଏହି କଥା କହିଥିଲି।
ଯଜ୍ଜଗଦ୍ଦଲନାଦାପ୍ତଂ କିଲ୍ବିଷଂ ଦାନଵ ତ୍ଵଯା ୩୧.
ହେ ଦାନବ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରି ତୁମେ ଯେଉଁ ପାପ ଅର୍ଜନ କରିଛ, ସେହି ଦୋଷ ତୁମର।
ଶୀଘ୍ରଂ ନିଃସର ପାପିଷ୍ଠ ନିଃସରିଷ୍ଯସି ଚେନ୍ନ ହି ୩୧.
ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟ, ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଯାଅ; ଯଦି ଚାଲିଯିବୁନାହିଁ, ତେବେ ବଳେ ବାହାର କରାଯିବ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରୂକ୍ଷଵାଚଂ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ସ୍ତ୍ରୀଗଣସଂଵୃତଃ ୩୧.
ଏଭଳି କଠିନ କଥା ଶୁଣି, ସେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଏବଂ ଅନେକ ଜଣେ ମହିଳାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘେରାଯାଇଥିଲେ।
ଵ୍ଯାକୁଲସ୍ତତ୍ର ଵୃତ୍ତାଂତଂ କୁମାରାଯ ନ୍ଯଵେଦଯମ୍ ୩୧.
ବେସ୍ତର୍ ହୋଇ, ସେ ସେଠାରେ ଘଟିଥିବା ଘଟଣା କୁ କୁମାରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନାଲବ୍ଧ ସଂଶ୍ରଯଃ ଶକ୍ରୋ ଵକ୍ତୁମେତଦିହାର୍ହତି ୩୧.
କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନ ମିଳିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏଠାରେ ଏହି କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଏଵଂ ଵିଚିଂତ୍ଯ ଚୋତ୍ଥାଯ ଗଵାକ୍ଷଂ ସୋଧ୍ଯରୋହତ ୩୧.
ଏପରି ଭାବି, ସେ ଉଠି ଜନେଲା ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଅପଶ୍ଯଦ୍ଦେଵସୈନ୍ଯଂ ସ ଦିଵଂ ଭୂମିଂ ଚ ସଂଵୃତମ୍ ୩୧.
ସେ ଦେଖିଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସେନା ଶ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛି।
ଵିମାନୈଶ୍ଚାଦ୍ଭୁତାକାରୈଃ କିଂନରୋଦ୍ଗୀତନାଦିତୈଃ ୩୧.
ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରୂପ ଉଡୁଥିବା ରଥ ଓ କିନ୍ନରମାନଙ୍କ ଗୀତର ଧ୍ୱନିରେ ଭରିଥିଲା।
ଅକ୍ଷୋଭ୍ଯାମିଵ ତାଂ ସେନାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୋଽଚିଂତଯତ୍ତଦା ୩୧.
ସେ ଅସ୍ଥିର କରିପାରିବା ନୁହେଁ ଏମିତି ଦେଖି, ସେ ସମୟରେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ।
ଇତି ଚିଂତାପରୋ ଦୈତ୍ଯଃ ଶୁଶ୍ରାଵ କଟୁକାକ୍ଷରମ୍ ୩୧.
ଏପରି ଚିନ୍ତାରେ ଲିନ ଥିବା ଦେତ୍ୟ, କଠୋର କଥା ଶୁଣିଲେ।
ନମୋ ନମସ୍ତେସ୍ତୁ ମନୋରମାଯ ନମୋସ୍ତୁ ତେ ସାଧୁଭଯାପହାଯ ୩୧.
ନମସ୍କାର, ନମସ୍କାର ହେଉ ମନୋହର, ନମସ୍କାର ହେଉ ଭଲମାନେଙ୍କ ଭୟ ଦୂର କରୁଥିବା।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତଂ ସଂସ୍ତଵଂ ଦୈତ୍ଯଃ ସଂଘୁଷ୍ଟଂ ଦେଵବଂଦିଭିଃ ୩୨.
ଦେବତାମାନଙ୍କ ବନ୍ଦିମାନେ ଯେଉଁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ଏହା ଶୁଣି ଦେତ୍ୟ—
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ କ୍ଲିନ୍ନସର୍ଵାଂଗୋ ଦ୍ଵାଃସ୍ଥଂ ରାଜା ଵଚୋଽବ୍ରଵୀତ୍ ୩୨.
