ସ୍ଵକର୍ମପରିପାକସ୍ଯ ଫଲଦଂ ଵୈ ଵିଦୁର୍ବୁଧାଃ ୨୧.
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ସମୟରେ ପକିଥାଏ।
ପୁଣ୍ଯେନ ତତ୍ର ସୋଖ୍ଯଂ ସ୍ଯାଦ୍ଦୃଃଖଂ ପାପେନ ନିଶ୍ଚିତମ୍ ମଦୁକ୍ତଂ ଵଚନଂ ସର୍ଵଂ ଯଦି ମଂତୁମିହାର୍ହସି॥ ୨୧.
ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେଠାରେ ସୁଖ ମିଳେ, ପାପ ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ଦୁଃଖ ମିଳେ। ମୋର ସମସ୍ତ କଥା ଯଦି ଭାବିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଏହିଥିରେ ଧ୍ୟାନ ଦେ।
ମାମତ୍ର ସଂସ୍ଥିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କାଲନେମିମୁଖୈର୍ଯୁତମ୍॥ ୨୧.
ମୋତେ ଏଠାରେ ଦେଖି, କାଳନେମି ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମୁହଁରେ ଘିରିଥିବା ଦେଖି—
କସ୍ଯେହ ନ ଵ୍ଯଥେଦ୍ବୁର୍ମୃତ୍ଯୋରପି ଜିଵାଂସତଃ ୨୧.
ଏଠି କିଏ ଅଛି, ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁର ମୁହଁକୁ ଦେଖି ଭୟଭିତ ହେବେ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେ ଜୀବିତ?
ବ୍ରଵୀଷି ଯଦ୍ଯତ୍ତ୍ଵଂ ଵାକ୍ଯଂ ତତଥୈଵ ନ ସଂଶଯଃ ୨୧.
ତୁମେ ଯାହା କୁହ, ତାହା ହେଉ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
କର୍ତୁମୁତ୍ସହତେ ଲୋକେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଂପ୍ରସ୍ଥିତଂ ଜଗତ୍ ୨୧.
ଏହି ସଂସାର ଯେତେବେଳେ ଚାଲିଯାଉଛି, ଦେଖି କିଏ କିଛି କରିପାରିବ?
କାଲାଗ୍ନାଵାହିତଂ ଘୋରେ ଗୁହ୍ଯେ ସତତଗତ୍ଵରେ ୨୧.
ଭୟଙ୍କର ସମୟର ଅଗ୍ନିରେ ପକାଯାଇ, ସଦା ଗୁପ୍ତ ମାର୍ଗରେ ରହୁଛି—
କାଲୋ ହରତି ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ନଦୀଵେଗ ଇଵୋନ୍ମୁଖାନ୍ ୨୧.
ସମୟ ଆସିଲେ, ନଦୀର ଧାରା ପରି, ଆଗ୍ରହୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଭାସିଯାନ୍ତି।
କାଲେନ ହ୍ରିଯମାଣାନାଂ ପ୍ରଲାପଃ ଶ୍ରୂଯତେ ନୃଣାମ୍ ୨୧.
ସମୟ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ଉଠାଯିବାବେଳେ, ସେମାନଙ୍କର ଦୁଃଖର କଥା ଶୁଣାଯାଏ।
ସ୍ପୃହାମୋହାତିଵାଦେଷୁ ଲୋକଃ ସକ୍ତୋ ନ ବୁଧ୍ଯତେ ୨୧.
ଲୋକେ ଆଶା, ମୋହ ଓ ଅତିକଥାରେ ଲିନ ହୋଇ, ସତ୍ୟକୁ ବୁଝିପାରୁନାହାନ୍ତି।
ଜାନାମି ତ୍ଵାମହଂ ଵିଷ୍ଣୋ ସର୍ଵଭୂତଵରଂ ପ୍ରଭୁମ୍ ୨୧.
ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଏବଂ ସର୍ବଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ ବୋଲି ଜାଣେ।
କେଚିଦ୍ଭଜଂତି ତ୍ଵାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵୈରେଣ ହେଲଯା ପରେ ୨୧.
କେହି ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି, ଆଉ କେହି ଶତ୍ରୁତା କିମ୍ବା ଅବହେଳା ସହିତ।
ପୁରାଣଃ ଶାଶ୍ଵତୋ ଧର୍ମଃ ସର୍ଵପ୍ରାଣଭୃତାଂ ସମଃ ୨୧.
ତୁମେ ପୁରାତନ, ଚିରନ୍ତନ ଧର୍ମ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପ୍ରତି ସମଦୃଷ୍ଟି ଥିବା।
ପୁନର୍ମର୍କସ୍ଵରୂପେଣ ଭ୍ରାଂତଵ୍ଯଂ ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍ ୨୧.
