ଵିମୃଶ୍ଯ କୁର୍ଵତେ ସର୍ଵଂ ଵିମୃଶ୍ଯୈତନ୍ମଯା କୃତମ୍ ୨୫.
ସମସ୍ତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି କାମ କରନ୍ତି; ଏହା ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଭାବିବା ପରେ କରିଛି।
ଇତି ବ୍ରୁଵଂତ୍ଯାଂ ତସ୍ଯାଂ ତୁ କିଂଚିତ୍ପ୍ରସ୍ଫୁରିତାଧରମ୍ ୨୫.
ସେଠାରେ ସେ କଥା କହୁଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କ ତଳ ଠୋଠ ହଳକା କମ୍ପିଗଲା।
ଵାର୍ଯତାମିତି ଵିପ୍ରୋଽଯଂ ମହଦ୍ଦୂଷଣବାଷକଃ ୨୫.
"ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ରୋକାଯାଉ; ସେ ବଡ଼ ଅପବାଦ କହୁଛନ୍ତି।"
ଅଥ ଵା କିଂ ଚ ନଃ କାର୍ଯଂ ଵାଦେନ ସହ ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ୨୫.
ନାହିଁ ହେଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସହିତ ବାଦବିବାଦ କରିବାର ଆମ ପାଖରେ କଣ ଦରକାର?
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵୋତ୍ଥାଯ ଗଚ୍ଛଂତ୍ଯାଂ ପିଧାଯ ଶ୍ରଵଣାଵୁଭୌ ୨୫.
ଏହିପରି କହି, ଉଠିଯିବା ସମୟରେ ସେ ଦୁଇ କାନ ଢାକିଦେଲେ।
ତତୋ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ତଂ ଦେଵଂ ସଂଭ୍ରାଂତା ପରମେଶ୍ଵରୀ ୨୫.
ତାପରେ, ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପରମେଶ୍ୱରୀ ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲେ।
ପ୍ରାହ ତାଂ ଚ ମହାଦେଵୋ ଦାସୋଽସ୍ମି ତଵ ଶୋଭନେ ୨୫.
ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୁଁ ତୁମର ଦାସ।"
ମନସସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରଭୁଃ ଶଂଭୋ ଦତ୍ତଂ ତଚ୍ଚ ମଯା ତଵ ୨୫.
ହେ ଶମ୍ଭୁ, ତୁମେ ମନର ନାଥ; ମୋର ଦ୍ୱାରା ଯାହା ଦିଆଯାଇଛି, ସେ ସବୁ ତୁମର।
ପିତ୍ରା ହି ତେ ପରିଜ୍ଞାତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ଵାଂ ରୂପଶାଲିନୀମ୍ ୨୫.
ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପ ଦେଖି, ତୁମର ପିତା ତୁମକୁ ଚିହ୍ନି ପାରିଲେ।
ତତ୍ତସ୍ଯ ସର୍ଵମେଵାସ୍ତୁ ଵଚନଂ ତ୍ଵଂ ହିମାଚଲମ୍ ୨୫.
ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ କଥା ସଫଳ ହେଉ। ହିମାଚଳ, ତୁମେ ଏହିଠିକେ କର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତାଂ ମହାଦେଵଃ ଶୁଚିଃ ଶୁଚିଷଦୋ ଵିଭୁଃ ୨୫.
ଏପରି କହି, ପବିତ୍ର ଏବଂ ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵୀଂ ତଦା ହୃଷ୍ଟୋ ମେନଯା ସହିତୋଽଚଲଃ॥ ୨୫.
ସେଇ ସମୟରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ହିମାଚଳ ମେନା ସହ ଖୁସିରେ ଦଢ଼ ହେଲେ।
ଆଲିଂଗ୍ଯାଘ୍ରାଯ ପପ୍ରଚ୍ଛ ସର୍ଵଂ ସା ଚ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍ ୨୫.
ସେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଘ୍ରାଣ କଲେ, ସମସ୍ତ କଥା ପଚାରିଲେ ଏବଂ ସେ ସବୁ କଥା କହିଦେଲେ।
ସ୍ଵଯଂଵରଂ ପ୍ରମୁଦିତଃ ସର୍ଵଲୋକେଷ୍ଵଘୋଷଯତ୍ ୨୫.
ଖୁସିରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱୟଂବରର ଘୋଷଣା କଲେ।
ଯକ୍ଷାଃ ସିଦ୍ଧାସ୍ତଥା ସାଧ୍ଯା ଦୈତ୍ଯାଃ କିଂପୁରୁଷା ନଗାଃ ୨୫.
ଯକ୍ଷ, ସିଦ୍ଧ, ସାଧ୍ୟ, ଦାୟିତ୍ୟ, କିମ୍ପୁରୁଷ ଏବଂ ନାଗମାନେ,
ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶତ୍ସହସ୍ରାଣି ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶଚ୍ଛତାନି ଚ ୨୫.
ତେତିସ ହଜାର ଏବଂ ତେତିସ ଶତ ଲୋକ,
ଜଗ୍ମୁର୍ଗିରୀନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର୍ଯାସ୍ତୁ ସ୍ଵଯଂଵରମନୁତ୍ତମମ୍ ୨୫.
ପାହାଡ଼ର ରାଜାଙ୍କ ଝିଅଙ୍କର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱୟଂବରକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ତାତାସ୍ମାକଂ ଚ ସା ଦେଵୀ ମେରୋ ଗଚ୍ଛ ନମାମି ତାମ୍ ୨୫.
ପିତା, ସେ ଦେବୀ ଆମର; ମେରୁକୁ ଯାଅ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଵିମାନଂ ସର୍ଵତୋଭଦ୍ରଂ ସର୍ଵରତ୍ନୈରଲଂକୃତମ୍ ୨୫.
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଶୁଭ ଏବଂ ସମସ୍ତ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ଏକ ରଥ,
ଗଂଧର୍ଵସଂଘୈର୍ଵିଵିଧୈଃ କିଂନରୈଶ୍ଚ ସୁଶୋଭନୈଃ ୨୫.
ବିଭିନ୍ନ ଗାନ୍ଧର୍ବ ଦଳ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର କିନ୍ନରମାନେ ସହିତ,
ସିତାତପତ୍ରରତ୍ନାଂଶୁମିଶ୍ରିତଂ ଚାଵହତ୍ତଦା ୨୫.
ଧଳା ଛତାର ମଣିର ଆଲୋକରେ ମିଶିଥିବା ଏହି ରଥକୁ ଆଣାଯାଇଥିଲା।
ଚାମରାସକ୍ତହସ୍ତାଭିର୍ଦିଵ୍ଯସ୍ତ୍ରୀଭିଶ୍ଚ ସଂଵୃତା ୨୫.
ଚାମର ଧରିଥିବା ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ଏହି ରଥକୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ଏଵଂ ତସ୍ଯାଂ ସ୍ଥିତାଯାଂ ତୁ ସ୍ଥିତେ ଲୋକତ୍ରଯେ ତଦା ୨୫.
ସେଠାରେ ସେ ରହିଥିବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଅଚଳ ହେଇ ରହିଲେ।
ଉତ୍ସଂଗତଲସଂଗୁପ୍ତୋ ବଭୂଵ ଭଗଵାନ୍ଭଵଃ ୨୫.
ଭଗବାନ ଭବ ତାଙ୍କର ଆଲିଙ୍ଗନ ଭିତରେ ଲୁଚି ରହିଲେ।
ଅଥ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶିଶୁଂ ଦେଵାସ୍ତସ୍ଯ ଉତ୍ସଂଗଵର୍ତିନଃ ୨୫.
ତାଙ୍କର କୋଳରେ ଶିଶୁକୁ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ
ଵଜ୍ରମାହାରଯତ୍ତସ୍ଯ ବାହୁମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଵୃତ୍ରହା ୨୫.
ବୃତ୍ରସୁଦନ ତାଙ୍କର ବାହୁ ଉଠାଇ ବଜ୍ର ଧରିଲେ।
ସ୍ତଂଭିତଃ ଶିଶୁରୂପେଣ ଦେଵଦେଵେନ ଲୀଲଯା ୨୫.
ପ୍ରଭୁ ଏକ ଶିଶୁ ରୂପ ଧରି ଖେଳ କରୁଥିବା ପରି ଶାନ୍ତ ଓ ନିଷ୍ପ୍ରଭାବ ହୋଇ ରହିଲେ।
ଵହ୍ନିଃ ଶକ୍ତିଂ ତଦା କ୍ଷେପ୍ତୁଂ ନ ଶଶାକ ତଥୋତ୍ଥିତଃ ୨୫.
ସେବେଳେ ଅଗ୍ନି ଉଠିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ପାଶଂ ଚ ଵରୁଣୋ ରାଜା ଧ୍ଵଜଯଷ୍ଟିଂ ସମୀରଣଃ ୨୫.
ବରୁଣ ରାଜା ତାଙ୍କର ପାଶ ଓ ବାୟୁ ତାଙ୍କର ଧ୍ୱଜଦଣ୍ଡ ଧରିଥିଲେ।
ନାନାଯୁଧାନି ଚାଦିତ୍ଯା ମୁସଲଂ ଵସଵସ୍ତଥା ୨୫.
ଆଦିତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବସୁମାନେ ତାଙ୍କର ମୁସଳ ଧରିଥିଲେ।