ଇତି ସଂଚିଂତ୍ଯ କାର୍ଯଂ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଥା କୁରୁ ତତ୍ସ୍ଫୁଟମ୍॥ ୨୪.
ଏଭଳି ଭାବି, ତୁମେ ସେ କାମଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଏବଂ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ କର।
ଇତ୍ଯା କର୍ଣ୍ଯ ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଵସଂତରତିସଂଯୁତଃ ୨୪.
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ 'ଏମିତି ହେଉ' ବୋଲି କହିଲେ ଏବଂ ବସନ୍ତ ଓ ରତିଙ୍କ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ।
ତତ୍ରାପଶ୍ଯତ ଶଂଭୋଃ ସ ପୁଣ୍ଯମାଶ୍ରମମଂଡଲମ୍ ୨୪.
ସେଠାରେ ସେ ଶିବଙ୍କ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମ ମଣ୍ଡଳକୁ ଦେଖିଲେ।
ତତ୍ରାପଶ୍ଯତ୍ତ୍ରିନେତ୍ରସ୍ଯ ଵୀରକଂନାମ ଦ୍ଵାରପମ୍ ୨୪.
ସେଠାରେ ସେ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରପାଳ ବୀରକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଚ ମହେଶାନଂ ନାସାଗ୍ରକୃତଲୋଚନମ୍ ସମାକାଯଂ ସୁଖାସୀନଂ ସମାଧିସ୍ଥଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍॥ ୨୪.
ସେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ନାକର ଟିପରେ ଲଗିଥିଲା, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରୀରରେ ସୁଖରେ ବସିଥିଲେ ଏବଂ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଥିଲେ।
ନିସ୍ତରଂଗଂ ଵିନିର୍ଗୃହ୍ଯ ସ୍ଥିତମିଂଦ୍ରିଯଗୋଚରାନ୍ ୨୪.
ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରୁ ଅଲଗା ହୋଇଥିଲେ।
ତଂ ତଥାଵିଧମାଲୋକ୍ଯ ସୋଂତର୍ଭେଦାଯ ଯତ୍ନଵାନ୍ ୨୪.
ସେଉଁଠି ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, ସେ ଭିତରେ ଭିତରେ ତାଙ୍କୁ ବିଘ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵୋ ଵିକାସିତଵିଲୋଚନଃ ୨୪.
ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତା ତାଙ୍କର ଖିଲିଥିବା ଦୃଷ୍ଟି ଖୋଲିଲେ।
ନିଵେଦିତା ଵୀରକେଣ ଵିଵେଶ ଚ ଗିରେଃ ସୁତା ୨୪.
ବୀରକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୂଚିତ ହୋଇ, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତସ୍ତସ୍ଯାଂ ମନଃ ସ୍ଵୀଯମନୁରକ୍ତମଵେକ୍ଷ୍ଯ ଚ ତାଵଦାପୂର୍ଣଧନୁଷମପଶ୍ଯତ ରତିପ୍ରିଯମ୍॥ ୨୪.
ତାଙ୍କର ମନ ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ ହେଉଛି ବୋଲି ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନୁଷ ବାଣ୍ଧି ଦେଖିଲେ।
ତନ୍ନାଶକୃପଯା ଦେଵୋ ନାନାସ୍ଥାନେଷୁ ସୋଽଗମତ୍ ୨୪.
ତାଙ୍କୁ ଦୟା କରି, ଦେବତା ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନକୁ ଘୁଞ୍ଚିଲେ।
ସ ନଦୀଃ ପର୍ଵତାଶ୍ଚୈଵ ଆଶ୍ରମାନ୍ସରସୀସ୍ତଥା ୨୪.
ସେ ନଦୀ, ପାହାଡ଼, ଆଶ୍ରମ ଏବଂ ସରୋବରକୁ ଗଲେ।
ଜଗତ୍ତ୍ରଯଂ ପରିଭ୍ରମ୍ଯ ପୁନରାଗାତ୍ସ୍ଵମାଶ୍ରମମ୍ ୨୪.
ତିନୋଟି ଜଗତ ଘୁଞ୍ଚି, ସେ ପୁଣି ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଲେ।
ତତସ୍ତୃତୀଯନେତ୍ରୋତ୍ଥଵହ୍ନିନା ନାକଵାସିନାମ୍ ୨୪.
ତାପରେ, ତୃତୀୟ ନୟନର ଅଗ୍ନିରୁ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀଙ୍କ ପାଇଁ—
ସସ ତୁ ତଂ ଭସ୍ମସାତ୍କୃତ୍ଵା ହରନେତ୍ରୋଦ୍ଭଵୋଽନଲଃ ୨୪.
ହରଙ୍କ ଚକ୍ଷୁରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନି ସେଉଁଠି ତାକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଲା।
ତତୋ ଭଵୋ ଜଗଦ୍ଧେତୋର୍ଵ୍ଯଭଜଜ୍ଜାତଵେଦସମ୍ ୨୪.
