ନାନାଶ୍ଚର୍ଯଗୁଣାଧାରଃ ପ୍ରତୀହାରୋ ମତୋଂଽବିକେ ଦେଵ୍ଯୁଵାଚ ୨୭.
ହେ ଅମ୍ବିକା, ଏହିଁଜଣ ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଗୁଣର ଧାରକ, ତାଙ୍କୁ 'ପ୍ରତୀହାର' ବୋଲାଯାଏ।
କଦାହମୀଦୃଶଂ ପୁତ୍ରଂ ଲପ୍ସ୍ଯାମ୍ଯାନଂଦଦାଯକମ୍ ଶର୍ଵ ଉଵାଚ ୨୭.
ଦେବୀ କହିଲେ, 'ମୁଁ କେବେ ଏମିତି ଏକ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ପୁଅ ପାଇବି?' ଶର୍ବ କହିଲେ:
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ଵିଜଯାଂ ପ୍ରାହ ଶୀଘ୍ରମାନଯ ଵୀରକମ୍ ୨୭.
ଏପରି କହି, ବିଜୟା କହିଲେ, 'ତୁରନ୍ତ ବୀରକଙ୍କୁ ନେଇଆ'।
ଏହି ଵୀରକ ତେ ଦେଵୀ ଗିରିଜା ତୋଷିତା ଶୁଭା ୨୭.
'ଆସ, ବୀରକ, ମା ଗିରିଜା, ଶୁଭାଙ୍କରୀ, ତୁମ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସଂଭ୍ରମଯୁତୋ ମୁଖଂ ସଂମାର୍ଜ୍ଯ ପାଣିନା ୨୭.
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଉତ୍ସାହରେ ମୁହଁ ହାତରେ ପୋଛିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗିରିଜା ପ୍ରାହ ଗିରାମଧୁରଵର୍ଣଯା ୨୭.
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମା ଗିରିଜା ମଧୁର କଥାରେ କହିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଦଂଡଵଦ୍ଦେଵୀଂ ପ୍ରଣମ୍ଯାଵସ୍ଥିତଃ ପୁରଃ ୨୭.
ଏହିପରି କହିବା ପରେ, ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ସାମ୍ନାରେ ଉଭା ରହିଲେ।
ଚୁଚୁଂବ ଚ କପୋଲେ ତଂ ଗାତ୍ରାଣି ଚ ପ୍ରମାର୍ଜଯତ୍ ୨୭.
ଦେବୀ ତାଙ୍କ ଲଲାଟରେ ଚୁମ୍ବନ କଲେ ଏବଂ ମମତାରେ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ମସିଲେ।
ଏଵଂ ସଂକଲ୍ପ୍ଯ ତଂ ପୁତ୍ରଂ ଲାଲଯିତ୍ଵା ଉମାଚିରମ୍ ୨୭.
ଏଭଳି ଭାବି, ଉମା ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଆଲିଂଗନ କରି ମମତା କଲେ।
ତତଶ୍ଚିକ୍ରୀଡ ମଧ୍ଯେ ସ ଗଣାନାଂ ପାର୍ଵତୀସୁତଃ ୨୭.
ତାପରେ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପୁଅ ଗଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଖେଳିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ସର୍ଵଭୂତାନି ପ୍ରାର୍ଥଯାମ୍ଯସ୍ମି ଦୁଷ୍କରମ୍ ୨୭.
ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଜିନିଷ ଅଭିଲାଷା କରୁଛି।
କ୍ରୀଡିତୁଂ ଵୀରକେ ଯାତେ ତତୋ ଦେଵୀ ଚ ପାର୍ଵତୀ ୨୭.
ଯେତେବେଳେ ସେ ଛୋଟ ଶୂର ବାଳକ ଖେଳିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ, ସେତେବେଳେ ଦେବୀ ପାର୍ବତୀ—
ତତୋ ଗିରିସୁତାକଣ୍ଠେ କ୍ଷିପ୍ତବାହୁର୍ମହେଶ୍ଵରଃ ୨୭.
ତାପରେ, ମହେଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ହାତ ପାହାଡ଼ ଝିଅଙ୍କ ଗଳାରେ ରଖିଲେ—
ସ ହି ଗୌରତନୁଃ ଶର୍ଵୋ ଵିଶେଷାଚ୍ଛଶିଶୋଭିତଃ ୨୭.
ଶର୍ବଙ୍କ ଦେହ ଧଳା ଥିଲା, ଚାନ୍ଦ୍ରମା ଦ୍ୱାରା ସେ ବିଶେଷ ଭାବେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲେ।
ଶରୀରେ ମମ ତନ୍ଵଂଗୀ ସିତେ ଭାସ୍ଯସିତଦ୍ଯୁତିଃ ୨୭.
ମୋ ଦେହରେ, ହେ ସୁକୁମାରୀ, ତୁମର ଧଳା ଆଭା ଚମକୁଛି।
ଚଂଦ୍ରଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନାଭିସଂପୃକ୍ତା ତାମସୀ ରଜନୀ ଯଥା ୨୭.
ଯେପରି ଚାନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧାର ରାତି ଭରିଯାଏ, ସେପରି ମୋ ଦେହ ତୁମ ଆଭାରେ ଭରିଯାଇଛି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ଗିରିଜା ତେନ କଣ୍ଠଂ ଶର୍ଵାଦ୍ଵିମୁଚ୍ଯ ସା ୨୭.
ଏହିପରି କଥା ଶର୍ବ କହିବା ପରେ, ଗିରିଜା ତାଙ୍କ ଗଳାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ସ୍ଵକୃତେନ ଜନଃ ସର୍ଵୋ ଜନେନ ପରିଭୂଯତେ ୨୭.
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅବହେଳିତ ହୁଏ।
ତପୋଭିର୍ଦୀପ୍ତଚରିତୈର୍ଯତ୍ତ୍ଵାଂ ପ୍ରାର୍ଥିତଵତ୍ଯହମ୍ ୨୭.
ମୁଁ ତୁମକୁ ପାଇବାକୁ ତପସ୍ୟା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଚେଷ୍ଟା କରିଛି।
ନୈଵାହଂ କୁଟିଲା ଶର୍ଵ ଵିଷମା ନ ଚ ଧୂର୍ଜଟେ ୨୭.
ମୁଁ କେବେ ଟେଡ଼ା ନୁହେଁ, ହେ ଶର୍ବ, ମୁଁ କଠୋର ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ହେ ଧୂର୍ଜଟି।
ନାହଂ ମୁଷ୍ଣାମି ନଯନେ ନେତ୍ରହଂତା ଭଵାନ୍ଭଵ ୨୭.
ମୁଁ କେବେ ଚକ୍ଷୁ ନଷ୍ଟ କରେନି; ତୁମେ, ହେ ଭବ, ଚକ୍ଷୁ ନାଶ କରୁଥିବା।
ମୂର୍ଧ୍ନି ଶୂଲଂ ଜନଯସେ ସ୍ଵୈର୍ଦୋଷୈର୍ମାମଦିକ୍ଷିପନ୍ ୨୭.
ତୁମେ ତୁମ ମୁଣ୍ଡରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କର, ତୁମ ଦୋଷକୁ ମୋପରେ ଦୋଷାରୋପ କରୁଛ।
ଯାସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ପରିତ୍ଯକ୍ତୁମାତ୍ମାନଂ ତପସା ଗିରିମ୍ ୨୭.
ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି, ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ପାହାଡ଼କୁ ଯିବି।
ନିଶମ୍ଯ ତସ୍ଯା ଵଚନଂ କୋପତୀକ୍ଷ୍ଣାକ୍ଷରଂ ଭଵଃ ୨୭.
ତାଙ୍କ କଥା, ଯାହା କ୍ରୋଧରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଥିଲା, ଶୁଣି ଭବ—
ନ ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାସି ଗିରିଜେ ନାହଂ ନିଂଦାପରସ୍ତଵ ୨୭.
ହେ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ତୁମେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିନାହ, ମୁଁ କିନ୍ତୁ ତୁମୋ ଦୋଷ ଦେଖିବା ଲୋକ ନୁହେଁ।
ଵିକଲ୍ପଃ ସ୍ଵଚ୍ଛଚିତ୍ତେତି ଗିରିଜୈଷା ମମ ପ୍ରିଯା ୨୭.
ହେ ଗିରିଜା, ତୁମର ମନ ପବିତ୍ର ଥିବାରୁ ଏହି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ହେଉଛି, ଏହି କାରଣରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଭଲପାଏ।
ଅସ୍ମାଦୃଶାନାଂ କୃଷ୍ଣାଂଗି ପ୍ରଵର୍ତଂତେଽନ୍ଯଥା ଗିରଃ ୨୭.
ହେ କଳା ଅଙ୍ଗ ଥିବା, ଆମ ପରି ଲୋକଙ୍କର କଥା କେବେ କେବେ ଅନ୍ୟରୂପ ହୋଇଯାଏ।
ନର୍ମଵାଦୀ ଭଵିଷ୍ଯାମି ଜହି କୋପଂ ସୁଚିସ୍ମିତେ ୨୭.
ହେ ସୁନ୍ଦର ହସ ଥିବା, ମୁଁ ମଜାକରେ କଥା କହିବି, ତୁମେ କ୍ରୋଧ ଛାଡ଼।
ଦୀନେନାପ୍ଯପମାନେନ ନିଂଦିତା ନମି ଵିକ୍ରିଯାମ୍ ୨୭.
ମୋତେ ଯଦି କିଏ ନିମ୍ନ ଲୋକ ଅପମାନ କରିଥାଏ, ମୁଁ କେବେ ମୋ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ହାରେନି।
ଇତ୍ଯନେକୈଶ୍ଚାଟୁଵାକ୍ଯୈଃ ସୂକ୍ତୈର୍ଦେଵେନ ବୋଧିତା ୨୭.
ଏଭଳି ଅନେକ ମିଠା ଓ ଭଲ କଥା କହି, ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।