ଇତି ପ୍ରୋଚ୍ଯ ତମାପୃଚ୍ଛ୍ଯ ପ୍ରାଵୋଚଂ ଵାସଵାଯ ତତ୍ ୨୪.
ଏପରି କହି, ତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ମୁଁ ଏହି କଥା ବାସବଙ୍କୁ କହିଲି।
କିଂ ତୁ ପଂଚଶରଃ ପ୍ରେର୍ଯଃ କାର୍ଯଶେଷେଽତ୍ର ଵାସଵ ୨୪.
କିନ୍ତୁ, ହେ ବାସବ, ଏଠାରେ ଅବଶିଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପଞ୍ଚଶରଙ୍କୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ।
କଲିପ୍ରିଯତ୍ଵାତ୍ତସ୍ଯୈନମର୍ଥଂ କଥଯିତୁଂ ସ୍ଫୁଟମ୍ ୨୪.
କଳିଯୁଗରେ ଏହି କଥା ପ୍ରିୟ ଥିବାକୁ ଦେଖି, ସେ ଏହାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ କହିଲେ।
ଭଵସ୍ଯାରାଧନାଂ କର୍ତୁଂ ସସଖୀମାଦିଶତ୍ତଦା ୨୪.
ତାପରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଓ ତାଙ୍କର ସଖୀମାନଙ୍କୁ ଭବଙ୍କର ପୂଜା କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ପୁଷ୍ପତୋଯଫଲାଦ୍ଯାନି ନିଯୁକ୍ତା ପାର୍ଵତୀ ଵ୍ଯଧାତ୍ ୨୪.
ପାର୍ବତୀ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଫୁଲ, ପାଣି, ଫଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ସଜାଇଲେ।
ସ ଚ ତତ୍ସ୍ମରଣଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଵସଂତରତିସଂଯୁତଃ ୨୪.
ସେ ତାଙ୍କର ସ୍ମୃତି ଜାଣି, ବସନ୍ତ ଋତୁର ଭାବରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ତମାହ ଚ ଵଚୋ ଧୀମାନ୍ସ୍ମରନ୍ନିଵ ଚ ତଂ ସ୍ପୃଶନ୍ ୨୪.
ଧୀର ଜଣେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିବା ପରି କଥା କହିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।
ଚିତ୍ତେ ଵସସି ତେନ ତ୍ଵଂ ଵେତ୍ସି ଭୂତମନୋଗତମ୍ ୨୪.
ତୁମେ ମୋ ମନରେ ବସିଛ, ତେଣୁ ମୋ ହୃଦୟର ଗୁପ୍ତ କଥା ତୁମେ ଜାଣ।
ମମୈକଂ ସୁମହତ୍କାର୍ଯଂ କର୍ତୁମର୍ହସି ମନ୍ମଥ ୨୪.
ହେ ମନମଥ, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ କାମ କରିବା ଉଚିତ।
ସଂଯୋଜଯ ପୁନର୍ଦେଵ୍ଯା ହିମାଦ୍ରିଗୃହଜାତଯା ୨୪.
ହିମାଚଳ ଗୃହରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଦେବୀଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପୁଣି ଏକତ୍ର କର।
ଅଲୀକମେତଦ୍ଦେଵେନ୍ଦ୍ର ସ ହି ଦେଵସ୍ଯ ପୋରତିଃ ୨୪.
ହେ ଦେବେନ୍ଦ୍ର, ଏହି କଥା ମିଥ୍ୟା ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହା ଦେବତାଙ୍କର ପୁରୁଣା ଚଳାଚଳ।
ଵେଦାନ୍ତେଷୁ ଚ ମାଂ ଵିପ୍ରା ଗର୍ହସଂଯତି ପୁନଃପୁନଃ ୨୪.
ଏବଂ ବେଦାନ୍ତରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ମୁଁ ପୁନିପୁନି ନିନ୍ଦିତ ହେଉଛି।
ଆଵୃତଂ ଜ୍ଞାନମେତେନ ଜ୍ଞାନିନାଂ ନିତ୍ଯଵୈରିଣା ୨୪.
ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ଶତୃ ଯେଉଁଠି ସଦା ରହେ, ସେଇଥିରେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଢାକାଯାଇଛି।
ଏଵଂ ଶୀଲସ୍ଯ ମେ କସ୍ମାତ୍ପ୍ରତୁଷ୍ଯତି ମହେଶ୍ଵରଃ ୨୪.
ଏପରି ଚରିତ୍ର ଥିବା ମୋ ପ୍ରତି ମହେଶ୍ୱର କାହିଁକି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେବେ?
ମୈଵଂ ବ୍ରୂହି ମହାଭାଗ ତ୍ଵାଂ ଵିନାକଃ ପୁମାନ୍ଭୁଵି ୨୪.
ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଏପରି କଥା କହନି; ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଏ ପୃଥିବୀରେ କେହି ପୁରୁଷ ନାହିଁ।
ଯତ୍କିଂଚିତ୍ସାଧ୍ଯତେ ଲୋକେ ମୂଲଂ ତସ୍ଯ ଚ କାମନା ୨୪.
