ମୁଦିତାଃ ପ୍ରତିଵର୍ତଂତେ ଗୃହସ୍ଥମିଵ ପ୍ରାଣିନଃ ୨୩.
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କୁ ଦେଖି ଯେପରି ଆନନ୍ଦରେ ଫେରନ୍ତି, ସେପରି ତୁମ ପାଖକୁ ମଧ୍ୟ ଖୁସିରେ ଆସନ୍ତି।
ଉପାକରୋଷି ଜଂତୂନାମେଵଂରୂପା ହି ସାଧଵଃ ୨୩.
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେଙ୍କୁ ସହଯୋଗ କରୁଛ, ଏହିପରି ଭଲ ଲୋକଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ।
କଂଦରଂ ଯସ୍ଯ ଚାଧ୍ଯାସ୍ତେ ସ୍ଵଯଂ ତଵ ମହେଶ୍ଵରଃ ୨୩.
ମହାଦେବ ନିଜେ ତୁମ ଗୁହାରେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି।
ହିମଶୈଲସ୍ଯ ମହିଷୀ ମେନା ଆଗାଦ୍ଦିଦୃକ୍ଷଯା ୨୩.
ହିମାଳୟର ରାଣୀ ମେନା ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି ଆସିଥିଲେ।
ଲଜ୍ଜଯାନତସର୍ଵାଂଗୀ ପ୍ରଵିଵେଶ ସଦୋ ମହତ୍ ୨୩.
ଲଜ୍ଜାରେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ନମାଇ ଶ୍ରୀମତୀ ମହାସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଵସ୍ତ୍ରନିର୍ଗୂଢଵଦନା ପାଣିପଦ୍ମକୃତାଂଜଲିଃ ୨୩.
ବସ୍ତ୍ରରେ ମୁହଁ ଢାକି, ହସ୍ତକମଳ ଯୋଡି ସେ ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ।
ପତିଵ୍ରତା ଶୁଭାଚାରା ସୁବଗା ଵୀରସୂଃ ଶୁଭେ ୨୩.
ସେ ପତିବ୍ରତା, ଶୁଭ ଆଚରଣର, ଭାଗ୍ୟବତୀ ଓ ବୀର ପୁତ୍ରୀର ମା, ହେ ଶୁଭେ।
ତତୋଽହଂ ଵିସ୍ମିତାକ୍ଷୀଂ ଚ ହିମଵଦ୍ଗିରିପୁତ୍ରିକାମ୍ ୨୩.
ତାପରେ ମୁଁ ହିମାବନ୍ତଙ୍କ ଝିଅ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାକୁ ଦେଖିଲି।
ତତୋ ଦେଵୀ ଜଗନ୍ମାତା ବାଲବାଵଂ ସ୍ଵକଂ ମଯି ୨୩.
ତାପରେ ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାଆ, ମୋ ପାଖରେ ତାଙ୍କ ଶିଶୁ ସ୍ୱଭାବ ଦେଖାଇଲେ।
ଉଵାଚ ଵାଚଂ ତାଂ ମଂଦଂ ମୁନିଂ ଵଂଦଯ ପୁତ୍ରିକେ ୨୩.
ସେ ମୃଦୁ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ: 'ଜିଅ, ମୁନିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କର।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ସା ତତୋ ବାଲା ଵସ୍ତ୍ରାଂତପି ହିତାନନା ୨୩.
ଏଭଳି କହାଯିବା ପରେ, ସେ ଝିଅ ତାଙ୍କର ମୁହଁ ବସ୍ତ୍ରରେ ଅଳ୍ପ ଢାକି ରହିଲେ।
ତତୋ ଵିସ୍ମିତଚିତ୍ତୋହମୁପଚାରଵିଦାଂଵରଃ ୨୩.
ତାପରେ, ମୋ ମନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ମୁଁ ଉଚିତ ଆଚରଣ ଜଣା ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ରତ୍ନକ୍ରୀଡନକଂ ରମ୍ଯଂ ସ୍ତାପିତଂ ସୁଚିରଂ ମଯା ୨୩.
ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ତିଆରି କରିଥିବା ଏକ ସୁନ୍ଦର ମଣିର ଖେଳନା ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ରଖିଲି।
ଵଂଦମାନା ଚ ମେ ପାଦୌ ମଯା ନୀତାଂକ ମାତ୍ମନଃ ୨୩.
ସେ ମୋ ପାଦକୁ ପ୍ରଣାମ କରିବାବେଳେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପାଖକୁ ଆଣିଲି।
ନ ତତ୍ପଶ୍ଯାମି ଯତ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଦଦ୍ମ୍ଯାଶୀଃ କା ତଵୋଚିତା ୨୩.
ମୁଁ ଦେଖୁନି, ତୁମକୁ କଣ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଁ ଯାହା ତୁମ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ।
ନୋଦଯାମାସ ମାଂ ମଂଦମାନଶୀଃଶଂକିତା ତଦା ୨୩.
ତାପରେ, ସେ ଲଜ୍ଜାରେ ମୋ ପାଖରେ କୌଣସି ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗିଲେ ନାହିଁ।
ତଦହଂ ଜ୍ଞାତୁମିଚ୍ଛାମି କୀଦୃଶୋଽସ୍ଯାଃ ପତିର୍ଭଵେତ୍ ୨୩.
ତେଣୁ ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ସେ କେମିତି ପତି ପାଇବେ?
ନ ଜାତୋଽସ୍ଯାଃ ପତିର୍ଭଦ୍ରେ ଵର୍ତତେ ଚ କୁଲକ୍ଷଣଃ ୨୩.
ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ପତି ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି, ହେ ଭଦ୍ରେ, ତଥା ସେ ଉତ୍ତମ କୁଳର ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିଥାନ୍ତି।
ଶ୍ରୁତ୍ଵେତି ସଂଭ୍ରମାଵିଷ୍ଟୋ ଧ୍ଵସ୍ତଵୀର୍ଯୋ ହିମାଚଲଃ ୨୩.
ଏହି କଥା ଶୁଣି ହିମାଚଳ ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଭାଙ୍ଗିଗଲା।
ଅହୋ ଵିଚିତ୍ରଃ ସଂ ସାରୋ ଦୁର୍ଵେଦ୍ଯୋ ମହତାମପି ୨୩.
ହାଁ, ଏହି ସଂସାର କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ, ଏହାକୁ ବଡ଼ ବଡ଼ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯତ୍ନେନ ମହତା ତାଵତ୍ପୁଣ୍ଯୈର୍ବହୁଵିଧୈରପି ୨୩.
ଅନେକ ପ୍ରକାର ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ବଡ଼ ପ୍ରୟାସ କଲେ ମଧ୍ୟ,
ଅଧ୍ରୁଵଂ ତଦ୍ଧ୍ରଵତ୍ଵେ ଚ କଥଂଚିତ୍ପରିକଲ୍ପ୍ଯତେ ୨୩.
ସେଥିରେ ନିଶ୍ଚିତତା ନାହିଁ, ଏବଂ ଯାହାକୁ ନିଶ୍ଚିତ ବୋଲି ଭାବାଯାଏ, ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ କିଛି ଅନିଶ୍ଚିତତା ରହିଯାଏ।
ସାଧ୍ଵୀ ମହାକୁଲୋତ୍ପନ୍ନା ଭାର୍ଯାଯା ସ୍ଯାତ୍ପତିଵ୍ରତା ୨୩.
ଏକ ସତୀ ଜଣେ, ଉତ୍ତମ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ସେ ପତିନିଷ୍ଠା ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେବାକୁ ପାରେ।
ସହ ଵେଦପୁରାଣୋକ୍ତଂ ଜଗତ୍ତ୍ରଯହିତାଵହମ୍ ୨୩.
ବେଦ ଓ ପୁରାଣରେ ଯାହା କୁହାଯାଇଛି, ସେ ସବୁ ଏହି ତିନି ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ଆଣେ।
ତଦପତ୍ଯମପତ୍ଯାର୍ଥଂ ସଂସାରେ କିଲ ନାରଦ ୨୩.
ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ଏହି ସଂସାରରେ ବଂଶ ବଢ଼ିବା ପାଇଁ, ହେ ନାରଦ।
ସର୍ଵମେତଦଵାପ୍ନୋତି ସ କୋପି ଯଦିଵା ନ ଵା ୨୩.
ଯେ କିଏ ହେଉନାହିଁ, ସେ ସବୁ ପାଇପାରେ, କିମ୍ବା ନ ପାଇପାରେ।
ଅଥ ସଂସାରିକୋ ଦୋଷଃ ସ୍ଵକୃତଂ ଯତ୍ର ଭୁଜ୍ଯତେ ୨୩.
ଏହି ସଂସାରର ଦୋଷ ହେଉଛି, ଲୋକେ ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରିବାକୁ ପଡ଼େ।
ନେତି କେଚିତ୍ତତ୍ର ପୁନଃ କଥଂ ତେ ଯଦି ନୋ ଗୃହୀ ୨୩.
କିଛି ଲୋକ କହନ୍ତି, 'ଏହା ଏମିତି ନୁହେଁ।' ତେବେ, ସେମାନେ ଏହାକୁ ମାନିନଥିଲେ, କିପରି ହେବ?
ପୁନଶ୍ଚସୃଷ୍ଟିଵୃଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ନରକତ୍ରାଣନାଯ ଚ ୨୩.
ପୁନି, ସୃଷ୍ଟି ବଢ଼ିବା ଓ ନରକରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହା ହୁଏ।
ସା ଚ ଜାତିପ୍ରକୃତ୍ଯୈଵ କୃପଣା ଦୈନ୍ଯଭାଗିନୀ ଶାସ୍ତ୍ରେଷୂକ୍ତମସଂଦିଗ୍ଧଂ ଵାକ୍ଯମେତନ୍ମହାତ୍ଫଲମ୍॥ ୨୩.
ସେ ଜନ୍ମ ଓ ସ୍ୱଭାବରୁ ଦୁଃଖିଣୀ ଓ ଦୁଃଖର ଅଂଶୀନୀ, ଏହି କଥା ଶାସ୍ତ୍ରରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କୁହାଯାଇଛି ଏବଂ ବଡ଼ ଫଳ ଦିଏ।