ଵୈଶ୍ଯାଶ୍ଚ ଭୂତିମିତ୍ଯେଵ ଶିଵାଂ ଶୂଦ୍ରାସ୍ତଥା ଶୁଭେ ୨୨.
ବୈଶ୍ୟମାନେ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଏବଂ ଶୂଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଶୁଭେ, ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ମହୋପାଯ ସନ୍ଦୋହା ନୀତିର୍ନଯଵିସର୍ପିଣାମ୍ ୨୨.
ତୁମେ ବଡ଼ ଉପାୟମାନଙ୍କ ଏକଠା, ନୀତି ଓ ବିବେକ ଧାରଣ କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନୀତି ଅଟୁଟ।
ତ୍ଵଂ ଯୁକ୍ତିଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ତ୍ଵଂ ଗତିଃ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍ ୨୨.
ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେହଧାରୀଙ୍କର ମୁକ୍ତିର ପଥ।
ତ୍ଵଂ କାଂତିଃ ଶୁଭରୂପାଣାଂ ତ୍ଵଂ ଶାଂତି ଶୁଭକର୍ମିଣାମ୍ ୨୨.
ଶୁଭ ରୂପ ଥିବାମାନେ ଯେଉଁ ଆଲୋକର ଅଧିକାରୀ, ସେଇ ଆଲୋକ ତୁମେ; ନିଷ୍କଳଙ୍କ କର୍ମ କରୁଥିବାମାନେ ଯେଉଁ ଶାନ୍ତିର ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେଇ ଶାନ୍ତି ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ଜଲଧୀନାଂ ମହାଵେଲା ତ୍ଵଂ ଚ ଲୀଲା ଵିଲାସିନାମ୍ ୨୨.
ସମୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ତରଙ୍ଗ ତୁମେ, ଖେଳରେ ମନ ଲଗାଇଥିବାମାନଙ୍କର ମଜା ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ତ୍ଵଂ କାଲରାତ୍ରିର୍ନିଃଶେଷ ଭୁଵନାଵଲିନାଶିନୀ ୨୨.
ତୁମେ ସମୟର କାଳରାତ୍ରି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଶେଷ କରିଦେଉଥିବା ଶକ୍ତି।
ପ୍ରସୀଦ ପ୍ରଣତାନସ୍ମାନ୍ସୌମ୍ଯଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ଵିଲୋକଯ॥ ୨୨.
ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ପାଖରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଉଛୁ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୟା କର, ମୃଦୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆମକୁ ଦେଖ।
ଇତି ସ୍ତୁଵଂତୋ ଯେ ଦେଵି ପୂଜଯିଷ୍ଯଂତି ତ୍ଵାଂ ଶୁଭେ ୨୨.
ଏଭଳି ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି ଏବଂ ପୂଜା କରନ୍ତି, ହେ ଦେବୀ, ହେ ଶୁଭା।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ତୁ ନିଶାଦେଵୀ ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା କୃତାଞ୍ଜଲିଃ ୨୨.
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ନିଶାଦେବୀ ହସି କହିଲେ, 'ଏମିତି ହେଉ', ଏବଂ ହାତ ଜୋଡି ରହିଲେ।
ତତ୍ରାଽଽସୀନାଂ ମହାହର୍ମ୍ଯେ ରତ୍ନଭିତ୍ତିସମାଶ୍ରଯେ ୨୨.
ସେଠାରେ ବଡ଼ ରାଜମହଳରେ, ମଣିମୟ ଦିଵାଲକୁ ଭିତି କରି ବସିଥିଲେ।
କିଂଚିଚ୍ଛଯାମମୁଖୋଦଗ୍ରସ୍ତନଭାଗାଵନାମିତାମ୍ ୨୨.
ସେ କିଛି ଉପରେ ଶୋଇ ଥିଲେ, ମୁହଁ ଦିଗରେ ହେଲା, ଛାତି ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ନମିଥିଲା।
ତତଃ କିଂଚିତ୍ପ୍ରମିଲିତେ ମେନାନେତ୍ରାଂବୁଜଦ୍ଵଯେ ୨୨.
ତାପରେ, ମେନାଙ୍କର ପଦ୍ମପରି ଦୁଇ ଆଖି କିଛି ଅଳସ ହେଲା।
ଜନ୍ମଦାଯା ଜଗନ୍ମାତୁଃ କ୍ରମେଣ ଜଠରାଂତରମ୍ ୨୨.
ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାଆ, ଯିଏ ଜନ୍ମ ଦେଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଗର୍ଭ ଧୀରେ ଧୀରେ ଖୋଲିଗଲା।
ତତୋ ଜଗନ୍ମଂ ଗଲଦା ମେନା ହିମଗିରେଃ ପ୍ରିଯା ୨୨.
ତାପରେ, ହିମବତଙ୍କର ପ୍ରିୟା ମେନାଙ୍କୁ ଥିରୁ ଏହି ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତି ହେଲା।
ତସ୍ଯାଂ ତୁ ଜାଯମାନାଯାଂ ଜଂତଵଃ ସ୍ଥାଣୁଜଂଗମାଃ ୨୨.
ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ସମୟରେ, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଅଭଵତ୍କ୍ରୂରସତ୍ତ୍ଵାନାଂ ଚେତଃ ଶାଂତଂ ଚ ଦେହିନାମ୍ ୨୨.
କ୍ରୁର ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲା, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେହୀମାନଙ୍କର ମନ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହେଲା।
ଵନାଶ୍ରିତାଶ୍ଚୌଷଧଯଃ ସ୍ଵାଦଵଂତି ଫଲାନି ଚ ୨୨.
ବନରେ ଉପଜୁଥିବା ଔଷଧି ଫୁଟିଉଠିଲା, ଫଳମାନେ ମଧୁର ହେଲା।
ମାରୁତଶ୍ଚ ସୁଖସ୍ପର୍ଶୋ ଦିଶଶ୍ଚ ସୁମନୋହରାଃ ୨୨.
ବାତାସ ଛୁଆଁରେ ଶିତଳ ଲାଗିଲା, ଦିଗମାନେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ହେଲା।
ପ୍ରଭାଵସ୍ତୀର୍ଥମୁଖ୍ଯାନାଂ ତଦା ପୁଣ୍ଯତମୋଽଭଵତ୍ ୨୨.
ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନମାନଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସେ ସମୟରେ ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର ହେଲା।
ସର୍ଵେଷାମଭଵଚ୍ଛ୍ରଦ୍ଧା ଜନ୍ମକାଲେ ଗୁହାରଣେଃ ୨୨.
ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ଜନ୍ମ ସମୟରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମନରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଜାଗ୍ରତ ହେଲା।
ହରିବ୍ରହ୍ମମହେଂଦ୍ରାର୍କଵାଯୁଵହ୍ନିପୁରୋଗମାଃ ୨୨.
ହରି, ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ,
ମେରୁପ୍ରଭୃତଯଶ୍ଚାପି ମୂର୍ତିମଂତୋ ମହାନଗାଃ ୨୨.
ମେରୁ ପ୍ରମୁଖ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦେହଧାରଣ କରିଛନ୍ତି,
ସାଗରାଃ ସରିତଶ୍ଚୈଵ ସମାଜଗ୍ମୁଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ॥ ୨୨.
ସମୁଦ୍ର ଓ ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହୋଇ ଆସିଥିଲେ।
ହିମଶୈଲୋଽଭଵଲ୍ଲୋକେ ତଦା ସର୍ଵୈଶ୍ଚରାଚରୈଃ ୨୨.
ତାପରେ ହିମଶୈଳ ଏହି ଜଗତରେ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ସହିତ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଅନୁଭୂଯୋତ୍ସଵଂ ତେ ଚ ଜଗ୍ମୁଃ ସ୍ଵାନାଲଯାଂସ୍ତଦା॥ ୨୨.
ଉତ୍ସବ ଅନୁଭବ କରି ସେମାନେ ପୁନି ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତତଶ୍ଚ ଶୈଲଜା ଦେଵୀ ଚିକ୍ରୀଡ ସୁଭଗା ତଦା ମୁନୀନାଂ ଚାପି ଯାଃ କନ୍ଯାସ୍ତାଭିଃ ସାର୍ଧଂ ଚ ଶୋଭନା॥ ୨୩.
ତାପରେ ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ଦେବୀ, ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ସେ ସମୟରେ ମୁନିମାନଙ୍କର ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟାମାନେ ସହିତ ଖେଳିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
କଦାଚିଦଥ ମେରୁସ୍ଥୋ ଵାସଵଃ ପାଂଡୁନଂଦନ ୨୩.
କେବଳେ ଏକଥର, ହେ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ, ମେରୁପରେ ବସୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର—
ମାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସମୁତ୍ଥାଯାତିହର୍ଷିତଃ ୨୩.
ମୋତେ ଦେଖି ସହସ୍ରନୟନ ବହୁତ ଆନନ୍ଦରେ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ମହାସୁର ମହୋନ୍ମାଦକାଲାନଲ ଦିଵସ୍ପତେ ୨୩.
ହେ ବଡ଼ ଦାନବ, ହେ ଦିନର ନାଥ, ହେ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନି,
ପୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵେଵଂ ମଯା ଶକ୍ରଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଵଚନଂ ସ୍ମଯନ୍ ୨୩.
ତାପରେ ମୁଁ ପଚାରିଲାପରେ, ଶକ୍ର ହସି ମୋତେ କହିଲେ।