ପୁତ୍ରେତ୍ଯୁଵାଚ ତଂ ଦେଵୀ ତତଃ ସଂହୃଷ୍ଟମାନସା ୨୭.
ଦେବୀ ଅତି ଖୁସି ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ପୁଅ!'
ପୁତ୍ରସ୍ତଵାଯଂ ଗିରିଜେ ଶ୍ରୃଣୁ ଯାଦୃଗ୍ଭଵିଷ୍ଯତି ୨୭.
'ଏହି ପୁଅ ତୁମର, ଗିରିଜା; ଏହା କେମିତି ହେବ, ଶୁଣ।'
ଯଥାହଂ ତାଦୃଶଶ୍ଚାସୌ ପୁତ୍ରସ୍ତେ ଭଵିତା ଗୁଣୈଃ ୨୭.
'ମୁଁ ଯେପରି, ସେମିତି ତୁମର ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ।'
ତେଷାମାମରଣାଂତାନି ଵିଘ୍ନାନ୍ଯେଷ କରିଷ୍ଯତି ୨୭.
'ସେ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରିବ।'
ଵିଘ୍ନିତା ଵିଘ୍ନରାଜେନ ତେ ଯାସ୍ଯଂତି ମହତ୍ତମଃ ୨୭.
'ଯେଉଁମାନେ ବିଘ୍ନରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାଧା ପାଇବେ, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିବେ।'
ପୁତ୍ରସ୍ଯ ତଵ ଵିଘ୍ନେନ ସମୂଲଂ ତସ୍ଯ ନଶ୍ଯତି ୨୭.
'ତୁମର ପୁଅଙ୍କ ବିଘ୍ନରେ, ସେମାନଙ୍କ ମୂଳ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଷ୍ଟ ହେବ।'
ରୌଦ୍ରସାହସିକା ଯେ ଚ ତେଷାଂ ଵିଘ୍ନଂ କରିଷ୍ଯତି ୨୭.
'ଯେଉଁମାନେ କ୍ରୂର ଓ ଦୁଷ୍ଟ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରିବ।'
କୃପାଲଵୋ ଗତକ୍ରୋଧାସ୍ତେଷାଂ ଵିଘ୍ନଂ ହରିଷ୍ଯତି ୨୭.
'ଯେଉଁମାନେ ଦୟାଳୁ ଓ କ୍ରୋଧ ରହିତ, ସେମାନଙ୍କର ବିଘ୍ନ ସେ ଦୂର କରିଦେବ।'
ସଵିଘ୍ନାନି ଭିଵଷ୍ଯଂତି ପୂଜଯାସ୍ଯ ଵିନା ଶୁଭେ ୨୭.
'ଓ ଶୁଭେ, ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ବିନା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିଘ୍ନ ଆସିବ।'
ତତୋ ବୃହତ୍ତନୁଃ ସୋଽଭୂତ୍ତେଜସା ଦ୍ଯୋତଯନ୍ଦିଶଃ ଯାଵତ୍ତାର କହଂତା ଵୋ ଭଵେତ୍ତାଵଦଯଂ ପ୍ରଭୁଃ॥ ୨୭.
ତାପରେ ସେ ବଡ଼ ଦେହ ଧାରଣ କଲେ, ତାଙ୍କ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାରକ ବଧ କରିବାର ଜନ୍ମ ହେଉନାହିଁ, ସେ ପ୍ରଭୁ ଏଭଳି ରହିବେ।
ତତୋ ଵିଘ୍ନପତିର୍ଦେଵୈଃ ସଂସ୍ତୁତଃ ପ୍ରମତାର୍ତିହା ୨୭.
ତାପରେ ବିଘ୍ନର ନାଥ, ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ସେଠାରେ ସେ ପ୍ରମତମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କଲେ।
ପାର୍ଵତୀ ଚ ପୁନର୍ଦେଵୀ ପୁତ୍ରତ୍ଵେ ପରିକଲ୍ପ୍ଯ ଚ ୨୭.
ପୁଣି ଦେବୀ ପାର୍ବତୀ, ତାଙ୍କୁ ପୁଅ ଭାବେ ଭାବିଲେ।
ସପ୍ତର୍ଷୀନଥ ଚାହୂଯ ସଂସ୍କାରମଂଗଲଂ ତରୋଃ ୨୭.
ସେ ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ ଡାକି, ଶିଶୁ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ତ୍ଵଯୈଵ ଦର୍ଶିତେ ମାର୍ଗେ ମର୍ଯାଦାଂ କର୍ତୁମର୍ହସି ୨୭.
ତୁମେ ଯେପରି ମାର୍ଗ ଦେଖାଇଛ, ଏବେ ଉଚିତ ଆଚରଣ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କର।
ଯୋ ଵୈ ନିରୁଦକେ ଗ୍ରାମେ କୂପଂ କାରଯତେ ବୁଧଃ ୨୭.
ଯିଏ ଜଳ ନଥିବା ଗାଁରେ ବୁଦ୍ଧିମତି ଭାବେ କୁଆଁ ଖୋଦେ, ସେ ବଡ଼ କାମ କରେ।
ଦଶକୂପସମାଵାପୀ ଦଶଵାପୀ ସମଂ ସରଃ ୨୭.
ଦଶଟି କୁଆଁ ସମାନ ଏକ ଆପଣ, ଦଶଟି ଆପଣ ସମାନ ଏକ ଝିଲିକ।
ଦଶକ୍ରତୁସମଃ ପୁତ୍ରୋ ଦଶପୁତ୍ରସମୋ ଦ୍ରୁମଃ॥ ୨୭.
ଦଶଟି ଯଜ୍ଞ ସମାନ ଏକ ପୁଅ, ଦଶଟି ପୁଅ ସମାନ ଏକ ଗଛ।
ଏଷୈଵ ମମ ମର୍ଯାଦା ନିଯତା ଲୋକଭାଵିନୀ ୨୭.
ଏହି ମୋର ନିଶ୍ଚିତ ନିୟମ, ଯାହା ଜଗତ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ।
ତତଃ କଦାଚିଦ୍ଭଗଵାନୁମଯା ସହ ମଂଦରେ ୨୭.
ତାପରେ କେବେ ମୁଁ ଓ ଭଗବାନ୍ ଏକାଠି ମନ୍ଦର ପର୍ବତରେ ଥିଲୁ।
ପ୍ରକୀର୍ଣକୁସୁମାମୋଦମହାଲିକୁଲକୂଜିତେ ୨୭.
ଯେଉଁଠି ଫୁଲ ଛିଟିଯାଇଥିଲା, ସୁଗନ୍ଧ ଭରିଥିଲା, ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଗୁଞ୍ଜୁଥିଲେ।
କ୍ରୀଡାମଯୂରୈର୍ହସୈଶ୍ଚ ଶ୍ରୁତୈଶ୍ଚୈଵାଭିନାଦିତେ ୨୭.
ଯେଉଁଠି ଖେଳୁଥିବା ମୟୂର ଓ ହସର ଶବ୍ଦ, ଆନନ୍ଦ ର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା।
ତତ୍ର ପୁଣ୍ଯକଥାଭିଶ୍ଚ କ୍ରୀଡତୋ ରୁଭଯୋସ୍ତଯୋଃ ୨୭.
ସେଠାରେ ଶୁଭ କଥା କହି, ଦୁଇଜଣେ ମିଶି ଖେଳୁଥିଲେ।
ତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କୌତୁକାଦ୍ଦେଵୀ କିମେତଦିତି ଶଂକରମ୍ ୨୭.
ଏହା ଶୁଣି, ଦେବୀ କୌତୁହଳରେ ଶିବଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ଏହା କ'ଣ?'
ତାମାହ ଦେଵୀଂ ଗିରିଶୋ ଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵାସ୍ତୁ ତେ ତ୍ଵଯା ୨୭.
ପର୍ବତର ନାଥ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଏମାନେକୁ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଛ।'
ତପସା ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯେଣ କ୍ଲେଶେନ କ୍ଷେତ୍ରସାଧନୈଃ ୨୭.
ତପସ୍ୟା, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ, କଷ୍ଟ ଓ କ୍ଷେତ୍ର ଚାଷ ଦ୍ୱାରା,
ମତ୍ସମୀପମନୁପ୍ରାପ୍ତା ମମ ଲୋକଂ ଵରାନନେ ୨୭.
ସେମାନେ ମୋ ସାନ୍ନିଧ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏବଂ ମୋର ଲୋକକୁ ପାଇଛନ୍ତି।
ଵିନୈତାନ୍ନୈଵ ମେ ପ୍ରୀତିର୍ନୈଭିର୍ଵିରହିତୋ ରମେ ୨୭.
ସେମାନେ ଛାଡ଼ି, ମୋ ପାଖରେ ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ; ସେମାନେ ବିନା ମୁଁ ଖୁସି ହେଉନି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ଵିସ୍ମିତା ଦେଵୀ ଦଦୃଶେ ତାନ୍ଗଵାକ୍ଷକେ ୨୭.
ଏପରି କହିଲେ, ଦେବୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ଗବାକ୍ଷ ଠାରେ ସେମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
କେଚିତ୍କୃଶା ହ୍ରସ୍ଵଦୀର୍ଘାଃ କେଚିତ୍ସ୍ଥୂଲମହୋଦରାଃ ୨୭.
କେହି ଦେଖିବାକୁ ଦୁର୍ବଳ ଏବଂ ଛୋଟ କିମ୍ବା ଲମ୍ବା ଥିଲେ; କେହି ମୋଟା ଏବଂ ବଡ଼ ପେଟ ଥିଲେ।
ଵ୍ଯାଘ୍ରଚର୍ମପରୀଧାନା ନଗ୍ନା ଜ୍ଵାଲାମୁଖାଃ ପରେ ୨୭.
କେହି ବାଘ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କେହି ନଗ୍ନ ଥିଲେ, ଆଉ କେହିଙ୍କର ମୁହଁ ଜ୍ୱାଳା ପରି ତେଜ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।