ଵିପାଟ୍ଯ ଜଠରାଣ୍ଯେଷାଂ ଵୀର୍ଯଂ ମାହେଶ୍ଵରଂ ତତଃ ୨୯.
ସେ ତାଙ୍କର ପେଟ ଫାଟି ଶିବଙ୍କ ମହାଶକ୍ତିକୁ ବାହାର କଲେ।
ଵହ୍ନିଶ୍ଚ ଵ୍ଯାକୁଲୀଭୂତୋ ଗଂଗାଯାଂ ମୁମୁଚେ ସକୃତ୍ ୨୯.
ଅଗ୍ନି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିଂତିତ ହୋଇ, ଏହାକୁ ଏକଥରେ ଗଙ୍ଗା ନଦୀରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଜାତସ୍ତ୍ରିଭୁଵନକ୍ଯାତସ୍ତେନ ଚ ଶ୍ଵେତପର୍ଵତଃ ୨୯.
ଏହି କାରଣରୁ ଶ୍ୱେତପର୍ବତ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।
ସପ୍ତର୍ଷିଭିର୍ଵହ୍ନିହୋମଂ କୁର୍ଵଦ୍ଭିର୍ମଂତ୍ରଵୀର୍ଯତଃ ୨୯.
ସପ୍ତ ଋଷି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ଅଗ୍ନିହୋମ କରୁଥିଲେ।
ଗତେଽହ୍ନ୍ଯତ୍ଵସ୍ମିଂଶ୍ଚ ତତ୍ରସ୍ଥଃ ପତ୍ନୀ ସ୍ତେଷାମପଶ୍ଯତ ୨୯.
ଦିନ ଶେଷ ହେଲାପରେ, ସେ ସେଠାରେ ରହି ସେମାନଙ୍କର ଜଣେ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
ପଶ୍ଯମାନଃ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲାକ୍ଷୋ ଵହ୍ନିଃ କାମଵଶଂ ଗତଃ ୨୯.
ସେମାନେକୁ ଦେଖି, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଖୁସିରେ ଖିଲିଗଲା ଏବଂ ସେ ଆସକ୍ତିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସାଧ୍ଵୀଃ ପତ୍ନୀର୍ଦ୍ଵିଜେଂଦ୍ରାଣାମକାମାଃ କାମଯାମ୍ଯହମ୍ ୨୯.
ମୁଁ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନଙ୍କର ସତୀ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଆକାଂକ୍ଷା ନ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଛି।
କୃତ୍ଵୈତନ୍ନଶ୍ଯତେ କୀର୍ତିର୍ଯାଵଦାଚଂଦ୍ରତାରକମ୍ ୨୯.
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରା ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଛନ୍ତି, ଖ୍ୟାତି କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ।
ସଂଯନ୍ତୁଂ ନାଭଵଚ୍ଛକ୍ତ ଉପାଯୈର୍ବହୁଭିର୍ମନଃ ୨୯.
ଅନେକ ଉପାୟ କଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ମନ ନିଜକୁ ଦମନ କରିପାରିଲା ନାହିଁ।
ତତଃ ସ୍ଵାହା ଚ ଭାର୍ଯାସ୍ଯ ବୁବୁଧେ ତଦ୍ଵିଚେଷ୍ଟିତମ୍ ୨୯.
ତାପରେ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସ୍ୱାହା ତାଙ୍କର ଆଚରଣ ବୁଝିପାରିଲେ।
ସ୍ଵାଂ ଭାର୍ଯାମଥ ମାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ବହୁଵାସାଦଵଜ୍ଞଯା ୨୯.
ସେ ନିଜ ଜୀବନ ସଂଗିନୀ ଓ ମୋତେ ଛାଡି, ବହୁ ଦିନ ଧରି ଅବହେଳା କରିଥିଲେ।
ତଦାସାଂ ରୂପମାଶ୍ରିତ୍ଯ ରମିଷ୍ଯେ ତେନ ଚାପ୍ଯହମ୍ ୨୯.
ତେବେ, ସେମାନଙ୍କର ଆକୃତି ଧରି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବି।
ତସ୍ଯା ରୂପଂ ସମାଧାଯ ପାଵକଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସାବ୍ରଵୀତ୍ ୨୯.
ସେ ତାଙ୍କର ଆକୃତି ଧରି, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ।
ନ ଚେତ୍କରିଷ୍ଯସେ ଦେଵ ମୃତାଂ ମାମୁପଧାରଯ ୨୯.
ଦେବତା, ତୁମେ ଯଦି କିଛି କରିବାକୁ ଚାହୁଁନାହାଁ, ତେବେ ମୋତେ ମୃତ ଭାବିବା।
ସର୍ଵାଭିଃ ସହିତା ପ୍ରାପ୍ତା ତାଶ୍ଚ ଯାସ୍ଯଂତ୍ଯନୁକ୍ରମାତ୍ ୨୯.
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଆସିଥିବା ପରେ, ପରେପରେ ଚାଲିଯିବେ।
ତତଃ ସ କାମସଂତପ୍ତଃ ସଂବଭୂଵ ତଯା ସହ ୨୯.
ତାପରେ, କାମନାର ଦୁଃଖରେ ଜର୍ଜରିତ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ର ହେଲେ।
ଚିଂତଯଂତୀ ମମେଦଂ ଚେଦ୍ରୂପଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯଂତି କାନନେ ୨୯.
