ତତୋ ଵିଘ୍ନପତିର୍ଦେଵୈଃ ସଂସ୍ତୁତଃ ପ୍ରମତାର୍ତିହା ୨୭.
ତାପରେ ବିଘ୍ନର ନାଥ, ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ସେଠାରେ ସେ ପ୍ରମତମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କଲେ।
ପାର୍ଵତୀ ଚ ପୁନର୍ଦେଵୀ ପୁତ୍ରତ୍ଵେ ପରିକଲ୍ପ୍ଯ ଚ ୨୭.
ପୁଣି ଦେବୀ ପାର୍ବତୀ, ତାଙ୍କୁ ପୁଅ ଭାବେ ଭାବିଲେ।
ସପ୍ତର୍ଷୀନଥ ଚାହୂଯ ସଂସ୍କାରମଂଗଲଂ ତରୋଃ ୨୭.
ସେ ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ ଡାକି, ଶିଶୁ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ତ୍ଵଯୈଵ ଦର୍ଶିତେ ମାର୍ଗେ ମର୍ଯାଦାଂ କର୍ତୁମର୍ହସି ୨୭.
ତୁମେ ଯେପରି ମାର୍ଗ ଦେଖାଇଛ, ଏବେ ଉଚିତ ଆଚରଣ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କର।
ଯୋ ଵୈ ନିରୁଦକେ ଗ୍ରାମେ କୂପଂ କାରଯତେ ବୁଧଃ ୨୭.
ଯିଏ ଜଳ ନଥିବା ଗାଁରେ ବୁଦ୍ଧିମତି ଭାବେ କୁଆଁ ଖୋଦେ, ସେ ବଡ଼ କାମ କରେ।
ଦଶକୂପସମାଵାପୀ ଦଶଵାପୀ ସମଂ ସରଃ ୨୭.
ଦଶଟି କୁଆଁ ସମାନ ଏକ ଆପଣ, ଦଶଟି ଆପଣ ସମାନ ଏକ ଝିଲିକ।
ଦଶକ୍ରତୁସମଃ ପୁତ୍ରୋ ଦଶପୁତ୍ରସମୋ ଦ୍ରୁମଃ॥ ୨୭.
ଦଶଟି ଯଜ୍ଞ ସମାନ ଏକ ପୁଅ, ଦଶଟି ପୁଅ ସମାନ ଏକ ଗଛ।
ଏଷୈଵ ମମ ମର୍ଯାଦା ନିଯତା ଲୋକଭାଵିନୀ ୨୭.
ଏହି ମୋର ନିଶ୍ଚିତ ନିୟମ, ଯାହା ଜଗତ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ।
ତତଃ କଦାଚିଦ୍ଭଗଵାନୁମଯା ସହ ମଂଦରେ ୨୭.
ତାପରେ କେବେ ମୁଁ ଓ ଭଗବାନ୍ ଏକାଠି ମନ୍ଦର ପର୍ବତରେ ଥିଲୁ।
ପ୍ରକୀର୍ଣକୁସୁମାମୋଦମହାଲିକୁଲକୂଜିତେ ୨୭.
ଯେଉଁଠି ଫୁଲ ଛିଟିଯାଇଥିଲା, ସୁଗନ୍ଧ ଭରିଥିଲା, ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଗୁଞ୍ଜୁଥିଲେ।
କ୍ରୀଡାମଯୂରୈର୍ହସୈଶ୍ଚ ଶ୍ରୁତୈଶ୍ଚୈଵାଭିନାଦିତେ ୨୭.
ଯେଉଁଠି ଖେଳୁଥିବା ମୟୂର ଓ ହସର ଶବ୍ଦ, ଆନନ୍ଦ ର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା।
ତତ୍ର ପୁଣ୍ଯକଥାଭିଶ୍ଚ କ୍ରୀଡତୋ ରୁଭଯୋସ୍ତଯୋଃ ୨୭.
ସେଠାରେ ଶୁଭ କଥା କହି, ଦୁଇଜଣେ ମିଶି ଖେଳୁଥିଲେ।
ତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କୌତୁକାଦ୍ଦେଵୀ କିମେତଦିତି ଶଂକରମ୍ ୨୭.
ଏହା ଶୁଣି, ଦେବୀ କୌତୁହଳରେ ଶିବଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ଏହା କ'ଣ?'
ତାମାହ ଦେଵୀଂ ଗିରିଶୋ ଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵାସ୍ତୁ ତେ ତ୍ଵଯା ୨୭.
ପର୍ବତର ନାଥ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଏମାନେକୁ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଛ।'
ତପସା ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯେଣ କ୍ଲେଶେନ କ୍ଷେତ୍ରସାଧନୈଃ ୨୭.
ତପସ୍ୟା, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ, କଷ୍ଟ ଓ କ୍ଷେତ୍ର ଚାଷ ଦ୍ୱାରା,
ମତ୍ସମୀପମନୁପ୍ରାପ୍ତା ମମ ଲୋକଂ ଵରାନନେ ୨୭.
ସେମାନେ ମୋ ସାନ୍ନିଧ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏବଂ ମୋର ଲୋକକୁ ପାଇଛନ୍ତି।
ଵିନୈତାନ୍ନୈଵ ମେ ପ୍ରୀତିର୍ନୈଭିର୍ଵିରହିତୋ ରମେ ୨୭.
