ତନ୍ନାଶକୃପଯା ଦେଵୋ ନାନାସ୍ଥାନେଷୁ ସୋଽଗମତ୍ ୨୪.
ତାଙ୍କୁ ଦୟା କରି, ଦେବତା ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନକୁ ଘୁଞ୍ଚିଲେ।
ସ ନଦୀଃ ପର୍ଵତାଶ୍ଚୈଵ ଆଶ୍ରମାନ୍ସରସୀସ୍ତଥା ୨୪.
ସେ ନଦୀ, ପାହାଡ଼, ଆଶ୍ରମ ଏବଂ ସରୋବରକୁ ଗଲେ।
ଜଗତ୍ତ୍ରଯଂ ପରିଭ୍ରମ୍ଯ ପୁନରାଗାତ୍ସ୍ଵମାଶ୍ରମମ୍ ୨୪.
ତିନୋଟି ଜଗତ ଘୁଞ୍ଚି, ସେ ପୁଣି ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଲେ।
ତତସ୍ତୃତୀଯନେତ୍ରୋତ୍ଥଵହ୍ନିନା ନାକଵାସିନାମ୍ ୨୪.
ତାପରେ, ତୃତୀୟ ନୟନର ଅଗ୍ନିରୁ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀଙ୍କ ପାଇଁ—
ସସ ତୁ ତଂ ଭସ୍ମସାତ୍କୃତ୍ଵା ହରନେତ୍ରୋଦ୍ଭଵୋଽନଲଃ ୨୪.
ହରଙ୍କ ଚକ୍ଷୁରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନି ସେଉଁଠି ତାକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଲା।
ତତୋ ଭଵୋ ଜଗଦ୍ଧେତୋର୍ଵ୍ଯଭଜଜ୍ଜାତଵେଦସମ୍ ୨୪.
ତାପରେ, ଭବ ଜଗତର ଉପକାର ପାଇଁ ସେଇ ଅଗ୍ନିକୁ ବିଭାଜନ କଲେ।
ଭୃଂଗେଷୁ କୋକିଲାସ୍ଯେଷୁ ଵିହାରେଷୁ ସ୍ମରାନଲମ୍ ୨୪.
ସେ ଅଗ୍ନିକୁ ମଧୁମକ୍ଷୀ, କୋଇଲିର ଗୀତ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ।
ଜ୍ଵାଲଯତ୍ଯନିଶଂ ସୋଽଗ୍ନିର୍ଦୁଶ୍ଚିକିତ୍ସ୍ଯୋଽସୁଖାଵହଃ ୨୪.
ସେ ଅଗ୍ନି ଦିନରାତି ଜଳିଥାଏ, ଏହାକୁ ନିରାମୟ କରିବା କଠିନ ଏବଂ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ।
ଵିଲଲାପ ରତିର୍ଦ୍ଦୀନା ମଧୁନା ବଂଧୁନା ସହ ୨୪.
ରତି ଦୁଃଖରେ ଭାସୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ସହଚରୀ ମଧୁ ସହିତ ଏକାଠି କାନ୍ଦୁଥିଲେ।
ରତ୍ଯାଃ ପ୍ରଲାପମାକର୍ଣ୍ଯ ଦେଵଦେଵୋ ଵୃଷଧ୍ଵଜଃ ୨୪.
ରତିଙ୍କର କାନ୍ଦନ ସୁଣି, ଦେବମାନ୍ୟ ଓ ବୃଷଧ୍ୱଜ ଭଗବାନ ଧ୍ୟାନ ଦେଲେ।
ଅମୂର୍ତୋଽପି ହ୍ଯଯଂ ଭଦ୍ରେ କାର୍ଯଂ ସର୍ଵଂ ପତିସ୍ତଵ ୨୪.
ହେ ସୁମଧୁରେ, ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ଦେଖିବାକୁ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ କାମ ସଫଳ କରନ୍ତି।
ଯଦା ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଭଵିତା ଵସୁଦେଵାତ୍ମଜୋ ଵିଭୁଃ ୨୪.
ଯେତେବେଳେ ବିଶ୍ନୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବସୁଦେବଙ୍କ ପୁଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବେ,
ସା ପ୍ରଣମ୍ଯ ତତୋ ରୁଦ୍ରମିତି ପ୍ରୋକ୍ତା ରତିସ୍ତତଃ ୨୪.
ତାପରେ ରତି ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ କହିଲେ।
ଦେଵର୍ଷେ ଵର୍ଣ୍ଯତେ ଚେଯଂ କଥା ପୀଯୂଷସୋଦରା ୨୫.
ହେ ଦେବ ଋଷି, ଏହି କଥା ଅମୃତ ସମାନ ମଧୁର ଭାବେ କହାଯାଉଛି।
ଭଗଵାନ୍ସ୍ଵାଂ ସତୀଂ ଭାର୍ଯାଂ ଵଧାର୍ଥଂ ଚାପି ତାରକମ୍ ୨୫.
ଭଗବାନ, ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସତୀ ଓ ତାରକଙ୍କୁ ବିନାଶ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ତ୍ଵଯୈଵୋକ୍ତଂ ସ ଵିରହାତ୍ସତ୍ଯାସ୍ତପ୍ଯତି ଵୈ ତପଃ ୨୫.
ତୁମେ ଏହା କହିଥିଲେ: ସତୀଙ୍କୁ ହରାଇ ଭଗବାନ ଦୁଃଖରେ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି।
ସତ୍ଯମେତତ୍ପୁରା ପାର୍ଥ ଭଵସ୍ଯେଦଂ ମନୀଷିତମ୍ ୨୫.
ଏହା ସତ୍ୟ, ହେ ପାର୍ଥ, ପୂର୍ବରୁ ଏହି ଭାବନା ଭବଙ୍କର ଥିଲା।
ତପୋ ଵିନା ଶୁଦ୍ଧଦେହୋ ନ କଥଂଚନ ଜାଯତେ ୨୫.
ତପସ୍ୟା ବିନା କେବେ ଶୁଦ୍ଧ ଦେହ ହୁଏ ନାହିଁ।
ମହତ୍କର୍ମାଣି ଯାନୀହ ତେଷାଂ ମୂଲଂ ସଦା ତପଃ ୨୫.
ଏଠାରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ମହାନ କାମ ହୁଏ, ସେଗୁଡ଼ିକର ମୂଳ ସଦା ତପସ୍ୟା।
ଏତସ୍ମାତ୍କାରଣାଦ୍ଦେଵୋ ଦର୍ପିତଂ ତଂ ଦଦାହ ତୁ ୨୫.
ଏହି କାରଣରୁ ଦେବତା ଗର୍ବିତ ତାହାକୁ ଦହିଦେଲେ।
ଵିହାଯ ସଗଣୋ ଦେଵଃ କୈଲାସଂ ସମପଦ୍ଯତ ୨୫.
ସେଉଁଠୁ ଛାଡ଼ି, ଦେବତା ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ କୈଳାସକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଜୀଵିତଂ ସ୍ଵଂ ଵିନିଂଦଂତୀ ବଭ୍ରାମେତସ୍ତତଶ୍ଚସା ୨୫.
ସେ ନିଜ ଜୀବନକୁ ଅପମାନ କରି, ସେଠାଠାରୁ ଘୁରୁଥିଲେ।
କାସି କସ୍ଯାସି କଲ୍ଯାଣି କିମର୍ଥଂ ଚାପି ରୋଦିଷି ୨୫.
ତୁମେ କିଏ, କାହାର ଝିଅ, ହେ ଶୁଭେ, ଏବଂ କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛ?
ନିଵେଦିତେ ତଥା ରତ୍ଯା ଶୈଲଃ ସଂଭ୍ରାଂତମାନସଃ ୨୫.
ଏଭଳି ରତି କହିବା ପରେ, ପାହାଡ଼ ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଗଲା।
ସା ତତ୍ର ପିତରୌ ପ୍ରାହ ସଖୀନାଂ ଵଦନେନ ଚ ୨୫.
ସେଠାରେ ସେ ନିଜ ପିତାମାତାଙ୍କୁ, ଏବଂ ସଖୀମାନଙ୍କ ମୁଖରେ ମଧ୍ୟ କଥା କହିଲେ।
ଦେହଵାସଂ ପରିତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯେ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯେ ଵାଭିମତଂ ପତିମ୍ ୨୫.
ମୁଁ ଏହି ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବି, କିମ୍ବା ମୋ ଇଚ୍ଛିତ ସ୍ୱାମୀକୁ ପାଇବି।
ନିଯମୈର୍ଵିଵିଧୈସ୍ତସ୍ମାଚ୍ଛୋଷଯିଷ୍ଯେ କଲେଵରମ୍ ୨୫.
ତେଣୁ ମୁଁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ନିୟମ ମାନି ଏହି ଦେହକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେବି।
ଶ୍ରୁତ୍ଵେତି ଵଚନଂ ମାତା ପିତା ଚ ପ୍ରାହ ତାଂ ଶୁଭାମ୍ ୨୫.
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ମାଆ ଓ ବାପା ସେଇ ଶୁଭା ଝିଅକୁ କହିଲେ।
ସୋଢୁଂ କ୍ଲେଶାତ୍ମରୂପସ୍ଯ ତପସଃ ସୌମ୍ଯଦର୍ଶନେ ୨୫.
ହେ ସାନ୍ତ ମନରେ ଥିବା, ତପସ୍ୟାର ଯେଉଁ କଷ୍ଟ ଅଛି, ସେଠାରେ ସହିବା ଅତି କଠିନ।
ଭାଵିନୋର୍ଥା ଭଵଂତ୍ଯେଵ ନରସ୍ଯାନିଚ୍ଛତୋପି ହି ୨୫.
ଭବିଷ୍ୟତର ଯାହା ଲିଖାଯାଇଛି, ମଣିଷ ଚାହୁଁନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ସଫଳ ହୁଏ।