ଏହା ଶୁଣି, ସେ ମୁହଁମୁହଁ ଘମେଁ ଭିଜିଗଲେ ଏବଂ ରାଜା ଦ୍ୱାରପାଳକୁ କହିଲେ।
ତତସ୍ତେ ରାଜଵଚନାତ୍କାଲନେମି ମୁଖାଗତାଃ ୩୨.
ତାପରେ, ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେମାନେ କାଳନେମିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଯୈଃ ଶତ୍ରୁସଂଭଵା ଵାର୍ତା କାପି ନ ଶ୍ରୀଵିତସ୍ତ୍ଵହମ୍ ହିତଂ ମନ୍ତ୍ରଯତେ ରାଜ୍ଞସ୍ତେନ ମଂତ୍ରୀ ନିଗଦ୍ଯତେ॥ ୩୨.
ଯାହାଠାରୁ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିଷୟରେ କୌଣସି ସମ୍ବାଦ ମିଳେନାହିଁ, ସେ ମୁଁ ସତ୍ୟ ସଚିବ ଭାବି ନାହିଁ; ଯିଏ ରାଜାଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ପରାମର୍ଶ ଦେଉଛି, ସେଇ ସଚିବ।
କୋ ଜାନାତି ସୁରାନ୍ଦୀନାନ୍ଦୈତ୍ଯାନାମିତି ନୋ ମତିଃ॥ ୩୨.
ଦେବତା କିମ୍ବା ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କ ମନସ୍କାମନା କିଏ ଜାଣିପାରିବ? ଏହି ଆମର ଭାବନା।
ମା ଵିଷୀଦ ମହାରାଜ ଵଯଂ ଜେଷ୍ଯାମହେ ସୁରାନ୍ ୩୨.
ମହାରାଜ, ଆପଣ ଦୁଃଖିତ ହେବେନି; ଆମେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଜିତିବା।
ଜଯାତୁ ଲଶକ୍ତିଦୀଧିତିପିଂଜରରୁଚାରୁଣମଂଡଲଭୁଜୋଦ୍ଭାସିତଦେଵସୈନ୍ଯ ପୁରଵନକୁମୁଦକାନନଵିକାସନେଂଦୋ କୁମାରନାଥ ଜଯ ଦିତିକୁଲମହୋଦଧିଵଡଵାନଲ ମଧୁରରଵମଯୂରରଵାସୁରମୁକୁଟକୂଟକୁଟ୍ଟିତଚରଣନଖାଂକୁର ମହାସେନ ତାରକଵଂଶଶୁଷ୍କତୃମଦାଵାନଲ ଯୋଗୀଶ୍ଵରଯॉ ଯୋଗିଜନହୃଦଯଗଗନଵିତତଚିଂତାସଂତାନସଂତମସନୋଦନଖରକିରଣକଲ୍ପନଖନିକରଵିରାଜିତଚରଣକମଲ ସ୍କନ୍ଦ ଜଯ ବାଲ ସପ୍ତଵାସର ଭୁଵନାଵଲିଶୋକସଂଦହନ॥ ୩୧.
ବିଜୟ ହେଉନ୍ତୁ କୁମାର, ଯାହାଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ ବାହୁ ସୂର୍ଯ୍ୟର ମଣ୍ଡଳ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଯିଏ ସହର ଓ ଅରଣ୍ୟର କମଳ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଖିଲାଇଦେଇଛନ୍ତି, ଦେବସେନାର କମଳରେ ଚାନ୍ଦ୍ରମା, ଦିତିକୁଳ ମହାସାଗରରେ ଅଗ୍ନି, ଯାହାଙ୍କ ମୟୂରର ମଧୁର ଡାକ ଦେତ୍ୟମୁକୁଟର ଶିଖରକୁ ଭଙ୍ଗ କରେ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ଆକାଶର ଚିନ୍ତାର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରୁଥିବା କିରଣରେ ଶୋଭିତ ଚରଣକମଳ, ସପ୍ତ ରାତିର ଶିଶୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଦୁଃଖକୁ ଦହନ କରୁଥିବା ମହାସେନାପତି, ତାରକା ବଂଶର ଦାହକ ଅଗ୍ନି, ବିଜୟ ହେଉନ୍ତୁ ତୁମେ, ମହାସେନାପତି।