ସେମାନେ ଛାଡ଼ି, ମୋ ପାଖରେ ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ; ସେମାନେ ବିନା ମୁଁ ଖୁସି ହେଉନି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ଵିସ୍ମିତା ଦେଵୀ ଦଦୃଶେ ତାନ୍ଗଵାକ୍ଷକେ ୨୭.
ଏପରି କହିଲେ, ଦେବୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ଗବାକ୍ଷ ଠାରେ ସେମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
କେଚିତ୍କୃଶା ହ୍ରସ୍ଵଦୀର୍ଘାଃ କେଚିତ୍ସ୍ଥୂଲମହୋଦରାଃ ୨୭.
କେହି ଦେଖିବାକୁ ଦୁର୍ବଳ ଏବଂ ଛୋଟ କିମ୍ବା ଲମ୍ବା ଥିଲେ; କେହି ମୋଟା ଏବଂ ବଡ଼ ପେଟ ଥିଲେ।
ଵ୍ଯାଘ୍ରଚର୍ମପରୀଧାନା ନଗ୍ନା ଜ୍ଵାଲାମୁଖାଃ ପରେ ୨୭.
କେହି ବାଘ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କେହି ନଗ୍ନ ଥିଲେ, ଆଉ କେହିଙ୍କର ମୁହଁ ଜ୍ୱାଳା ପରି ତେଜ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଵିଚିତ୍ରଵାହନାଶ୍ଚୈଵ ନାନାଯୁଧଧରାସ୍ତଥା ୨୭.
କେହି ଅଜଣା ଯାନ ଚଢ଼ିଥିଲେ, କେହି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିଲେ।
ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାର୍ଵତୀ ପ୍ରାହ କତିସଂଖ୍ଯାଭିଧାସ୍ତ୍ଵମୀ॥ ୨୭.
ଏମିତି ଦେଖି ପାର୍ବତୀ ପଚାରିଲେ, 'ଏମାନଙ୍କର କେତେ ଲୋକ ଓ କେଉଁଠି ନାଁ?'
ଅସଂଖ୍ଯେ ଯାସ୍ତ୍ଵମୀ ଦେଵୀ ଅସଂଖ୍ଯେଯାଭିଧାସ୍ତଥା ୨୭.
ହେ ଦେବୀ, ଏମାନେ ଗଣନାରେ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ, ଏମାନଙ୍କର ନାଁ ମଧ୍ୟ ଅସଂଖ୍ୟ।
ସିଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରେଷୁ ରଥ୍ଯାସୁ ଜୀର୍ଣୋଦ୍ଯାନେଷୁ ଵେଶ୍ମସୁ ୨୭.
ସିଦ୍ଧମାନେ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ରାସ୍ତାରେ, ପୁରୁଣା ବଗିଚାରେ ଓ ଘରେ ଏମାନେ ଯାଆନ୍ତି।
ଏତେ ଵିଶତି ମୁଦିତା ନାନାହାରଵିହାରିଣଃ ମଦାହାରାଃ ସର୍ଵଭକ୍ଷ୍ଯାସ୍ତଥାନ୍ଯେ ଚାପ୍ଯଭୋଜନାଃ॥ ୨୭.
ଏମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଆ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ଘୁରୁଥିଲେ; କେହି ସବୁକିଛି ଖାଇ ମସ୍ତ ହୁଏ, କେହି କିଛି ଖାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
ଗୀତନୃତ୍ଯୋପହାରାଶ୍ଚ ନାନାଵାଦ୍ଯରଵପ୍ରିଯାଃ ୨୭.
ଏମାନେ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ, ଉପହାର ଓ ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟର ସ୍ୱରରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି।
ମନଃଶିଲେନ କଲ୍କେନ ଯ ଏଷ ଚ୍ଛୁରିତାନନଃ ୨୭.
ଏହି ଜଣଙ୍କର ମୁହଁ ଲାଲ ରଙ୍ଗ ଓ ଲେପ ଲଗାଇ ରହିଛି।
ଆକର୍ଣ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ତେ ଦେଵ ଗଣୈର୍ଗୀତାନ୍ମହାଗୁଣାନ୍ ୨୭.
ହେ ଦେବ, ତୁମ ଗୁଣଗାନ ଗଣମାନେ ଗାଇଥିବାକୁ ଶୁଣି ଶୁଣି,
ସଦାଶିଵଶିଵେତ୍ଯେଵଂ ଵିହ୍ଵଲୋ ଵକ୍ତି ଯୋ ମୁହୁଃ ୨୭.
ସେ ବାରମ୍ବାର ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, 'ସଦାଶିବ! ଶିବ!' ବୋଲି କହୁଥିଲେ।
ଏନଂ ଵିଜ୍ଞାତୁମିଚ୍ଛାମି କିଂନାମାସୌ ଗଣସ୍ତଵ ଶ୍ରୀଶଂକର ଉଵାଚ ୨୭.
ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ଏହି ତୁମ ଗଣ କିଏ ଓ ତାଙ୍କର ନାଁ କଣ, ହେ ଶ୍ରୀଶଙ୍କର।