ଏହି ସଂସାରରେ ଯେ କିଛି ସାଧିତ ହୁଏ, ତାହାର ମୂଳ କାରଣ ହେଉଛି ଆକାଂକ୍ଷା।
ସତ୍ଯଂ ଚାପି ଶ୍ରୁତେର୍ଵାକ୍ଯଂ ତଵ ରୂପଂ ତ୍ରିଧାଗତମ୍ ୨୪.
ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ରର କଥା ସତ୍ୟ, ତୁମର ରୂପ ତିନିପ୍ରକାରର।
ଅମୁକ୍ତିତଃ କାମନଯା ରୂପଂ ତତ୍ତାମସଂ ତଵ ୨୪.
ଅସଂଯମିତ ଆକାଂକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ତୁମର ରୂପ ଅନ୍ଧକାରମୟ ହୁଏ।
କେଵଲଂ ଯାଵଦର୍ଥାର୍ଥଂ ତଦ୍ରୂପଂ ସାତ୍ତ୍ଵିକଂ ତଵ ୨୪.
ଯେତେକି ଆବଶ୍ୟକ, ସେତେକି ମାତ୍ର ତୁମର ଶୁଦ୍ଧ ରୂପ।
ତ୍ଵଂ ସାକ୍ଷାତ୍ପରମଃ ପୂଜ୍ଯଃ କୁରୁ କାର୍ଯମିଦଂ ହି ନଃ ସ୍ଵପ୍ରାଣୈରପି ତ୍ରାଯାଂତି ପରମେତନ୍ମହାଫଲମ୍॥ ୨୪.
ତୁମେ ସକ୍ଷାତ୍ ପରମ ପୂଜ୍ୟ, ଏହି କାମଟି ଆମ ପାଇଁ କର; ଯେମାନେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ଦେଇ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଫଳ ପାଆନ୍ତି।
ଇତି ସଂଚିଂତ୍ଯ କାର୍ଯଂ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଥା କୁରୁ ତତ୍ସ୍ଫୁଟମ୍॥ ୨୪.
ଏଭଳି ଭାବି, ତୁମେ ସେ କାମଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଏବଂ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ କର।
ଇତ୍ଯା କର୍ଣ୍ଯ ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଵସଂତରତିସଂଯୁତଃ ୨୪.
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ 'ଏମିତି ହେଉ' ବୋଲି କହିଲେ ଏବଂ ବସନ୍ତ ଓ ରତିଙ୍କ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ।
ତତ୍ରାପଶ୍ଯତ ଶଂଭୋଃ ସ ପୁଣ୍ଯମାଶ୍ରମମଂଡଲମ୍ ୨୪.
ସେଠାରେ ସେ ଶିବଙ୍କ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମ ମଣ୍ଡଳକୁ ଦେଖିଲେ।
ତତ୍ରାପଶ୍ଯତ୍ତ୍ରିନେତ୍ରସ୍ଯ ଵୀରକଂନାମ ଦ୍ଵାରପମ୍ ୨୪.
ସେଠାରେ ସେ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରପାଳ ବୀରକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଚ ମହେଶାନଂ ନାସାଗ୍ରକୃତଲୋଚନମ୍ ସମାକାଯଂ ସୁଖାସୀନଂ ସମାଧିସ୍ଥଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍॥ ୨୪.
ସେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ନାକର ଟିପରେ ଲଗିଥିଲା, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରୀରରେ ସୁଖରେ ବସିଥିଲେ ଏବଂ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଥିଲେ।
ନିସ୍ତରଂଗଂ ଵିନିର୍ଗୃହ୍ଯ ସ୍ଥିତମିଂଦ୍ରିଯଗୋଚରାନ୍ ୨୪.
ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରୁ ଅଲଗା ହୋଇଥିଲେ।
ତଂ ତଥାଵିଧମାଲୋକ୍ଯ ସୋଂତର୍ଭେଦାଯ ଯତ୍ନଵାନ୍ ୨୪.
ସେଉଁଠି ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, ସେ ଭିତରେ ଭିତରେ ତାଙ୍କୁ ବିଘ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵୋ ଵିକାସିତଵିଲୋଚନଃ ୨୪.
ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତା ତାଙ୍କର ଖିଲିଥିବା ଦୃଷ୍ଟି ଖୋଲିଲେ।
ନିଵେଦିତା ଵୀରକେଣ ଵିଵେଶ ଚ ଗିରେଃ ସୁତା ୨୪.
ବୀରକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୂଚିତ ହୋଇ, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତସ୍ତସ୍ଯାଂ ମନଃ ସ୍ଵୀଯମନୁରକ୍ତମଵେକ୍ଷ୍ଯ ଚ ତାଵଦାପୂର୍ଣଧନୁଷମପଶ୍ଯତ ରତିପ୍ରିଯମ୍॥ ୨୪.
ତାଙ୍କର ମନ ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ ହେଉଛି ବୋଲି ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନୁଷ ବାଣ୍ଧି ଦେଖିଲେ।