ପୁନରେଷ୍ଯାମି ଭୋ ମାତରିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଭୂଚ୍ଛିଲାସୁତଃ ୨୯.
'ମାଆ, ମୁଁ ପୁଣି ଆସିବି' ବୋଲି କହି, ପାହାଡ଼ର ପୁଅ ଚାଲିଗଲେ।
ତତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତାଂ ପ୍ରାହ ଧିଗ୍ନାର୍ଯ ଇତି ତ୍ର୍ଯଂବକଃ॥ ୨୯.
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ତ୍ରୟମ୍ବକ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହେ ଅନର୍ହା ନାରୀ, ତୋତେ ନିନ୍ଦା ହୋଉ।'
ସା ଚ ପ୍ରଣ୍ମ୍ଯ ତଂ ପ୍ରାହ ସତ୍ଯମେତନ୍ନ ମିଥ୍ଯଯା ୨୯.
ସେ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ କହିଲେ, “ଏହା ସତ୍ୟ, ମିଥ୍ୟା ନୁହେଁ।”
ପୁରୁଷାଣାଂ ପ୍ରସାଦେନ ମୁଚ୍ଯଂତେ ଭଵସାଗରାତ୍ ୨୯.
ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର କୃପାରେ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ସମୁଦ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ପୁତ୍ରଂ ଦାସ୍ଯାମି ଯେନ ତ୍ଵଂ ଖ୍ଯାତିମାପ୍ସ୍ଯସି ଶୋଭନେ ୨୯.
ମୁଁ ତୁମକୁ ଏମିତି ଏକ ପୁଅ ଦେବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରିବ।
ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରେଷୁ ଦେଵାସ୍ତ୍ଵରିତମାନସାଃ ୨୯.
ତାପରେ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ଦେବତାମାନେ ମନ ଲଗାଇ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆସିଲେ।
ଦ୍ଵାରି ସ୍ଥିତଂ ପ୍ରତିହାରଂ ଵଂଚଯିତ୍ଵା ଚ ପାଵକଃ ୨୯.
ଦ୍ୱାରରେ ଦାଉଡ଼ିଆ ଥିବା ବେଳେ, ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କୁ ଠକାଇ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଦଦୃଶେ ତଂ ଚ ଦେଵେଶୋ ଵିନତାଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ପାର୍ଵତୀମ୍ ୨୯.
ଦେବତାଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ବନ୍ଦନା କରୁଥିବା ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ଯଦିଦଂ ଭୁକ୍ଷୁତଂ ସ୍ଥାନାନ୍ମମ ତେଜୋ ହ୍ଯନୁତ୍ତମମ୍ ୨୯.
ମୋର ଯେଉଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶକ୍ତି ଏଠାରୁ ଭୋଗ ହୋଇଛି,
ଭୀତସ୍ତତୋଽସୌ ଜଗ୍ରାହ ସର୍ଵଦେଵମୁଖଂ ଚ ସଃ ୨୯.
ତାପରେ ଭୟରୁ ସେ ଏହାକୁ ଧରିନେଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଥିଲା।
ଵିପାଟ୍ଯ ଜଠରାଣ୍ଯେଷାଂ ଵୀର୍ଯଂ ମାହେଶ୍ଵରଂ ତତଃ ୨୯.
ସେ ତାଙ୍କର ପେଟ ଫାଟି ଶିବଙ୍କ ମହାଶକ୍ତିକୁ ବାହାର କଲେ।
ଵହ୍ନିଶ୍ଚ ଵ୍ଯାକୁଲୀଭୂତୋ ଗଂଗାଯାଂ ମୁମୁଚେ ସକୃତ୍ ୨୯.
ଅଗ୍ନି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିଂତିତ ହୋଇ, ଏହାକୁ ଏକଥରେ ଗଙ୍ଗା ନଦୀରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଜାତସ୍ତ୍ରିଭୁଵନକ୍ଯାତସ୍ତେନ ଚ ଶ୍ଵେତପର୍ଵତଃ ୨୯.
ଏହି କାରଣରୁ ଶ୍ୱେତପର୍ବତ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।
ସପ୍ତର୍ଷିଭିର୍ଵହ୍ନିହୋମଂ କୁର୍ଵଦ୍ଭିର୍ମଂତ୍ରଵୀର୍ଯତଃ ୨୯.
ସପ୍ତ ଋଷି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ଅଗ୍ନିହୋମ କରୁଥିଲେ।
ଗତେଽହ୍ନ୍ଯତ୍ଵସ୍ମିଂଶ୍ଚ ତତ୍ରସ୍ଥଃ ପତ୍ନୀ ସ୍ତେଷାମପଶ୍ଯତ ୨୯.
ଦିନ ଶେଷ ହେଲାପରେ, ସେ ସେଠାରେ ରହି ସେମାନଙ୍କର ଜଣେ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
ପଶ୍ଯମାନଃ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲାକ୍ଷୋ ଵହ୍ନିଃ କାମଵଶଂ ଗତଃ ୨୯.
ସେମାନେକୁ ଦେଖି, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଖୁସିରେ ଖିଲିଗଲା ଏବଂ ସେ ଆସକ୍ତିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସାଧ୍ଵୀଃ ପତ୍ନୀର୍ଦ୍ଵିଜେଂଦ୍ରାଣାମକାମାଃ କାମଯାମ୍ଯହମ୍ ୨୯.
ମୁଁ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନଙ୍କର ସତୀ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଆକାଂକ୍ଷା ନ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଛି।
କୃତ୍ଵୈତନ୍ନଶ୍ଯତେ କୀର୍ତିର୍ଯାଵଦାଚଂଦ୍ରତାରକମ୍ ୨୯.
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରା ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଛନ୍ତି, ଖ୍ୟାତି କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ।
ସଂଯନ୍ତୁଂ ନାଭଵଚ୍ଛକ୍ତ ଉପାଯୈର୍ବହୁଭିର୍ମନଃ ୨୯.
ଅନେକ ଉପାୟ କଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ମନ ନିଜକୁ ଦମନ କରିପାରିଲା ନାହିଁ।
ତତଃ ସ୍ଵାହା ଚ ଭାର୍ଯାସ୍ଯ ବୁବୁଧେ ତଦ୍ଵିଚେଷ୍ଟିତମ୍ ୨୯.
ତାପରେ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସ୍ୱାହା ତାଙ୍କର ଆଚରଣ ବୁଝିପାରିଲେ।
ସ୍ଵାଂ ଭାର୍ଯାମଥ ମାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ବହୁଵାସାଦଵଜ୍ଞଯା ୨୯.
ସେ ନିଜ ଜୀବନ ସଂଗିନୀ ଓ ମୋତେ ଛାଡି, ବହୁ ଦିନ ଧରି ଅବହେଳା କରିଥିଲେ।
ତଦାସାଂ ରୂପମାଶ୍ରିତ୍ଯ ରମିଷ୍ଯେ ତେନ ଚାପ୍ଯହମ୍ ୨୯.
ତେବେ, ସେମାନଙ୍କର ଆକୃତି ଧରି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବି।
ତସ୍ଯା ରୂପଂ ସମାଧାଯ ପାଵକଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସାବ୍ରଵୀତ୍ ୨୯.
ସେ ତାଙ୍କର ଆକୃତି ଧରି, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ।
ନ ଚେତ୍କରିଷ୍ଯସେ ଦେଵ ମୃତାଂ ମାମୁପଧାରଯ ୨୯.
ଦେବତା, ତୁମେ ଯଦି କିଛି କରିବାକୁ ଚାହୁଁନାହାଁ, ତେବେ ମୋତେ ମୃତ ଭାବିବା।
ସର୍ଵାଭିଃ ସହିତା ପ୍ରାପ୍ତା ତାଶ୍ଚ ଯାସ୍ଯଂତ୍ଯନୁକ୍ରମାତ୍ ୨୯.
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଆସିଥିବା ପରେ, ପରେପରେ ଚାଲିଯିବେ।
ତତଃ ସ କାମସଂତପ୍ତଃ ସଂବଭୂଵ ତଯା ସହ ୨୯.
ତାପରେ, କାମନାର ଦୁଃଖରେ ଜର୍ଜରିତ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ର ହେଲେ।
ଚିଂତଯଂତୀ ମମେଦଂ ଚେଦ୍ରୂପଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯଂତି କାନନେ ୨୯.
ମୋତେ ଏଭଳି ଭାବି, ଯଦି ସେମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ମୋର ଆକୃତି ଦେଖନ୍ତି,
ତସ୍ମାଦେତଦ୍ରକ୍ଷମାଣା ଗରୁଡୀ ସଂଭଵାମ୍ଯହମ୍ ୨୯.
ସେହିପାଇଁ, ଏହା ଦେଖିବା ସମୟରେ, ମୁଁ ଗରୁଡ଼ୀ ହେବି।
ଶରସ୍ତଂବୈଃ ସୁସଂପୃକ୍ତଂ ରକ୍ଷୋଭିଶ୍ଚ ପିଶାଚକୈଃ ୨୯.
ତୀରରେ ଭଲଭାବେ ଗାଢ଼ି ଥିବା, ଭୂତପିଶାଚମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା,
ପ୍ରାକ୍ଷିପତ୍କାଂଚନେ କୁଂଡେ ଶୁକ୍ରଂ ତଦ୍ଧାରଣେଽକ୍ଷମା ୨୯.
ସେ ଧାରଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେମେନକୁ ସୁନାର କୁଣ୍ଡରେ ପକେଇ ଦେଲେ।