ତାପରେ, ଭବ ଜଗତର ଉପକାର ପାଇଁ ସେଇ ଅଗ୍ନିକୁ ବିଭାଜନ କଲେ।
ଭୃଂଗେଷୁ କୋକିଲାସ୍ଯେଷୁ ଵିହାରେଷୁ ସ୍ମରାନଲମ୍ ୨୪.
ସେ ଅଗ୍ନିକୁ ମଧୁମକ୍ଷୀ, କୋଇଲିର ଗୀତ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ।
ଜ୍ଵାଲଯତ୍ଯନିଶଂ ସୋଽଗ୍ନିର୍ଦୁଶ୍ଚିକିତ୍ସ୍ଯୋଽସୁଖାଵହଃ ୨୪.
ସେ ଅଗ୍ନି ଦିନରାତି ଜଳିଥାଏ, ଏହାକୁ ନିରାମୟ କରିବା କଠିନ ଏବଂ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ।
ଵିଲଲାପ ରତିର୍ଦ୍ଦୀନା ମଧୁନା ବଂଧୁନା ସହ ୨୪.
ରତି ଦୁଃଖରେ ଭାସୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ସହଚରୀ ମଧୁ ସହିତ ଏକାଠି କାନ୍ଦୁଥିଲେ।
ରତ୍ଯାଃ ପ୍ରଲାପମାକର୍ଣ୍ଯ ଦେଵଦେଵୋ ଵୃଷଧ୍ଵଜଃ ୨୪.
ରତିଙ୍କର କାନ୍ଦନ ସୁଣି, ଦେବମାନ୍ୟ ଓ ବୃଷଧ୍ୱଜ ଭଗବାନ ଧ୍ୟାନ ଦେଲେ।
ଅମୂର୍ତୋଽପି ହ୍ଯଯଂ ଭଦ୍ରେ କାର୍ଯଂ ସର୍ଵଂ ପତିସ୍ତଵ ୨୪.
ହେ ସୁମଧୁରେ, ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ଦେଖିବାକୁ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ କାମ ସଫଳ କରନ୍ତି।
ଯଦା ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଭଵିତା ଵସୁଦେଵାତ୍ମଜୋ ଵିଭୁଃ ୨୪.
ଯେତେବେଳେ ବିଶ୍ନୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବସୁଦେବଙ୍କ ପୁଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବେ,
ସା ପ୍ରଣମ୍ଯ ତତୋ ରୁଦ୍ରମିତି ପ୍ରୋକ୍ତା ରତିସ୍ତତଃ ୨୪.
ତାପରେ ରତି ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ କହିଲେ।
ଦେଵର୍ଷେ ଵର୍ଣ୍ଯତେ ଚେଯଂ କଥା ପୀଯୂଷସୋଦରା ୨୫.
ହେ ଦେବ ଋଷି, ଏହି କଥା ଅମୃତ ସମାନ ମଧୁର ଭାବେ କହାଯାଉଛି।
ଭଗଵାନ୍ସ୍ଵାଂ ସତୀଂ ଭାର୍ଯାଂ ଵଧାର୍ଥଂ ଚାପି ତାରକମ୍ ୨୫.
ଭଗବାନ, ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସତୀ ଓ ତାରକଙ୍କୁ ବିନାଶ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ତ୍ଵଯୈଵୋକ୍ତଂ ସ ଵିରହାତ୍ସତ୍ଯାସ୍ତପ୍ଯତି ଵୈ ତପଃ ୨୫.
ତୁମେ ଏହା କହିଥିଲେ: ସତୀଙ୍କୁ ହରାଇ ଭଗବାନ ଦୁଃଖରେ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି।
ସତ୍ଯମେତତ୍ପୁରା ପାର୍ଥ ଭଵସ୍ଯେଦଂ ମନୀଷିତମ୍ ୨୫.
ଏହା ସତ୍ୟ, ହେ ପାର୍ଥ, ପୂର୍ବରୁ ଏହି ଭାବନା ଭବଙ୍କର ଥିଲା।
ତପୋ ଵିନା ଶୁଦ୍ଧଦେହୋ ନ କଥଂଚନ ଜାଯତେ ୨୫.
ତପସ୍ୟା ବିନା କେବେ ଶୁଦ୍ଧ ଦେହ ହୁଏ ନାହିଁ।
ମହତ୍କର୍ମାଣି ଯାନୀହ ତେଷାଂ ମୂଲଂ ସଦା ତପଃ ୨୫.
ଏଠାରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ମହାନ କାମ ହୁଏ, ସେଗୁଡ଼ିକର ମୂଳ ସଦା ତପସ୍ୟା।
ଏତସ୍ମାତ୍କାରଣାଦ୍ଦେଵୋ ଦର୍ପିତଂ ତଂ ଦଦାହ ତୁ ୨୫.
ଏହି କାରଣରୁ ଦେବତା ଗର୍ବିତ ତାହାକୁ ଦହିଦେଲେ।