ଅଵଷ୍ଟବ୍ଧାଵଥ କ୍ଷିପ୍ତ୍ଵା ପାଦୌ ଶଂକରପାଣିନା ୨୭.
ତାପରେ, ଶଙ୍କର ତାଙ୍କ ହାତରେ ତାଙ୍କୁ ଧରି, ନିଜେ ତାଙ୍କର ପାଦ ଉପରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ତସ୍ଯାଂ ଵ୍ରଜନ୍ତ୍ଯାଂ କୋପେନ ପୁନରାହ ପୁରାଂତକଃ ୨୭.
ସେ କ୍ରୋଧରେ ଚାଲିଯିବାବେଳେ, ପୁର ନାଶକ ଆଉଥରେ କଥା କହିଲେ।
ହିମାଚଲସ୍ଯ ଶ୍ରୃଂଗୈସ୍ତୈର୍ମେଘମାଲାକୁଲୈର୍ମନଃ ୨୭.
ହିମାଚଳର ମେଘ ଢାକା ଶିଖରମାନେ ମୋ ମନକୁ ଅଶାନ୍ତ କରୁଛି।
କାଠିନ୍ଯଂ କଷ୍ଟମସ୍ମିଂସ୍ତେ ଵନେଭ୍ଯୋ ବହୁଧା ଗତମ୍ ୨୭.
ତୁମର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା କଠୋରତା ଏହି ଜଙ୍ଗଲରୁ ବହୁ ଭାବରେ ଆସିଛି।
ସଂକ୍ରାଂତଂ ସର୍ଵମେଵୈତତ୍ତଵ ଦେଵୀ ହିମାଚଲାତ୍ ୨୭.
ହେ ଦେବୀ, ଏହା ସବୁ ହିମାଚଳରୁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି।
କୋପକଂପିତଧୂମ୍ରାସ୍ଯା ପ୍ରସ୍ଫୁରଦ୍ଦଶନଚ୍ଛଦା ୨୭.
କ୍ରୋଧରେ ତୁମର ଠୋଠ କମ୍ପିତ, ମୁଁହ ଧୂଆଁ ହେବା ପରି, ଦାନ୍ତ ଦେଖାଯାଉଛି।
ତଵାପି ଦୁଷ୍ଟସଂପର୍କାତ୍ସଂକ୍ରାଂତଂ ସର୍ଵମେଵହି ୨୭.
ନିଶ୍ଚୟ, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ସବୁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି।
ହୃତ୍କାଲୁଷ୍ଯଂ ଶଶାଂକାତ୍ତେ ଦୁର୍ବୋଧତ୍ଵଂ ଵୃଷାଦପି ୨୭.
ଚନ୍ଦ୍ରରୁ ତୁମେ ମନର ଅଶୁଦ୍ଧି ନେଇଛ, ଓ ବୃଷଭରୁ ବୁଝିବାର ଅସୁବିଧା।
ଶ୍ମଶାନଵାସ ଆସୀସ୍ତ୍ଵଂ ନଗ୍ନତ୍ଵାନ୍ନ ତଵ ତ୍ରପା ୨୭.
ତୁମେ ଶ୍ମଶାନରେ ରହିଛ, ନଗ୍ନ ଥିବାରୁ ତୁମର କିଛି ଲଜ୍ଜା ନାହିଁ।
ଵ୍ରଜଂତୀ ଗିରିଜାଽପଶ୍ଯତ୍ସଖୀଂ ମାତୁର୍ମହାପ୍ରଭାମ୍ ୨୮.
ଗିରିଜା ଯିବା ସମୟରେ, ସେ ତାଙ୍କ ମାଆର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସଖୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ସାପି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗିରିସୁତାଂ ସ୍ନେହଵିକ୍ଲଵମାନସା ୨୮.
ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟାକୁ ଦେଖି, ସେ ସଖୀର ହୃଦୟ ସ୍ନେହରେ ଭରିଗଲା।
ସା ଚାସ୍ଯୈ ସର୍ଵମାଚଖ୍ଯୌ ଶଂକରାତ୍କୋପକାରଣମ୍ ୨୮.
ସେ ଗିରିଜାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲେ—ଶଙ୍କର ଉପରେ କ୍ରୋଧ କାହିଁକି ହେଲା।
ନିତ୍ଯଂ ଶୈଲାଧିରାଜସ୍ଯ ଦେଵତା ତ୍ଵମନିଂଦିତେ ୨୮.
ହେ ନିର୍ମଳା, ତୁମେ ସଦା ପାହାଡ଼ରାଜାଙ୍କର ଦେବୀ ଅଟୁଟ ଭାବେ ରହିଛ।
ତଦହଂ ସଂପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯଦ୍ଵିଧେଯଂ ତଵାଧୁନା ୨୮.
ସେଥିପାଇଁ, ଏବେ ମୁଁ କହିବି କଣ କରିବା ଉଚିତ ତୁମ ପାଇଁ।
ତ୍ଵଯାଖ୍ଯେଯଂ ମମ ଶୁବେ ଯୁକ୍ତଂ ପଶ୍ଚାତ୍କରୋମ୍ଯହମ୍ ୨୮.
ହେ ଶୁଭେ, ତୁମେ ମୋତେ କହ, ତାପରେ ମୁଁ ଯାହା ଉଚିତ ସେହି କାମ କରିବି।
ରମ୍ଯେ ତତ୍ର ମହାଶୃଂଗେ ନାନାଶ୍ଚର୍ଯୋପଶୋଭିତେ ୨୮.
ସେଠାରେ, ସେ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ମହାପର୍ବତ ଶିଖରରେ—
ତପସ୍ତେପେ ଗିରିସୁତା ପୁତ୍ରେଣ ପରିପାଲିତା ୨୮.
ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କର ସୁରକ୍ଷାରେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ଯଥା ନ କାଚିତ୍ପ୍ରଵିଶେଦ୍ଯୋଷିଦତ୍ର ହରାଂତିକେ ୨୮.
ଏଠି, ହରଙ୍କ ନିକଟରେ କୌଣସି ଜଣେ ଜଣାନୀ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଶୀଘ୍ରମେଵ କରିଷ୍ଯାମି ତତୋ ଯୁକ୍ତମନଂତରମ୍ ୨୮.
ମୁଁ ଏହାକୁ ବହୁତ ଶୀଘ୍ର କରିଦେବି, ତାପରେ ଯାହା ଉଚିତ ସେହି କାମ କରିବି।
ମାତୁରାଜ୍ଞା ସୁତୋ ହ୍ଲାଦ ପ୍ଲାଵିତାଂଗୋ ଗତଜ୍ଵରଃ ୨୮.
ମାଆଙ୍କର ଆଜ୍ଞାକୁ ଶୁଣି, ପୁଅ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇ, ଦୁଃଖ ହୀନ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଶରୀର ଆନନ୍ଦରେ ଭିଜିଗଲେ।
ଗଜଵକ୍ତ୍ରଂ ତତଃ ପ୍ରାହ ପ୍ରଣମ୍ଯ ସମଵସ୍ଥିତମ୍ ୨୮.
ତାପରେ ଗଜମୁଖ, ଶିର ନମାଇ, ସେଠାରେ ଦଢ଼ିଆ ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଗଜଵକ୍ତ୍ରଂ ହି ତ୍ଵାଂ ବାଲ ମାମିଵୋପହସିଷ୍ଯତି ୨୮.
ହେ ବାଳକ, ଗଜମୁଖ ଯେପରି ମୋତେ ଉପହାସ କରେ, ସେପରି ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ଉପହାସ କରିବ।
ପରାଭଵାଦ୍ଧି ଧୂର୍ତାନାଂ ମରଣଂ ସାଧୁ ପୁତ୍ରକ ୨୮.
ଦୁଷ୍ଟମାନେ ହାରିବା ପରେ, ପୁଅ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ହିଁ ଉଚିତ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପ୍ରଥମେ ମାହେଶ୍ଵରଖଣ୍ଡେ କୌମାରିକାଖଣ୍ଡେ କୁମାରେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ପାର୍ଵତ୍ଯସ୍ତପୋର୍ଥଂ ଗମନଵର୍ଣନଂନାମାଷ୍ଟାଵିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକର ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ମାହେଶ୍ୱର ଖଣ୍ଡର କୌମାରିକାଖଣ୍ଡର କୁମାରେଶ୍ୱର ମାହାତ୍ମ୍ୟରେ 'ପାର୍ବତୀଙ୍କର ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଯାତ୍ରା' ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଅଠାଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଵ୍ରଜଂତୀ ଗିରିଜାଽପଶ୍ଯତ୍ସଖୀଂ ମାତୁର୍ମହାପ୍ରଭାମ୍ ୨୯.
ଗିରିଜା ଯିବାବେଳେ, ସେ ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କର ମହାନ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସଖୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସାପି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗିରିସୁତାଂ ସ୍ନେହଵିକ୍ଲଵମାନସା ୨୯.
ସେ ସଖୀ, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟାକୁ ଦେଖି, ସ୍ନେହରେ ଭରିଯାଇଲେ।
ସା ଚାସ୍ଯୈ ସର୍ଵମାଚଖ୍ଯୌ ଶଂକରାତ୍କୋପକାରଣମ୍ ୨୯.
ସେ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲେ—ଶଙ୍କରଙ୍କ ରୋଷର କାରଣ।
ନିତ୍ଯଂ ଶୈଲାଧିରାଜସ୍ଯ ଦେଵତା ତ୍ଵମନିଂଦିତେ ୨୯.
ହେ ନିର୍ମଳା, ତୁମେ ସଦା ପାହାଡ଼ରାଜାଙ୍କର ଦେବୀ ଅଟୁଟ ଭାବେ ରହିଛ।
ତଦହଂ ସଂପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯଦ୍ଵିଧେଯଂ ତଵାଧୁନା ୨୯.
ସେଥିପାଇଁ, ଏବେ ମୁଁ କହିବି କଣ କରିବା ଉଚିତ ତୁମ ପାଇଁ।
ତ୍ଵଯାଖ୍ଯେଯଂ ମମ ଶୁଭେ ଯୁକ୍ତଂ ପଶ୍ଚାତ୍କରୋମ୍ଯହମ୍ ୨୯.
ହେ ଶୁଭେ, ତୁମେ ମୋତେ କହ, ତାପରେ ମୁଁ ଯାହା ଉଚିତ ସେହି କାମ କରିବି।