ପଶ୍ଚାତ୍ତାପଂ ସମଶ୍ରିତ୍ଯ ତଯା ଦେଵ୍ଯା ଵିସର୍ଜିତଃ ୨୯.
ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ କରି, ସେ ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ପ୍ରୋଦ୍ଧୂତବଲଲାଂଗୂଲଦଂଷ୍ଟ୍ରୋତ୍କଟ ଗୁହାମୁଖଃ ୨୯.
କ୍ରୋଧରେ ତାଳ ଓ ଦାନ୍ତ ତିକ୍ତିକ୍ତାଇ ଉଠିଥିବା ଗୁହାମୁଖ ଦେଖାଦେଲେ।
ତସ୍ଯାସ୍ଯେ ଵର୍ତିତୁଂ ଦେଵୀ ଵ୍ଯଵସ୍ଯତ ସତୀ ତଦା ୨୯.
ସେଇ ସମୟରେ, ସତୀ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ମୁଖପାଖରେ ରହିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ।
ଆଜଗାମାଶ୍ରମପଂଦ ସଂପଦାମାଶ୍ରଯଂ ତତଃ ୨୯.
ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀର ଆଶ୍ରୟ ଥିବା ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ।
କିଂ ଦେଵୀ ପ୍ରାପ୍ତୁକାମାସି କିମଲଭ୍ଯଂ ଦଦାମି ତେ ୨୯.
ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ କଣ ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛ? କଣ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଅଛି ଯାହା ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଇପାରିବି?
ତପସା ଦୁଷ୍କରେଣାପ୍ତଃ ପତିତ୍ଵେ ଶଂକରୋ ମଯା ୨୯.
କଠିନ ତପସ୍ୟା କରି, ମୁଁ ଶଂକରଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ପାଇଛି।
ସ୍ଯାମହଂ କାଂଚନାକାରା ଵାଲ୍ଲଭ୍ଯେନ ଚ ସଂଯୁତା ୨୯.
ମୁଁ ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ସୁନା ରଙ୍ଗର ଦେହ ଓ ଆକର୍ଷଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇ ଜନ୍ମ ନେଉଁ।
ତସ୍ଯାସ୍ତଦ୍ଭାଷିତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରୋଵାଚ ଜଲଜାସନଃ ୨୯.
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମରେ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ତତସ୍ତସ୍ଯାଃ ଶରୀରାତ୍ତୁ ସ୍ତ୍ରୀ ସୁନୀଲାଂବୁଜତ୍ଵିଷା ୨୯.
ତାଙ୍କର ଦେହରୁ ଏକ ନୀଳ କମଳର ଆଭା ବିକିରଣ କରୁଥିବା ଜଣେ ଜଣାଣୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ନାନାଭରଣପୂର୍ଣାଂଗୀ ପୀତକୌଶେଯଵାସିନୀ ୨୯.
ସେ ନାରୀ ନାନା ପ୍ରକାର ଗହଣାରେ ଶୋଭିତ ଓ ପିତା କପାସର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଅସ୍ମାଦ୍ଭୂଧରଜା ଦେହସଂପର୍କାତ୍ତ୍ଵଂ ମମାଜ୍ଞଯା ୨୯.
ଏହି ପାହାଡ଼ର ଧୂଳି, ତୁମ ଦେହ ସଂସ୍ପର୍ଶ ଓ ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ତୁମେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲୁ।
ଯ ଏଷ ସିଂହଃ ପ୍ରୋଦ୍ଭୂତୋ ଦେଵ୍ଯାଃ କ୍ରୋଧାଦ୍ଵରାନନେ ୨୯.
ଦେବୀଙ୍କର କ୍ରୋଧରୁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଥିବା ସିଂହ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ଗଚ୍ଛ ଵିଂଧ୍ଯାଚଲେ ତତ୍ର ସୁରକାର୍ଯଂ କରିଷ୍ଯତି ୨୯.
ତୁମେ ବିନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ବତକୁ ଯାଅ; ସେଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର କାମ କରିବ।
ପାଂଚାଲୋନାମ ଯକ୍ଷୋଽଯଂ ଯକ୍ଷଲକ୍ଷପଦାନୁଗଃ ୨୯.
ଏହା ହେଉଛି ପାଞ୍ଚାଳ ନାମକ ଏକ ଯକ୍ଷ, ଯକ୍ଷ ଲକ୍ଷଙ୍କର ଅନୁୟାୟୀ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା କୌଶିକୀ ଦେଵୀ ତଥେତ୍ଯାହ ପିତାମହମ୍ ୨୯.
ଏପରି କହିବା ପରେ କୌଶିକୀ ଦେବୀ ପିତାମହଙ୍କୁ 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି କହିଲେ।
ସର୍ଵୈଃ ପୂର୍ଵଭଵୋପାତ୍ତୈସ୍ତଦା ସ୍ଵଯମୁପସ୍ତିତୈଃ ୨୯.