ପୁଣି ବାନର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତୁମେ ତିନି ଭୁବନରେ ଘୁରିବ।
ଏଵମୁକ୍ତେ ତାରକେଣ ଦେଵା ହର୍ଷଂ ପ୍ରପେଦିରେ ୨୧.
ତାରକ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଦେବତାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ର ଭଵ ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞୋ ଵିଦ୍ଯାଜ୍ଞାନତପୋନ୍ଵିତଃ ୨୧.
ହେ ଦେତ୍ୟନାୟକ, ତୁମେ ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ, ଜ୍ଞାନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ତପସ୍ୟାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ।
କାଲଚାରିତ୍ରତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞ ଶିଵଭକ୍ତ ମହାମତେ ୨୧.
କାଳ ଓ ଚରିତ୍ରର ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ, ଶିବଭକ୍ତ ଓ ମହାମନା।
ଯାଵତ୍ତେ ତପସୋ ଵୀର୍ଯଂ ତାଵଦ୍ଭୁଂକ୍ଷ୍ଵଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍ ୨୧.
ତୁମର ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ତିନି ଭୁବନରେ ଶାସନ କର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମର୍କଯୂଥେନ ଵୃତୋ ନାରାଯଣଃ ପ୍ରଭୁଃ ୨୧.
ଏପରି କହି, ବାନରମାନେ ଘେରିଥିବା ପ୍ରଭୁ ନାରାୟଣ ଚାଲିଗଲେ।
ତତୋ ମେରୁଂ ସମାଗମ୍ଯ ପ୍ରୋଵାଚ ଵଚନଂ ହରିଃ ୨୧.
ତାପରେ ହରି, ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚି, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଅପ୍ରମତ୍ତୈଃ ସଦା ଭାଵ୍ଯଂ ପାଲ୍ଯଶ୍ଚ ସମଯସ୍ତଥା ୨୧.
ସଦା ସଚେତନ ରହିବା ଦରକାର, ଏବଂ ଚୁକ୍ତିକୁ ମଧ୍ୟ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରଣତଃ ସଂସ୍ତୁତୋ ଦେଵୈର୍ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଚ ସୁରା ଯଯୁଃ॥ ୨୧.
ଦେବତାମାନେ ନମସ୍କାର କରି ଏବଂ ସ୍ତୁତି କରି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଦିଵ୍ଯୋତ୍ତମୈସ୍ତତ୍ର ଗତୈରଭିଷ୍ଟୁତୋ ଵିଦୀପ୍ତତେଜା ଭୁଵନତ୍ରଯେଽପି ୨୧.
ସେଠାରେ, ଯେମାନେ ଆସିଥିଲେ ସେମାନେ ସ୍ତୁତି କଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜ ତିନି ଭୁବନରେ ମଧ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା।
ସ୍ଵଯମିନ୍ଦ୍ରୋ ନିମିର୍ଵହ୍ନିଃ କାଲନେମିର୍ଯମୋଽପି ଚ ୨୧.
ସ୍ୱୟଂ ଇନ୍ଦ୍ର, ନିମି, ଅଗ୍ନି, କାଳନେମି ଓ ଯମ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ମେଷୋ ଵାତାଧିକାରି ଚ କୁଜଂଭୋ ଧନଦୋଽଭଵତ୍ ୨୧.
ମେଷ ବାୟୁର ଅଧିପତି ହେଲେ, କୁଜମ୍ଭ ଧନ ଦେବାର ଦାୟିତ୍ୱ ନେଲେ।
ଏଵଂ ଵିପ୍ରକୃତା ଦେଵା ମହେଂଦ୍ରସହିତାସ୍ତଦା ୨୨.
ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ମହେନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସମୟରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ତତଶ୍ଚ ଵିସ୍ମିତୋ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରାହ ତାନ୍ସୁରପୁଂଗଵାନ୍ ୨୨.
ତାପରେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ବ୍ରହ୍ମା ସେଇ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦେବମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତତୋ ଦେଵାଃ ସ୍ଵରୂପସ୍ଥାଃ ପ୍ରମ୍ଲାନଵଦନାଂବୁଜାଃ ୨୨.
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ନିଜ ରୂପରେ ରହି, ମୁଝିଆ ମନ୍ଦାର ମୁହଁ ନେଇଥିଲେ।
ନମୋ ଜଗତ୍ପ୍ରସୂତ୍ଯୈ ତେ ହେତଵେ ପାଲକାଯ ଚ ୨୨.
ହେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ରକ୍ଷାକାରୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ଆମର ଶତଶତ ପ୍ରଣାମ।
ତ୍ଵମପଃ ପ୍ରଥମଂ ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାସୁ ଵୀର୍ଯମଵାସୃଜଃ ୨୨.
ଆପଣ ପ୍ରଥମେ ଜଳ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଏବଂ ସେଥିରେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଭରିଦେଲେ।