ଵିଚିତ୍ରଵାହନାଶ୍ଚୈଵ ନାନାଯୁଧଧରାସ୍ତଥା ୨୭.
କେହି ଅଜଣା ଯାନ ଚଢ଼ିଥିଲେ, କେହି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିଲେ।
ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାର୍ଵତୀ ପ୍ରାହ କତିସଂଖ୍ଯାଭିଧାସ୍ତ୍ଵମୀ॥ ୨୭.
ଏମିତି ଦେଖି ପାର୍ବତୀ ପଚାରିଲେ, 'ଏମାନଙ୍କର କେତେ ଲୋକ ଓ କେଉଁଠି ନାଁ?'
ଅସଂଖ୍ଯେ ଯାସ୍ତ୍ଵମୀ ଦେଵୀ ଅସଂଖ୍ଯେଯାଭିଧାସ୍ତଥା ୨୭.
ହେ ଦେବୀ, ଏମାନେ ଗଣନାରେ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ, ଏମାନଙ୍କର ନାଁ ମଧ୍ୟ ଅସଂଖ୍ୟ।
ସିଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରେଷୁ ରଥ୍ଯାସୁ ଜୀର୍ଣୋଦ୍ଯାନେଷୁ ଵେଶ୍ମସୁ ୨୭.
ସିଦ୍ଧମାନେ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ରାସ୍ତାରେ, ପୁରୁଣା ବଗିଚାରେ ଓ ଘରେ ଏମାନେ ଯାଆନ୍ତି।
ଏତେ ଵିଶତି ମୁଦିତା ନାନାହାରଵିହାରିଣଃ ମଦାହାରାଃ ସର୍ଵଭକ୍ଷ୍ଯାସ୍ତଥାନ୍ଯେ ଚାପ୍ଯଭୋଜନାଃ॥ ୨୭.
ଏମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଆ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ଘୁରୁଥିଲେ; କେହି ସବୁକିଛି ଖାଇ ମସ୍ତ ହୁଏ, କେହି କିଛି ଖାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
ଗୀତନୃତ୍ଯୋପହାରାଶ୍ଚ ନାନାଵାଦ୍ଯରଵପ୍ରିଯାଃ ୨୭.
ଏମାନେ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ, ଉପହାର ଓ ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟର ସ୍ୱରରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି।
ମନଃଶିଲେନ କଲ୍କେନ ଯ ଏଷ ଚ୍ଛୁରିତାନନଃ ୨୭.
ଏହି ଜଣଙ୍କର ମୁହଁ ଲାଲ ରଙ୍ଗ ଓ ଲେପ ଲଗାଇ ରହିଛି।
ଆକର୍ଣ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ତେ ଦେଵ ଗଣୈର୍ଗୀତାନ୍ମହାଗୁଣାନ୍ ୨୭.
ହେ ଦେବ, ତୁମ ଗୁଣଗାନ ଗଣମାନେ ଗାଇଥିବାକୁ ଶୁଣି ଶୁଣି,
ସଦାଶିଵଶିଵେତ୍ଯେଵଂ ଵିହ୍ଵଲୋ ଵକ୍ତି ଯୋ ମୁହୁଃ ୨୭.
ସେ ବାରମ୍ବାର ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, 'ସଦାଶିବ! ଶିବ!' ବୋଲି କହୁଥିଲେ।
ଏନଂ ଵିଜ୍ଞାତୁମିଚ୍ଛାମି କିଂନାମାସୌ ଗଣସ୍ତଵ ଶ୍ରୀଶଂକର ଉଵାଚ ୨୭.
ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ଏହି ତୁମ ଗଣ କିଏ ଓ ତାଙ୍କର ନାଁ କଣ, ହେ ଶ୍ରୀଶଙ୍କର।
ନାନାଶ୍ଚର୍ଯଗୁଣାଧାରଃ ପ୍ରତୀହାରୋ ମତୋଂଽବିକେ ଦେଵ୍ଯୁଵାଚ ୨୭.
ହେ ଅମ୍ବିକା, ଏହିଁଜଣ ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଗୁଣର ଧାରକ, ତାଙ୍କୁ 'ପ୍ରତୀହାର' ବୋଲାଯାଏ।
କଦାହମୀଦୃଶଂ ପୁତ୍ରଂ ଲପ୍ସ୍ଯାମ୍ଯାନଂଦଦାଯକମ୍ ଶର୍ଵ ଉଵାଚ ୨୭.
ଦେବୀ କହିଲେ, 'ମୁଁ କେବେ ଏମିତି ଏକ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ପୁଅ ପାଇବି?' ଶର୍ବ କହିଲେ:
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ଵିଜଯାଂ ପ୍ରାହ ଶୀଘ୍ରମାନଯ ଵୀରକମ୍ ୨୭.
ଏପରି କହି, ବିଜୟା କହିଲେ, 'ତୁରନ୍ତ ବୀରକଙ୍କୁ ନେଇଆ'।
ଏହି ଵୀରକ ତେ ଦେଵୀ ଗିରିଜା ତୋଷିତା ଶୁଭା ୨୭.
'ଆସ, ବୀରକ, ମା ଗିରିଜା, ଶୁଭାଙ୍କରୀ, ତୁମ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସଂଭ୍ରମଯୁତୋ ମୁଖଂ ସଂମାର୍ଜ୍ଯ ପାଣିନା ୨୭.
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଉତ୍ସାହରେ ମୁହଁ ହାତରେ ପୋଛିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗିରିଜା ପ୍ରାହ ଗିରାମଧୁରଵର୍ଣଯା ୨୭.
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମା ଗିରିଜା ମଧୁର କଥାରେ କହିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଦଂଡଵଦ୍ଦେଵୀଂ ପ୍ରଣମ୍ଯାଵସ୍ଥିତଃ ପୁରଃ ୨୭.
ଏହିପରି କହିବା ପରେ, ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ସାମ୍ନାରେ ଉଭା ରହିଲେ।
ଚୁଚୁଂବ ଚ କପୋଲେ ତଂ ଗାତ୍ରାଣି ଚ ପ୍ରମାର୍ଜଯତ୍ ୨୭.
ଦେବୀ ତାଙ୍କ ଲଲାଟରେ ଚୁମ୍ବନ କଲେ ଏବଂ ମମତାରେ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ମସିଲେ।
ଏଵଂ ସଂକଲ୍ପ୍ଯ ତଂ ପୁତ୍ରଂ ଲାଲଯିତ୍ଵା ଉମାଚିରମ୍ ୨୭.
ଏଭଳି ଭାବି, ଉମା ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଆଲିଂଗନ କରି ମମତା କଲେ।
ତତଶ୍ଚିକ୍ରୀଡ ମଧ୍ଯେ ସ ଗଣାନାଂ ପାର୍ଵତୀସୁତଃ ୨୭.
ତାପରେ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପୁଅ ଗଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଖେଳିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ସର୍ଵଭୂତାନି ପ୍ରାର୍ଥଯାମ୍ଯସ୍ମି ଦୁଷ୍କରମ୍ ୨୭.
ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଜିନିଷ ଅଭିଲାଷା କରୁଛି।
କ୍ରୀଡିତୁଂ ଵୀରକେ ଯାତେ ତତୋ ଦେଵୀ ଚ ପାର୍ଵତୀ ୨୭.
ଯେତେବେଳେ ସେ ଛୋଟ ଶୂର ବାଳକ ଖେଳିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ, ସେତେବେଳେ ଦେବୀ ପାର୍ବତୀ—
ତତୋ ଗିରିସୁତାକଣ୍ଠେ କ୍ଷିପ୍ତବାହୁର୍ମହେଶ୍ଵରଃ ୨୭.
ତାପରେ, ମହେଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ହାତ ପାହାଡ଼ ଝିଅଙ୍କ ଗଳାରେ ରଖିଲେ—
ସ ହି ଗୌରତନୁଃ ଶର୍ଵୋ ଵିଶେଷାଚ୍ଛଶିଶୋଭିତଃ ୨୭.
ଶର୍ବଙ୍କ ଦେହ ଧଳା ଥିଲା, ଚାନ୍ଦ୍ରମା ଦ୍ୱାରା ସେ ବିଶେଷ ଭାବେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲେ।
ଶରୀରେ ମମ ତନ୍ଵଂଗୀ ସିତେ ଭାସ୍ଯସିତଦ୍ଯୁତିଃ ୨୭.
ମୋ ଦେହରେ, ହେ ସୁକୁମାରୀ, ତୁମର ଧଳା ଆଭା ଚମକୁଛି।
ଚଂଦ୍ରଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନାଭିସଂପୃକ୍ତା ତାମସୀ ରଜନୀ ଯଥା ୨୭.
ଯେପରି ଚାନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧାର ରାତି ଭରିଯାଏ, ସେପରି ମୋ ଦେହ ତୁମ ଆଭାରେ ଭରିଯାଇଛି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ଗିରିଜା ତେନ କଣ୍ଠଂ ଶର୍ଵାଦ୍ଵିମୁଚ୍ଯ ସା ୨୭.
ଏହିପରି କଥା ଶର୍ବ କହିବା ପରେ, ଗିରିଜା ତାଙ୍କ ଗଳାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ସ୍ଵକୃତେନ ଜନଃ ସର୍ଵୋ ଜନେନ ପରିଭୂଯତେ ୨୭.
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅବହେଳିତ ହୁଏ।
ତପୋଭିର୍ଦୀପ୍ତଚରିତୈର୍ଯତ୍ତ୍ଵାଂ ପ୍ରାର୍ଥିତଵତ୍ଯହମ୍ ୨୭.
ମୁଁ ତୁମକୁ ପାଇବାକୁ ତପସ୍ୟା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଚେଷ୍ଟା କରିଛି।
ନୈଵାହଂ କୁଟିଲା ଶର୍ଵ ଵିଷମା ନ ଚ ଧୂର୍ଜଟେ ୨୭.
ମୁଁ କେବେ ଟେଡ଼ା ନୁହେଁ, ହେ ଶର୍ବ, ମୁଁ କଠୋର ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ହେ ଧୂର୍ଜଟି।