ସ୍ଵାଂ ଭାର୍ଯାମଥ ମାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ବହୁଵାସାଦଵଜ୍ଞଯା ୨୯.
ସେ ନିଜ ଜୀବନ ସଂଗିନୀ ଓ ମୋତେ ଛାଡି, ବହୁ ଦିନ ଧରି ଅବହେଳା କରିଥିଲେ।
ତଦାସାଂ ରୂପମାଶ୍ରିତ୍ଯ ରମିଷ୍ଯେ ତେନ ଚାପ୍ଯହମ୍ ୨୯.
ତେବେ, ସେମାନଙ୍କର ଆକୃତି ଧରି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବି।
ତସ୍ଯା ରୂପଂ ସମାଧାଯ ପାଵକଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସାବ୍ରଵୀତ୍ ୨୯.
ସେ ତାଙ୍କର ଆକୃତି ଧରି, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ।
ନ ଚେତ୍କରିଷ୍ଯସେ ଦେଵ ମୃତାଂ ମାମୁପଧାରଯ ୨୯.
ଦେବତା, ତୁମେ ଯଦି କିଛି କରିବାକୁ ଚାହୁଁନାହାଁ, ତେବେ ମୋତେ ମୃତ ଭାବିବା।
ସର୍ଵାଭିଃ ସହିତା ପ୍ରାପ୍ତା ତାଶ୍ଚ ଯାସ୍ଯଂତ୍ଯନୁକ୍ରମାତ୍ ୨୯.
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଆସିଥିବା ପରେ, ପରେପରେ ଚାଲିଯିବେ।
ତତଃ ସ କାମସଂତପ୍ତଃ ସଂବଭୂଵ ତଯା ସହ ୨୯.
ତାପରେ, କାମନାର ଦୁଃଖରେ ଜର୍ଜରିତ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ର ହେଲେ।
ଚିଂତଯଂତୀ ମମେଦଂ ଚେଦ୍ରୂପଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯଂତି କାନନେ ୨୯.
ମୋତେ ଏଭଳି ଭାବି, ଯଦି ସେମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ମୋର ଆକୃତି ଦେଖନ୍ତି,
ତସ୍ମାଦେତଦ୍ରକ୍ଷମାଣା ଗରୁଡୀ ସଂଭଵାମ୍ଯହମ୍ ୨୯.
ସେହିପାଇଁ, ଏହା ଦେଖିବା ସମୟରେ, ମୁଁ ଗରୁଡ଼ୀ ହେବି।
ଶରସ୍ତଂବୈଃ ସୁସଂପୃକ୍ତଂ ରକ୍ଷୋଭିଶ୍ଚ ପିଶାଚକୈଃ ୨୯.
ତୀରରେ ଭଲଭାବେ ଗାଢ଼ି ଥିବା, ଭୂତପିଶାଚମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା,
ପ୍ରାକ୍ଷିପତ୍କାଂଚନେ କୁଂଡେ ଶୁକ୍ରଂ ତଦ୍ଧାରଣେଽକ୍ଷମା ୨୯.
ସେ ଧାରଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେମେନକୁ ସୁନାର କୁଣ୍ଡରେ ପକେଇ ଦେଲେ।
ପତ୍ନୀସରୂପତାଂ କୃତ୍ଵା କାମଯାମାସ ପାଵକମ୍ ୨୯.
ସେ ପତ୍ନୀଙ୍କ ଆକୃତି ଧରି, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଚାହିଲେ।
ତସ୍ଯାସ୍ତପଃପ୍ରଭାଵେଣ ଭର୍ତୁଃ ଶୁଶ୍ରୂଷଣେନ ଚ ୨୯.
ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଓ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ଦ୍ୱାରା,
କୁଂଡେଽସ୍ମିଂଶ୍ଚୈତ୍ରବହୁଲେ ପ୍ରତିପଦ୍ଯେଵ ସ୍ଵାହଯା ୨୯.
ଏହି କୁଣ୍ଡରେ, ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ପ୍ରଥମ ଦିନ ସ୍ୱାହା ଉଚ୍ଚାରଣ ସହ,
ଆଃ ପାପଂ କୃତମିତ୍ଯେଵ ଦେହନ୍ଯାସେଽକରୋନ୍ମତିମ୍ ୨୯.
ହାଁ, ଏକ ପାପ କାମ ହୋଇଗଲା—ଏହି ଭାବରେ ସେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଠାଣ୍ଡିଲେ।
ଭାଵ୍ଯମେତଚ୍ଚ ଭାଵ୍ଯର୍ଥାତ୍କୋ ହି ପାଵକ ମୁଚ୍ଯତେ ୨୯.
ଏହା ମଧ୍ୟ ଘଟିବ, କାରଣ ଯାହା ଲେଖାଯାଇଛି ତାହା ହେବା ନିଶ୍ଚିତ; କିଏ ଅଗ୍ନିରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରେ?
କୃତଂ ତଚ୍ଚେତସା ତେନ ତ୍ଵାମଜୀର୍ଣଂ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯତି ୨୯.
ସେ ମନରେ ଯାହା କରିଥିଲେ, ସେ ଅପଚୟ ହୋଇନଥିବାବେଳେ ତୁମେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବେ।
ଶୋକଂ ଚ ତ୍ଯଜ ନୈତାସ୍ତାଃ ସ୍ଵାହୈ ଵେଯଂ ତଵ ପ୍ରିଯା ତତୋ ଵହ୍ନିସ୍ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଦଦୃଶେ ତନଯଂ ପ୍ରଭୁମ୍॥ ୨୯.
ଦୁଃଖ ଛାଡ଼; ଏମାନେ ତୁମର ନୁହଁନ୍ତି। 'ସ୍ୱାହା' ହେଉଛନ୍ତି ତୁମର ପ୍ରିୟା। ତାପରେ ଅଗ୍ନି ସେଠାକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁଅ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
କସ୍ମାତ୍ସ୍ଵାହା କରୋଦ୍ରୂପଂ ଷଣ୍ଣାଂ ତାସାଂ ମହାମୁନେ॥ ୨୯.
ମହାମୁନି, ସ୍ୱାହା କାହିଁକି ଛଅ ଜଣଙ୍କ ଆକୃତି ଧରିଥିଲେ?
ଯତ୍ତା ଭର୍ତୃପରାଃ ସାଧ୍ଵ୍ଯସ୍ତପସ୍ଵିନ୍ଯୋଗ୍ନିସଂନିଭାଃ ଭର୍ତୃଭକ୍ତ୍ଯା ଜଗଦ୍ଦଗ୍ଧୁଂ ଯତଃ ଶକ୍ତାଶ୍ଚ ତା ମୁନେ॥ ୨୯.
ଯେଉଁ ସତୀସଦ୍ବୀ ନାରୀମାନେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାରେ ଭଜନ୍ତି, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଅଗ୍ନି ପରି ଅଛି, ସେମାନେ ସ୍ୱାମୀପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମଗ୍ର ସଂସାରକୁ ମଧ୍ୟ ଦାହିଦେବାକୁ ସକ୍ଷମ।
ସତ୍ଯମେତତ୍କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରୃଣୁ ତଚ୍ଚାପି କାରଣମ୍ ୨୯.
ଏହା ସତ୍ୟ, ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଏହାର କାରଣ ମଧ୍ୟ ଶୁଣ।
ଯତ୍ର ତଦ୍ଵହ୍ନିନା କ୍ଷିପ୍ତଂ ରୁଦ୍ରତେଜଃ ସକୃତ୍ପୁରା ୨୯.
ଏକଥା ସମୟରେ, ଯେଉଁଠାରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ତେଜ ଅଗ୍ନିରେ ପକାଯାଇଥିଲା,
ତତସ୍ତା ଵିହ୍ଵଲୀଭୂତାସ୍ତେଜସା ତେନ ମୋହିତାଃ ୨୯.
ସେତେବେଳେ, ସେଇ ତେଜରେ ଅତିରିକ୍ତ ଭାବେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଭ୍ରମିତ ହେଇଯାଇଥିଲେ।
ଏତଦଂତମାଲୋକ୍ଯ ଚିକୀର୍ଷଂତୀ ମନୀଷିତମ୍ ୨୯.
ଏହି ଫଳାଫଳ ଦେଖି, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବାକୁ ଚାହିଁଲେ,
ଚିକ୍ରୀଡ ଵହ୍ନିଜାଯାପି ଯଥା ତେ କଥିତଂ ମଯା॥ ୨୯.
ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କର ପତ୍ନୀ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଯେପରି ତୁମକୁ କହିଛି, ସେପରି ଲୀଳା କରିଥିଲେ।
ଉପକାରମିମଂ ତାଭିଃ ସ୍ମରଂତୀଭିଶ୍ଚ ଭାରତ ୨୯.
ଏହି ଉପକାରକୁ ସେମାନେ ମନେରଖି, ହେ ଭାରତ, ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲେ।
ତତଃ ସପ୍ତର୍ଷଯୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଜ୍ଞାନେନାସୁଚିତାଂ ଗତାଃ ୨୯.
ତାପରେ ସପ୍ତଋଷିମାନେ ଏହାକୁ ଜାଣି, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଅଶୁଚିତାରେ ପହଞ୍ଚିଗଲେ।
ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରସ୍ତୁ ଭଗଵାନ୍କୁମାରଂ ଶରଣଂ ଗତଃ ୨୯.
ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାମୁନି କୁମାରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ଅଷ୍ଟୋତ୍ତରଶତଂ ନାମ୍ନାଂ ଶ୍ରୃଣୁ ତ୍ଵଂ ତାନି ଫାଲ୍ଗୁନ ୨୯.
ହେ ଫାଲ୍ଗୁନ, ଏବେ ତୁମେ ଏହି ଏକଶଏ ଆଠି ନାମ ଶୁଣ।
ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମଵାଦୀ ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣଵତ୍ସଲଃ ୨୯.
ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱର ବକ୍ତା, ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଦୟାଳୁ।
ତ୍ଵଂ ପରଂ ପରମଂ ତେଜୋ ମଂଗଲାନାଂ ଚ ମଂଗଲମ୍ ୨୯.
ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ସର୍ବାଧିକ ତେଜସ୍ବୀ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ।