ପ୍ରଣମ୍ଯ ସର୍ଵଭୂତାନି ପ୍ରାର୍ଥଯାମ୍ଯସ୍ମି ଦୁଷ୍କରମ୍ ୨୭.
ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଜିନିଷ ଅଭିଲାଷା କରୁଛି।
କ୍ରୀଡିତୁଂ ଵୀରକେ ଯାତେ ତତୋ ଦେଵୀ ଚ ପାର୍ଵତୀ ୨୭.
ଯେତେବେଳେ ସେ ଛୋଟ ଶୂର ବାଳକ ଖେଳିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ, ସେତେବେଳେ ଦେବୀ ପାର୍ବତୀ—
ତତୋ ଗିରିସୁତାକଣ୍ଠେ କ୍ଷିପ୍ତବାହୁର୍ମହେଶ୍ଵରଃ ୨୭.
ତାପରେ, ମହେଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ହାତ ପାହାଡ଼ ଝିଅଙ୍କ ଗଳାରେ ରଖିଲେ—
ସ ହି ଗୌରତନୁଃ ଶର୍ଵୋ ଵିଶେଷାଚ୍ଛଶିଶୋଭିତଃ ୨୭.
ଶର୍ବଙ୍କ ଦେହ ଧଳା ଥିଲା, ଚାନ୍ଦ୍ରମା ଦ୍ୱାରା ସେ ବିଶେଷ ଭାବେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲେ।
ଶରୀରେ ମମ ତନ୍ଵଂଗୀ ସିତେ ଭାସ୍ଯସିତଦ୍ଯୁତିଃ ୨୭.
ମୋ ଦେହରେ, ହେ ସୁକୁମାରୀ, ତୁମର ଧଳା ଆଭା ଚମକୁଛି।
ଚଂଦ୍ରଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନାଭିସଂପୃକ୍ତା ତାମସୀ ରଜନୀ ଯଥା ୨୭.
ଯେପରି ଚାନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧାର ରାତି ଭରିଯାଏ, ସେପରି ମୋ ଦେହ ତୁମ ଆଭାରେ ଭରିଯାଇଛି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ଗିରିଜା ତେନ କଣ୍ଠଂ ଶର୍ଵାଦ୍ଵିମୁଚ୍ଯ ସା ୨୭.
ଏହିପରି କଥା ଶର୍ବ କହିବା ପରେ, ଗିରିଜା ତାଙ୍କ ଗଳାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ସ୍ଵକୃତେନ ଜନଃ ସର୍ଵୋ ଜନେନ ପରିଭୂଯତେ ୨୭.
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅବହେଳିତ ହୁଏ।
ତପୋଭିର୍ଦୀପ୍ତଚରିତୈର୍ଯତ୍ତ୍ଵାଂ ପ୍ରାର୍ଥିତଵତ୍ଯହମ୍ ୨୭.
ମୁଁ ତୁମକୁ ପାଇବାକୁ ତପସ୍ୟା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଚେଷ୍ଟା କରିଛି।
ନୈଵାହଂ କୁଟିଲା ଶର୍ଵ ଵିଷମା ନ ଚ ଧୂର୍ଜଟେ ୨୭.
ମୁଁ କେବେ ଟେଡ଼ା ନୁହେଁ, ହେ ଶର୍ବ, ମୁଁ କଠୋର ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ହେ ଧୂର୍ଜଟି।
ନାହଂ ମୁଷ୍ଣାମି ନଯନେ ନେତ୍ରହଂତା ଭଵାନ୍ଭଵ ୨୭.
ମୁଁ କେବେ ଚକ୍ଷୁ ନଷ୍ଟ କରେନି; ତୁମେ, ହେ ଭବ, ଚକ୍ଷୁ ନାଶ କରୁଥିବା।
ମୂର୍ଧ୍ନି ଶୂଲଂ ଜନଯସେ ସ୍ଵୈର୍ଦୋଷୈର୍ମାମଦିକ୍ଷିପନ୍ ୨୭.
ତୁମେ ତୁମ ମୁଣ୍ଡରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କର, ତୁମ ଦୋଷକୁ ମୋପରେ ଦୋଷାରୋପ କରୁଛ।
ଯାସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ପରିତ୍ଯକ୍ତୁମାତ୍ମାନଂ ତପସା ଗିରିମ୍ ୨୭.
ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି, ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ପାହାଡ଼କୁ ଯିବି।
ନିଶମ୍ଯ ତସ୍ଯା ଵଚନଂ କୋପତୀକ୍ଷ୍ଣାକ୍ଷରଂ ଭଵଃ ୨୭.
ତାଙ୍କ କଥା, ଯାହା କ୍ରୋଧରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଥିଲା, ଶୁଣି ଭବ—
ନ ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାସି ଗିରିଜେ ନାହଂ ନିଂଦାପରସ୍ତଵ ୨୭.
ହେ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ତୁମେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିନାହ, ମୁଁ କିନ୍ତୁ ତୁମୋ ଦୋଷ ଦେଖିବା ଲୋକ ନୁହେଁ।
ଵିକଲ୍ପଃ ସ୍ଵଚ୍ଛଚିତ୍ତେତି ଗିରିଜୈଷା ମମ ପ୍ରିଯା ୨୭.
ହେ ଗିରିଜା, ତୁମର ମନ ପବିତ୍ର ଥିବାରୁ ଏହି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ହେଉଛି, ଏହି କାରଣରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଭଲପାଏ।
ଅସ୍ମାଦୃଶାନାଂ କୃଷ୍ଣାଂଗି ପ୍ରଵର୍ତଂତେଽନ୍ଯଥା ଗିରଃ ୨୭.
ହେ କଳା ଅଙ୍ଗ ଥିବା, ଆମ ପରି ଲୋକଙ୍କର କଥା କେବେ କେବେ ଅନ୍ୟରୂପ ହୋଇଯାଏ।
ନର୍ମଵାଦୀ ଭଵିଷ୍ଯାମି ଜହି କୋପଂ ସୁଚିସ୍ମିତେ ୨୭.
ହେ ସୁନ୍ଦର ହସ ଥିବା, ମୁଁ ମଜାକରେ କଥା କହିବି, ତୁମେ କ୍ରୋଧ ଛାଡ଼।
ଦୀନେନାପ୍ଯପମାନେନ ନିଂଦିତା ନମି ଵିକ୍ରିଯାମ୍ ୨୭.
ମୋତେ ଯଦି କିଏ ନିମ୍ନ ଲୋକ ଅପମାନ କରିଥାଏ, ମୁଁ କେବେ ମୋ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ହାରେନି।
ଇତ୍ଯନେକୈଶ୍ଚାଟୁଵାକ୍ଯୈଃ ସୂକ୍ତୈର୍ଦେଵେନ ବୋଧିତା ୨୭.
ଏଭଳି ଅନେକ ମିଠା ଓ ଭଲ କଥା କହି, ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଅଵଷ୍ଟବ୍ଧାଵଥ କ୍ଷିପ୍ତ୍ଵା ପାଦୌ ଶଂକରପାଣିନା ୨୭.
ତାପରେ, ଶଙ୍କର ତାଙ୍କ ହାତରେ ତାଙ୍କୁ ଧରି, ନିଜେ ତାଙ୍କର ପାଦ ଉପରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ତସ୍ଯାଂ ଵ୍ରଜନ୍ତ୍ଯାଂ କୋପେନ ପୁନରାହ ପୁରାଂତକଃ ୨୭.
ସେ କ୍ରୋଧରେ ଚାଲିଯିବାବେଳେ, ପୁର ନାଶକ ଆଉଥରେ କଥା କହିଲେ।
ହିମାଚଲସ୍ଯ ଶ୍ରୃଂଗୈସ୍ତୈର୍ମେଘମାଲାକୁଲୈର୍ମନଃ ୨୭.
ହିମାଚଳର ମେଘ ଢାକା ଶିଖରମାନେ ମୋ ମନକୁ ଅଶାନ୍ତ କରୁଛି।
କାଠିନ୍ଯଂ କଷ୍ଟମସ୍ମିଂସ୍ତେ ଵନେଭ୍ଯୋ ବହୁଧା ଗତମ୍ ୨୭.
ତୁମର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା କଠୋରତା ଏହି ଜଙ୍ଗଲରୁ ବହୁ ଭାବରେ ଆସିଛି।
ସଂକ୍ରାଂତଂ ସର୍ଵମେଵୈତତ୍ତଵ ଦେଵୀ ହିମାଚଲାତ୍ ୨୭.
ହେ ଦେବୀ, ଏହା ସବୁ ହିମାଚଳରୁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି।
କୋପକଂପିତଧୂମ୍ରାସ୍ଯା ପ୍ରସ୍ଫୁରଦ୍ଦଶନଚ୍ଛଦା ୨୭.
କ୍ରୋଧରେ ତୁମର ଠୋଠ କମ୍ପିତ, ମୁଁହ ଧୂଆଁ ହେବା ପରି, ଦାନ୍ତ ଦେଖାଯାଉଛି।
ତଵାପି ଦୁଷ୍ଟସଂପର୍କାତ୍ସଂକ୍ରାଂତଂ ସର୍ଵମେଵହି ୨୭.
ନିଶ୍ଚୟ, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ସବୁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି।
ହୃତ୍କାଲୁଷ୍ଯଂ ଶଶାଂକାତ୍ତେ ଦୁର୍ବୋଧତ୍ଵଂ ଵୃଷାଦପି ୨୭.
ଚନ୍ଦ୍ରରୁ ତୁମେ ମନର ଅଶୁଦ୍ଧି ନେଇଛ, ଓ ବୃଷଭରୁ ବୁଝିବାର ଅସୁବିଧା।
ଶ୍ମଶାନଵାସ ଆସୀସ୍ତ୍ଵଂ ନଗ୍ନତ୍ଵାନ୍ନ ତଵ ତ୍ରପା ୨୭.
ତୁମେ ଶ୍ମଶାନରେ ରହିଛ, ନଗ୍ନ ଥିବାରୁ ତୁମର କିଛି ଲଜ୍ଜା ନାହିଁ।
ଵ୍ରଜଂତୀ ଗିରିଜାଽପଶ୍ଯତ୍ସଖୀଂ ମାତୁର୍ମହାପ୍ରଭାମ୍ ୨୮.
ଗିରିଜା ଯିବା ସମୟରେ, ସେ ତାଙ୍କ ମାଆର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସଖୀକୁ ଦେଖିଲେ।