ତାପରେ, ପୂର୍ବଜନ୍ମରୁ ଆସିଥିବା ସମସ୍ତେ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ମୁହୁଃ ସ୍ଵଂ ପରିନିଂଦଂତୀ ଜଗାମ ଗିରିଶାଂତିକମ୍ ୨୯.
ପୁନିପୁନି ନିଜକୁ ଦୋଷ ଦେଇ, ସେ ଶିବଙ୍କ ନିବାସକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ରୁରୋଧ ଵୀରକୋ ଦେଵୀଂ ହେମଵେତ୍ରଲତାଧରଃ ୨୯.
ସୁନା ଛଡ଼ି ଧରିଥିବା ବୀରକ ଦେବୀଙ୍କୁ ରୋକିଲେ।
ପ୍ରଯୋଜନଂ ନ ତେଽସ୍ତୀହ ଗଚ୍ଛ ଯାଵନ୍ନ ଭର୍ତ୍ସ୍ଯସେ ୨୯.
ତୁମର ଏଠାରେ କୌଣସି କାମ ନାହିଁ; ଯାଅ, ନାହିଁଲେ ତୁମେ ତିରସ୍କୃତ ହେବ।
ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ନ ଚ ଦୃଷ୍ଟୋଽସୌ ସ ଚ ଦେଵେନ ଘାତିତଃ ୨୯.
ସେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେଖାଯାଇନାହିଁ, ଏବଂ ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
କାପି ସ୍ତ୍ରୀ ନାପି ମୋକ୍ତଵ୍ଯା ତ୍ଵଯା ପୁତ୍ରେତି ସାଦରମ୍ ୨୯.
କୌଣସି ଜଣାଣୀ, ଏବଂ ତୁମେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନୁମତି ଦେବିନାହିଁ, ଝିଅ, ଏହିପରି ଭାବେ।
ଭଵିଷ୍ଯସି ନ ଚାପ୍ଯତ୍ର ପ୍ରଵେଶଂ ଲପ୍ସ୍ଯସେ ଵ୍ରଜ ୨୯.
ତୁମେ ଏଠାରେ ରହିପାରିବ ନାହିଁ, ପ୍ରବେଶ ମିଳିବ ନାହିଁ; ଯାଅ।
ନଗାଧିରାଜତନଯା ପାର୍ଵତୀ ରୁଦ୍ରଵଲ୍ଲଭା ୨୯.
ପାହାଡ଼ର ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପାର୍ବତୀ।
ନ ସା ନାରୀ ତୁ ଦୈତ୍ଯୋଽସୌ ଵାଯୋର୍ନୈଵାଵବାସତ ୨୯.
ସେ ଜଣାଣୀ ନୁହଁନ୍ତି, ବରଂ ଦାନବ ଥିଲେ; ପବନ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅକାର୍ଯଂ କ୍ରିଯତେ ମୂଢୈଃ ପ୍ରାଯଃ କ୍ରୋଧସମନ୍ଵିତୈଃ ୨୯.
ମୂଢ଼ ଲୋକମାନେ ରାଗରେ ଆନ୍ଧ ହୋଇ ବହୁତ ସମୟରେ ଯେଉଁ କାମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ସେହି କାମ କରିଦେଇଥାନ୍ତି।
ଅପରିଚ୍ଛିନ୍ନସର୍ଵାର୍ଥା ପୁତ୍ରଂ ଶାପିତଵତ୍ଯହମ୍ ୨୯.
ମୁଁ ସମସ୍ତ କଥାର ଅସୀମ ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ପୁଅକୁ ଶାପ ଦେଇଦେଲି।
ସଂଚିଂତ୍ଯୈଵମୁଵାଚେଦଂ ଵୀରକଂ ପ୍ରତି ଶୈଲଜା ୨୯.
ଏପରି ଭାବି, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ଭିରକଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଅହଂ ଵୀରକ ତେ ମାତା ମା ତେଽସ୍ତୁ ମନସୋ ଭ୍ରମଃ ୨୯.
ଭିରକ, ମୁଁ ତୋର ମାଆ। ତୋର ମନରେ କୌଣସି ଭ୍ରମ ରହୁନାହିଁ।
ମମ ଗାତ୍ରସ୍ଥିତିଭ୍ରାଂତ୍ଯା ମା ଶଂକାଂ ପୁତ୍ର ଭାଵଯ ୨୯.
ମୋ ଦେହର ଅସ୍ଥିରତା ଦେଖି ତୁ ମନରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ରଖନି, ପୁଅ।
ମଯା ଶପ୍ତୋଽସ୍ଯଵିଦିତେ ଵୃତ୍ତାଂତେ ଦୈତ୍ଯନିର୍ମିତେ ୨୯.
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ତୋତେ ଶାପ ଦେଲି, ସେତେବେଳେ ଘଟିଥିବା କଥା ମୋତେ ଜଣା ନଥିଲା, ଏହା ଦାନବଙ୍କ ଚଳ ଥିଲା।