ମୋତେ ଏଭଳି ଭାବି, ଯଦି ସେମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ମୋର ଆକୃତି ଦେଖନ୍ତି,
ତସ୍ମାଦେତଦ୍ରକ୍ଷମାଣା ଗରୁଡୀ ସଂଭଵାମ୍ଯହମ୍ ୨୯.
ସେହିପାଇଁ, ଏହା ଦେଖିବା ସମୟରେ, ମୁଁ ଗରୁଡ଼ୀ ହେବି।
ଶରସ୍ତଂବୈଃ ସୁସଂପୃକ୍ତଂ ରକ୍ଷୋଭିଶ୍ଚ ପିଶାଚକୈଃ ୨୯.
ତୀରରେ ଭଲଭାବେ ଗାଢ଼ି ଥିବା, ଭୂତପିଶାଚମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା,
ପ୍ରାକ୍ଷିପତ୍କାଂଚନେ କୁଂଡେ ଶୁକ୍ରଂ ତଦ୍ଧାରଣେଽକ୍ଷମା ୨୯.
ସେ ଧାରଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେମେନକୁ ସୁନାର କୁଣ୍ଡରେ ପକେଇ ଦେଲେ।
ପତ୍ନୀସରୂପତାଂ କୃତ୍ଵା କାମଯାମାସ ପାଵକମ୍ ୨୯.
ସେ ପତ୍ନୀଙ୍କ ଆକୃତି ଧରି, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଚାହିଲେ।
ତସ୍ଯାସ୍ତପଃପ୍ରଭାଵେଣ ଭର୍ତୁଃ ଶୁଶ୍ରୂଷଣେନ ଚ ୨୯.
ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଓ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ଦ୍ୱାରା,
କୁଂଡେଽସ୍ମିଂଶ୍ଚୈତ୍ରବହୁଲେ ପ୍ରତିପଦ୍ଯେଵ ସ୍ଵାହଯା ୨୯.
ଏହି କୁଣ୍ଡରେ, ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ପ୍ରଥମ ଦିନ ସ୍ୱାହା ଉଚ୍ଚାରଣ ସହ,
ଆଃ ପାପଂ କୃତମିତ୍ଯେଵ ଦେହନ୍ଯାସେଽକରୋନ୍ମତିମ୍ ୨୯.
ହାଁ, ଏକ ପାପ କାମ ହୋଇଗଲା—ଏହି ଭାବରେ ସେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଠାଣ୍ଡିଲେ।
ଭାଵ୍ଯମେତଚ୍ଚ ଭାଵ୍ଯର୍ଥାତ୍କୋ ହି ପାଵକ ମୁଚ୍ଯତେ ୨୯.
ଏହା ମଧ୍ୟ ଘଟିବ, କାରଣ ଯାହା ଲେଖାଯାଇଛି ତାହା ହେବା ନିଶ୍ଚିତ; କିଏ ଅଗ୍ନିରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରେ?
କୃତଂ ତଚ୍ଚେତସା ତେନ ତ୍ଵାମଜୀର୍ଣଂ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯତି ୨୯.
ସେ ମନରେ ଯାହା କରିଥିଲେ, ସେ ଅପଚୟ ହୋଇନଥିବାବେଳେ ତୁମେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବେ।
ଶୋକଂ ଚ ତ୍ଯଜ ନୈତାସ୍ତାଃ ସ୍ଵାହୈ ଵେଯଂ ତଵ ପ୍ରିଯା ତତୋ ଵହ୍ନିସ୍ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଦଦୃଶେ ତନଯଂ ପ୍ରଭୁମ୍॥ ୨୯.
ଦୁଃଖ ଛାଡ଼; ଏମାନେ ତୁମର ନୁହଁନ୍ତି। 'ସ୍ୱାହା' ହେଉଛନ୍ତି ତୁମର ପ୍ରିୟା। ତାପରେ ଅଗ୍ନି ସେଠାକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁଅ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
କସ୍ମାତ୍ସ୍ଵାହା କରୋଦ୍ରୂପଂ ଷଣ୍ଣାଂ ତାସାଂ ମହାମୁନେ॥ ୨୯.
ମହାମୁନି, ସ୍ୱାହା କାହିଁକି ଛଅ ଜଣଙ୍କ ଆକୃତି ଧରିଥିଲେ?
ଯତ୍ତା ଭର୍ତୃପରାଃ ସାଧ୍ଵ୍ଯସ୍ତପସ୍ଵିନ୍ଯୋଗ୍ନିସଂନିଭାଃ ଭର୍ତୃଭକ୍ତ୍ଯା ଜଗଦ୍ଦଗ୍ଧୁଂ ଯତଃ ଶକ୍ତାଶ୍ଚ ତା ମୁନେ॥ ୨୯.
ଯେଉଁ ସତୀସଦ୍ବୀ ନାରୀମାନେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାରେ ଭଜନ୍ତି, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଅଗ୍ନି ପରି ଅଛି, ସେମାନେ ସ୍ୱାମୀପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମଗ୍ର ସଂସାରକୁ ମଧ୍ୟ ଦାହିଦେବାକୁ ସକ୍ଷମ।
ସତ୍ଯମେତତ୍କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରୃଣୁ ତଚ୍ଚାପି କାରଣମ୍ ୨୯.
ଏହା ସତ୍ୟ, ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଏହାର କାରଣ ମଧ୍ୟ ଶୁଣ।