ଶୋକକାଲେ ଶୁଚୋ ମାତ୍ଵଂ ହର୍ଷକାଲେ ଚ ମା ହୃଷଃ ୨୧.
ଦୁଃଖରେ ଅତିରିକ୍ତ ଶୋକ କରନି; ସୁଖରେ ଅତି ଆନନ୍ଦ କରନି।
ଇଂଦ୍ରଂ ଚେଦାଗତଃ କାଲଃ ସଦା ଯୁକ୍ତ ମତଂଦ୍ରିତମ୍ ୨୧.
ଯଦି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଆସିଯାଏ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସଦା ଧୃଢ଼ ଓ ଶାନ୍ତ ରୁହ।
କୋ ହି ସ୍ଥାତୁମଲଂ ଲୋକେ ମମ କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ଯ ସଂଯୁଗେ ୨୧.
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ କ୍ରୋଧିତ ହୁଏ, ଏହି ସଂସାରରେ କିଏ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଟିକିପାରିବ?
ତ୍ଵମେଵ ଵେତ୍ସି ମାଂ ଦୈତ୍ଯ ଯୋହଂ ଯାଦୃକ୍ପରାକ୍ରମଃ ୨୧.
ହେ ଦାନବ, ତୁମେ ମାତ୍ର ଜାଣ, ମୋର କେତେ ଶକ୍ତି ଅଛି।
ଯେଷାଂ ତ୍ଵଂ କୋଟିଭାଗେଽପି ପରିପୂର୍ଣୋ ନ ତାରକ ୨୧.
ହେ ତାରକ, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିର କୋଟିଅଂଶରେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନୁହଁ।
ଇଚ୍ଛନ୍ସଂଜୀଵଯାମ୍ଯେତଦନିଚ୍ଛନ୍ନାଶଯେ କ୍ଷଣାତ୍ ୨୧.
ମୁଁ ଚାହେଲେ ଏହାକୁ ପୁନି ଜୀବନ ଦେଇପାରିବି, ଚାହିଲିନାହିଁ ହେଲେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନଶ୍ଟ କରିଦେଇପାରିବି।
ଅଂଗୁଲ୍ଯଗ୍ରେଣ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ର ପୁନର୍ଧର୍ମଂ ନଲୋପଯେ ୨୧.
ହେ ଦାନବେଶ୍ବର, ମୁଁ ମୋ ଆଂଠିର ଟିପରେ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମକୁ ପୁନି ହଟାଇଦେଇପାରିବି।
ଲୋପଯାମି ତତଃ କଂ ଚ ଧର୍ମୋଽଯଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜେତ୍ ୨୧.
ଯାହାକୁ ମୁଁ ହଟାଏ, ଏହି ଧର୍ମ ସେଠାରୁ ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ଆଶ୍ରୟ ନେଇଯିବ।
ସୋଽଯଂ କାଲଃ ପଚେଦ୍ଵିଶ୍ଵଂ ଵୃକ୍ଷେ ଫଲମିଵାଗତମ୍ ୨୧.
ଏହି ସମୟ ଆସିଛି, ଯେଉଁ ସମୟ ଏହି ସଂସାରକୁ ଗଛରେ ପକାଫଳ ପରି ପକାଇଦେଉଛି।
ପ୍ରାପ୍ନୋତି ପୁରୁଷୋ ଦୈତ୍ଯ ପଶ୍ଯ କାଲସ୍ଯ ଚିତ୍ରତାମ୍ ୨୧.
ହେ ଦାନବ, ଲୋକେ ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଯାହା ମିଳିବ, ତାହିଁ ପାଉଛନ୍ତି—ଦେଖ, ସମୟର ଅନେକ ରୂପ।
ସ୍ଵକର୍ମପରିପାକସ୍ଯ ଫଲଦଂ ଵୈ ଵିଦୁର୍ବୁଧାଃ ୨୧.
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ସମୟରେ ପକିଥାଏ।
ପୁଣ୍ଯେନ ତତ୍ର ସୋଖ୍ଯଂ ସ୍ଯାଦ୍ଦୃଃଖଂ ପାପେନ ନିଶ୍ଚିତମ୍ ମଦୁକ୍ତଂ ଵଚନଂ ସର୍ଵଂ ଯଦି ମଂତୁମିହାର୍ହସି॥ ୨୧.
ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେଠାରେ ସୁଖ ମିଳେ, ପାପ ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ଦୁଃଖ ମିଳେ। ମୋର ସମସ୍ତ କଥା ଯଦି ଭାବିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଏହିଥିରେ ଧ୍ୟାନ ଦେ।
ମାମତ୍ର ସଂସ୍ଥିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କାଲନେମିମୁଖୈର୍ଯୁତମ୍॥ ୨୧.
ମୋତେ ଏଠାରେ ଦେଖି, କାଳନେମି ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମୁହଁରେ ଘିରିଥିବା ଦେଖି—
କସ୍ଯେହ ନ ଵ୍ଯଥେଦ୍ବୁର୍ମୃତ୍ଯୋରପି ଜିଵାଂସତଃ ୨୧.
ଏଠି କିଏ ଅଛି, ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁର ମୁହଁକୁ ଦେଖି ଭୟଭିତ ହେବେ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେ ଜୀବିତ?
ବ୍ରଵୀଷି ଯଦ୍ଯତ୍ତ୍ଵଂ ଵାକ୍ଯଂ ତତଥୈଵ ନ ସଂଶଯଃ ୨୧.
ତୁମେ ଯାହା କୁହ, ତାହା ହେଉ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
କର୍ତୁମୁତ୍ସହତେ ଲୋକେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଂପ୍ରସ୍ଥିତଂ ଜଗତ୍ ୨୧.
ଏହି ସଂସାର ଯେତେବେଳେ ଚାଲିଯାଉଛି, ଦେଖି କିଏ କିଛି କରିପାରିବ?
କାଲାଗ୍ନାଵାହିତଂ ଘୋରେ ଗୁହ୍ଯେ ସତତଗତ୍ଵରେ ୨୧.
ଭୟଙ୍କର ସମୟର ଅଗ୍ନିରେ ପକାଯାଇ, ସଦା ଗୁପ୍ତ ମାର୍ଗରେ ରହୁଛି—
କାଲୋ ହରତି ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ନଦୀଵେଗ ଇଵୋନ୍ମୁଖାନ୍ ୨୧.
ସମୟ ଆସିଲେ, ନଦୀର ଧାରା ପରି, ଆଗ୍ରହୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଭାସିଯାନ୍ତି।
କାଲେନ ହ୍ରିଯମାଣାନାଂ ପ୍ରଲାପଃ ଶ୍ରୂଯତେ ନୃଣାମ୍ ୨୧.
ସମୟ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ଉଠାଯିବାବେଳେ, ସେମାନଙ୍କର ଦୁଃଖର କଥା ଶୁଣାଯାଏ।
ସ୍ପୃହାମୋହାତିଵାଦେଷୁ ଲୋକଃ ସକ୍ତୋ ନ ବୁଧ୍ଯତେ ୨୧.
ଲୋକେ ଆଶା, ମୋହ ଓ ଅତିକଥାରେ ଲିନ ହୋଇ, ସତ୍ୟକୁ ବୁଝିପାରୁନାହାନ୍ତି।
ଜାନାମି ତ୍ଵାମହଂ ଵିଷ୍ଣୋ ସର୍ଵଭୂତଵରଂ ପ୍ରଭୁମ୍ ୨୧.
ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଏବଂ ସର୍ବଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ ବୋଲି ଜାଣେ।
କେଚିଦ୍ଭଜଂତି ତ୍ଵାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵୈରେଣ ହେଲଯା ପରେ ୨୧.
କେହି ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି, ଆଉ କେହି ଶତ୍ରୁତା କିମ୍ବା ଅବହେଳା ସହିତ।
ପୁରାଣଃ ଶାଶ୍ଵତୋ ଧର୍ମଃ ସର୍ଵପ୍ରାଣଭୃତାଂ ସମଃ ୨୧.
ତୁମେ ପୁରାତନ, ଚିରନ୍ତନ ଧର୍ମ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପ୍ରତି ସମଦୃଷ୍ଟି ଥିବା।
ପୁନର୍ମର୍କସ୍ଵରୂପେଣ ଭ୍ରାଂତଵ୍ଯଂ ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍ ୨୧.
ପୁଣି ବାନର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତୁମେ ତିନି ଭୁବନରେ ଘୁରିବ।
ଏଵମୁକ୍ତେ ତାରକେଣ ଦେଵା ହର୍ଷଂ ପ୍ରପେଦିରେ ୨୧.
ତାରକ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଦେବତାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ର ଭଵ ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞୋ ଵିଦ୍ଯାଜ୍ଞାନତପୋନ୍ଵିତଃ ୨୧.
ହେ ଦେତ୍ୟନାୟକ, ତୁମେ ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ, ଜ୍ଞାନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ତପସ୍ୟାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ।
କାଲଚାରିତ୍ରତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞ ଶିଵଭକ୍ତ ମହାମତେ ୨୧.
କାଳ ଓ ଚରିତ୍ରର ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ, ଶିବଭକ୍ତ ଓ ମହାମନା।
ଯାଵତ୍ତେ ତପସୋ ଵୀର୍ଯଂ ତାଵଦ୍ଭୁଂକ୍ଷ୍ଵଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍ ୨୧.
ତୁମର ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ତିନି ଭୁବନରେ ଶାସନ କର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମର୍କଯୂଥେନ ଵୃତୋ ନାରାଯଣଃ ପ୍ରଭୁଃ ୨୧.
ଏପରି କହି, ବାନରମାନେ ଘେରିଥିବା ପ୍ରଭୁ ନାରାୟଣ ଚାଲିଗଲେ।
ତତୋ ମେରୁଂ ସମାଗମ୍ଯ ପ୍ରୋଵାଚ ଵଚନଂ ହରିଃ ୨୧.
ତାପରେ ହରି, ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚି, ଏହି କଥା କହିଲେ।