କାପି ସ୍ତ୍ରୀ ନାପି ମୋକ୍ତଵ୍ଯା ତ୍ଵଯା ପୁତ୍ରେତି ସାଦରମ୍ ୨୯.
କୌଣସି ଜଣାଣୀ, ଏବଂ ତୁମେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନୁମତି ଦେବିନାହିଁ, ଝିଅ, ଏହିପରି ଭାବେ।
ଭଵିଷ୍ଯସି ନ ଚାପ୍ଯତ୍ର ପ୍ରଵେଶଂ ଲପ୍ସ୍ଯସେ ଵ୍ରଜ ୨୯.
ତୁମେ ଏଠାରେ ରହିପାରିବ ନାହିଁ, ପ୍ରବେଶ ମିଳିବ ନାହିଁ; ଯାଅ।
ନଗାଧିରାଜତନଯା ପାର୍ଵତୀ ରୁଦ୍ରଵଲ୍ଲଭା ୨୯.
ପାହାଡ଼ର ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପାର୍ବତୀ।
ନ ସା ନାରୀ ତୁ ଦୈତ୍ଯୋଽସୌ ଵାଯୋର୍ନୈଵାଵବାସତ ୨୯.
ସେ ଜଣାଣୀ ନୁହଁନ୍ତି, ବରଂ ଦାନବ ଥିଲେ; ପବନ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅକାର୍ଯଂ କ୍ରିଯତେ ମୂଢୈଃ ପ୍ରାଯଃ କ୍ରୋଧସମନ୍ଵିତୈଃ ୨୯.
ମୂଢ଼ ଲୋକମାନେ ରାଗରେ ଆନ୍ଧ ହୋଇ ବହୁତ ସମୟରେ ଯେଉଁ କାମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ସେହି କାମ କରିଦେଇଥାନ୍ତି।
ଅପରିଚ୍ଛିନ୍ନସର୍ଵାର୍ଥା ପୁତ୍ରଂ ଶାପିତଵତ୍ଯହମ୍ ୨୯.
ମୁଁ ସମସ୍ତ କଥାର ଅସୀମ ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ପୁଅକୁ ଶାପ ଦେଇଦେଲି।
ସଂଚିଂତ୍ଯୈଵମୁଵାଚେଦଂ ଵୀରକଂ ପ୍ରତି ଶୈଲଜା ୨୯.
ଏପରି ଭାବି, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ଭିରକଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଅହଂ ଵୀରକ ତେ ମାତା ମା ତେଽସ୍ତୁ ମନସୋ ଭ୍ରମଃ ୨୯.
ଭିରକ, ମୁଁ ତୋର ମାଆ। ତୋର ମନରେ କୌଣସି ଭ୍ରମ ରହୁନାହିଁ।
ମମ ଗାତ୍ରସ୍ଥିତିଭ୍ରାଂତ୍ଯା ମା ଶଂକାଂ ପୁତ୍ର ଭାଵଯ ୨୯.
ମୋ ଦେହର ଅସ୍ଥିରତା ଦେଖି ତୁ ମନରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ରଖନି, ପୁଅ।
ମଯା ଶପ୍ତୋଽସ୍ଯଵିଦିତେ ଵୃତ୍ତାଂତେ ଦୈତ୍ଯନିର୍ମିତେ ୨୯.
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ତୋତେ ଶାପ ଦେଲି, ସେତେବେଳେ ଘଟିଥିବା କଥା ମୋତେ ଜଣା ନଥିଲା, ଏହା ଦାନବଙ୍କ ଚଳ ଥିଲା।
ନ ନିଵର୍ତଯିତୁଂ ଶକ୍ଯଃ ଶାପଃ କିଂ ତୁ ବ୍ରଵୀମି ତେ ୨୯.
ଏହି ଶାପ ଫେରାଇ ପାରିବା ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୋତେ ଏକ କଥା କହିବି।
ପୁଣ୍ଯେ ଚାପ୍ଯର୍ବୁଦାରଣ୍ଯେ ସ୍ଵର୍ଗମୋକ୍ଷପ୍ରଦେ ନୃଣାମ୍ ୨୯.
ଅର୍ବୁଦ ପବିତ୍ର ଅରଣ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଆନ୍ତି,
ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ଵିଶ୍ଵନାଥସମଂ ତତ୍ଫଲଦଂ ନୃଣାମ୍ ୨୯.
ଏହା ଭଳି ଫଳ ଦେଉଥିବା, ବାରାଣସୀରେ ବି ଲୋକମାନେ ଏହି ଫଳ ପାଆନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କ ସମାନ ମହିମା ଅଛି।
ତଦେକଯାତ୍ରଯା ପ୍ରୋକ୍ତମର୍ବୁଦସ୍ଯ ମହାଗିରେଃ ୨୯.
ଏହି ମହା ଅର୍ବୁଦ ପାହାଡ଼ ବିଷୟରେ ଏହି କଥା ତିନି ପ୍ରକାରରେ କୁହାଯାଇଛି।
ସଂସାରୀ ନ ପୁନର୍ଭୂଯାନ୍ମହେଶ୍ଵରଵଚୋ ଯଥା ୨୯.
ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ଯିଏ ସଂସାରରେ ବନ୍ଧା ଅଛି, ସେ ପୁଣି ଏହି ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିବେ ନାହିଁ।
ଵାରାଣସୀଂ ଚ କେଦାରଂ କିଂ ସ୍ମରଂତି ଵୃଥୈଵ ତେ ୨୯.
ଲୋକମାନେ ବାରାଣସୀ ଓ କେଦାରକୁ କାହିଁକି ବ୍ୟର୍ଥରେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି?
ଶୀଘ୍ରମେଷ୍ଯସି ଚାତ୍ରୈଵ ପ୍ରତୀହାରତ୍ଵମାପ୍ସ୍ଯସି ୨୯.
ତୁ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆସିବୁ ଏବଂ ଏଠାର ଦ୍ୱାରପାଳ ହେବୁ।
ସଂସ୍ତୂଯ ଵିଵିଧୈର୍ଵାକ୍ଯୈର୍ମାତରଂ ସମଭାଷତ ୨୯.
ନାନା ପ୍ରଶଂସା ଭରା କଥା କହି, ସେ ନିଜ ମାଆଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।
ଶାପୋଽନୁଗ୍ରହରୂପୋଽଯଂ ଵିଶେଷାଦର୍ବୁଦାଚଲେ ୨୯.
ଏହି ଶାପ ବାସ୍ତବରେ ଅର୍ବୁଦ ପାହାଡ଼ରେ ବିଶେଷ ଭାବରେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ହେଉଛି।
ଊଧଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ଦେଶୋଽଯଂ ଯୋ ଗିରେଶ୍ଚାର୍ଣଵାଂତରେ ୨୯.
ଏହି ଦେଶଟି ମାଟିର ଉଦର ଭଳି, ପାହାଡ଼ ଓ ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ପୁନରେଷ୍ଯାମି ଭୋ ମାତରିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଭୂଚ୍ଛିଲାସୁତଃ ୨୯.
'ମାଆ, ମୁଁ ପୁଣି ଆସିବି' ବୋଲି କହି, ପାହାଡ଼ର ପୁଅ ଚାଲିଗଲେ।
ତତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତାଂ ପ୍ରାହ ଧିଗ୍ନାର୍ଯ ଇତି ତ୍ର୍ଯଂବକଃ॥ ୨୯.
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ତ୍ରୟମ୍ବକ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହେ ଅନର୍ହା ନାରୀ, ତୋତେ ନିନ୍ଦା ହୋଉ।'
ସା ଚ ପ୍ରଣ୍ମ୍ଯ ତଂ ପ୍ରାହ ସତ୍ଯମେତନ୍ନ ମିଥ୍ଯଯା ୨୯.
ସେ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ କହିଲେ, “ଏହା ସତ୍ୟ, ମିଥ୍ୟା ନୁହେଁ।”
ପୁରୁଷାଣାଂ ପ୍ରସାଦେନ ମୁଚ୍ଯଂତେ ଭଵସାଗରାତ୍ ୨୯.
ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର କୃପାରେ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ସମୁଦ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ପୁତ୍ରଂ ଦାସ୍ଯାମି ଯେନ ତ୍ଵଂ ଖ୍ଯାତିମାପ୍ସ୍ଯସି ଶୋଭନେ ୨୯.
ମୁଁ ତୁମକୁ ଏମିତି ଏକ ପୁଅ ଦେବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରିବ।
ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରେଷୁ ଦେଵାସ୍ତ୍ଵରିତମାନସାଃ ୨୯.
ତାପରେ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ଦେବତାମାନେ ମନ ଲଗାଇ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆସିଲେ।
ଦ୍ଵାରି ସ୍ଥିତଂ ପ୍ରତିହାରଂ ଵଂଚଯିତ୍ଵା ଚ ପାଵକଃ ୨୯.
ଦ୍ୱାରରେ ଦାଉଡ଼ିଆ ଥିବା ବେଳେ, ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କୁ ଠକାଇ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଦଦୃଶେ ତଂ ଚ ଦେଵେଶୋ ଵିନତାଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ପାର୍ଵତୀମ୍ ୨୯.
ଦେବତାଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ବନ୍ଦନା କରୁଥିବା ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ଯଦିଦଂ ଭୁକ୍ଷୁତଂ ସ୍ଥାନାନ୍ମମ ତେଜୋ ହ୍ଯନୁତ୍ତମମ୍ ୨୯.
ମୋର ଯେଉଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶକ୍ତି ଏଠାରୁ ଭୋଗ ହୋଇଛି,
ଭୀତସ୍ତତୋଽସୌ ଜଗ୍ରାହ ସର୍ଵଦେଵମୁଖଂ ଚ ସଃ ୨୯.
ତାପରେ ଭୟରୁ ସେ ଏହାକୁ ଧରିନେଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଥିଲା।