କ୍ରୀଡାମଯୂରୈର୍ହସୈଶ୍ଚ ଶ୍ରୁତୈଶ୍ଚୈଵାଭିନାଦିତେ ୨୭.
ଯେଉଁଠି ଖେଳୁଥିବା ମୟୂର ଓ ହସର ଶବ୍ଦ, ଆନନ୍ଦ ର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା।
ତତ୍ର ପୁଣ୍ଯକଥାଭିଶ୍ଚ କ୍ରୀଡତୋ ରୁଭଯୋସ୍ତଯୋଃ ୨୭.
ସେଠାରେ ଶୁଭ କଥା କହି, ଦୁଇଜଣେ ମିଶି ଖେଳୁଥିଲେ।
ତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କୌତୁକାଦ୍ଦେଵୀ କିମେତଦିତି ଶଂକରମ୍ ୨୭.
ଏହା ଶୁଣି, ଦେବୀ କୌତୁହଳରେ ଶିବଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ଏହା କ'ଣ?'
ତାମାହ ଦେଵୀଂ ଗିରିଶୋ ଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵାସ୍ତୁ ତେ ତ୍ଵଯା ୨୭.
ପର୍ବତର ନାଥ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଏମାନେକୁ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଛ।'
ତପସା ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯେଣ କ୍ଲେଶେନ କ୍ଷେତ୍ରସାଧନୈଃ ୨୭.
ତପସ୍ୟା, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ, କଷ୍ଟ ଓ କ୍ଷେତ୍ର ଚାଷ ଦ୍ୱାରା,
ମତ୍ସମୀପମନୁପ୍ରାପ୍ତା ମମ ଲୋକଂ ଵରାନନେ ୨୭.
ସେମାନେ ମୋ ସାନ୍ନିଧ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏବଂ ମୋର ଲୋକକୁ ପାଇଛନ୍ତି।
ଵିନୈତାନ୍ନୈଵ ମେ ପ୍ରୀତିର୍ନୈଭିର୍ଵିରହିତୋ ରମେ ୨୭.
ସେମାନେ ଛାଡ଼ି, ମୋ ପାଖରେ ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ; ସେମାନେ ବିନା ମୁଁ ଖୁସି ହେଉନି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ଵିସ୍ମିତା ଦେଵୀ ଦଦୃଶେ ତାନ୍ଗଵାକ୍ଷକେ ୨୭.
ଏପରି କହିଲେ, ଦେବୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ଗବାକ୍ଷ ଠାରେ ସେମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
କେଚିତ୍କୃଶା ହ୍ରସ୍ଵଦୀର୍ଘାଃ କେଚିତ୍ସ୍ଥୂଲମହୋଦରାଃ ୨୭.
କେହି ଦେଖିବାକୁ ଦୁର୍ବଳ ଏବଂ ଛୋଟ କିମ୍ବା ଲମ୍ବା ଥିଲେ; କେହି ମୋଟା ଏବଂ ବଡ଼ ପେଟ ଥିଲେ।
ଵ୍ଯାଘ୍ରଚର୍ମପରୀଧାନା ନଗ୍ନା ଜ୍ଵାଲାମୁଖାଃ ପରେ ୨୭.
କେହି ବାଘ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କେହି ନଗ୍ନ ଥିଲେ, ଆଉ କେହିଙ୍କର ମୁହଁ ଜ୍ୱାଳା ପରି ତେଜ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଵିଚିତ୍ରଵାହନାଶ୍ଚୈଵ ନାନାଯୁଧଧରାସ୍ତଥା ୨୭.
କେହି ଅଜଣା ଯାନ ଚଢ଼ିଥିଲେ, କେହି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିଲେ।
ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାର୍ଵତୀ ପ୍ରାହ କତିସଂଖ୍ଯାଭିଧାସ୍ତ୍ଵମୀ॥ ୨୭.
ଏମିତି ଦେଖି ପାର୍ବତୀ ପଚାରିଲେ, 'ଏମାନଙ୍କର କେତେ ଲୋକ ଓ କେଉଁଠି ନାଁ?'
ଅସଂଖ୍ଯେ ଯାସ୍ତ୍ଵମୀ ଦେଵୀ ଅସଂଖ୍ଯେଯାଭିଧାସ୍ତଥା ୨୭.
ହେ ଦେବୀ, ଏମାନେ ଗଣନାରେ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ, ଏମାନଙ୍କର ନାଁ ମଧ୍ୟ ଅସଂଖ୍ୟ।
ସିଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରେଷୁ ରଥ୍ଯାସୁ ଜୀର୍ଣୋଦ୍ଯାନେଷୁ ଵେଶ୍ମସୁ ୨୭.
ସିଦ୍ଧମାନେ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ରାସ୍ତାରେ, ପୁରୁଣା ବଗିଚାରେ ଓ ଘରେ ଏମାନେ ଯାଆନ୍ତି।
ଏତେ ଵିଶତି ମୁଦିତା ନାନାହାରଵିହାରିଣଃ ମଦାହାରାଃ ସର୍ଵଭକ୍ଷ୍ଯାସ୍ତଥାନ୍ଯେ ଚାପ୍ଯଭୋଜନାଃ॥ ୨୭.
ଏମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଆ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ଘୁରୁଥିଲେ; କେହି ସବୁକିଛି ଖାଇ ମସ୍ତ ହୁଏ, କେହି କିଛି ଖାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
ଗୀତନୃତ୍ଯୋପହାରାଶ୍ଚ ନାନାଵାଦ୍ଯରଵପ୍ରିଯାଃ ୨୭.
ଏମାନେ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ, ଉପହାର ଓ ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟର ସ୍ୱରରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି।
ମନଃଶିଲେନ କଲ୍କେନ ଯ ଏଷ ଚ୍ଛୁରିତାନନଃ ୨୭.
ଏହି ଜଣଙ୍କର ମୁହଁ ଲାଲ ରଙ୍ଗ ଓ ଲେପ ଲଗାଇ ରହିଛି।
ଆକର୍ଣ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ତେ ଦେଵ ଗଣୈର୍ଗୀତାନ୍ମହାଗୁଣାନ୍ ୨୭.
ହେ ଦେବ, ତୁମ ଗୁଣଗାନ ଗଣମାନେ ଗାଇଥିବାକୁ ଶୁଣି ଶୁଣି,
ସଦାଶିଵଶିଵେତ୍ଯେଵଂ ଵିହ୍ଵଲୋ ଵକ୍ତି ଯୋ ମୁହୁଃ ୨୭.
ସେ ବାରମ୍ବାର ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, 'ସଦାଶିବ! ଶିବ!' ବୋଲି କହୁଥିଲେ।
ଏନଂ ଵିଜ୍ଞାତୁମିଚ୍ଛାମି କିଂନାମାସୌ ଗଣସ୍ତଵ ଶ୍ରୀଶଂକର ଉଵାଚ ୨୭.
ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ଏହି ତୁମ ଗଣ କିଏ ଓ ତାଙ୍କର ନାଁ କଣ, ହେ ଶ୍ରୀଶଙ୍କର।
ନାନାଶ୍ଚର୍ଯଗୁଣାଧାରଃ ପ୍ରତୀହାରୋ ମତୋଂଽବିକେ ଦେଵ୍ଯୁଵାଚ ୨୭.
ହେ ଅମ୍ବିକା, ଏହିଁଜଣ ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଗୁଣର ଧାରକ, ତାଙ୍କୁ 'ପ୍ରତୀହାର' ବୋଲାଯାଏ।
କଦାହମୀଦୃଶଂ ପୁତ୍ରଂ ଲପ୍ସ୍ଯାମ୍ଯାନଂଦଦାଯକମ୍ ଶର୍ଵ ଉଵାଚ ୨୭.
ଦେବୀ କହିଲେ, 'ମୁଁ କେବେ ଏମିତି ଏକ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ପୁଅ ପାଇବି?' ଶର୍ବ କହିଲେ:
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ଵିଜଯାଂ ପ୍ରାହ ଶୀଘ୍ରମାନଯ ଵୀରକମ୍ ୨୭.
ଏପରି କହି, ବିଜୟା କହିଲେ, 'ତୁରନ୍ତ ବୀରକଙ୍କୁ ନେଇଆ'।
ଏହି ଵୀରକ ତେ ଦେଵୀ ଗିରିଜା ତୋଷିତା ଶୁଭା ୨୭.
'ଆସ, ବୀରକ, ମା ଗିରିଜା, ଶୁଭାଙ୍କରୀ, ତୁମ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସଂଭ୍ରମଯୁତୋ ମୁଖଂ ସଂମାର୍ଜ୍ଯ ପାଣିନା ୨୭.
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଉତ୍ସାହରେ ମୁହଁ ହାତରେ ପୋଛିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗିରିଜା ପ୍ରାହ ଗିରାମଧୁରଵର୍ଣଯା ୨୭.
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମା ଗିରିଜା ମଧୁର କଥାରେ କହିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଦଂଡଵଦ୍ଦେଵୀଂ ପ୍ରଣମ୍ଯାଵସ୍ଥିତଃ ପୁରଃ ୨୭.
ଏହିପରି କହିବା ପରେ, ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ସାମ୍ନାରେ ଉଭା ରହିଲେ।
ଚୁଚୁଂବ ଚ କପୋଲେ ତଂ ଗାତ୍ରାଣି ଚ ପ୍ରମାର୍ଜଯତ୍ ୨୭.
ଦେବୀ ତାଙ୍କ ଲଲାଟରେ ଚୁମ୍ବନ କଲେ ଏବଂ ମମତାରେ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ମସିଲେ।
ଏଵଂ ସଂକଲ୍ପ୍ଯ ତଂ ପୁତ୍ରଂ ଲାଲଯିତ୍ଵା ଉମାଚିରମ୍ ୨୭.
ଏଭଳି ଭାବି, ଉମା ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଆଲିଂଗନ କରି ମମତା କଲେ।
ତତଶ୍ଚିକ୍ରୀଡ ମଧ୍ଯେ ସ ଗଣାନାଂ ପାର୍ଵତୀସୁତଃ ୨୭.
ତାପରେ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପୁଅ ଗଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଖେଳିବାକୁ ଲାଗିଲେ।