ଅଵିଶ୍ଵାସ୍ଯେ ଵିଶ୍ଵସିଷି ମନ୍ଯସେ ଚାଽଧ୍ରୁଵଂ ଧ୍ରୁଵମ୍ ୨୧.
ଅବିଶ୍ୱାସ୍ୟକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଛ, ଅସ୍ଥାୟୀକୁ ଥିର ଭାବୁଛ।
ନେଯଂ ତଵ ନ ଚାସ୍ମାକଂ ନ ଚାନ୍ଯେଷାଂ ସ୍ଥିରା ମତା ୨୧.
ଏହି ସ୍ଥାନ ନ ତୁମର, ନ ଆମର, ନ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହା ସ୍ଥିର ନୁହେଁ।
କଂଚିତ୍କାଲମିଯଂ ସ୍ଥିତ୍ଵା ତ୍ଵଯି ତାରକ ଚଂଚଲା ୨୧.
ତାରକ, କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଏହି ସ୍ଥାନ ତୁମ ସହିତ ରହିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଅସ୍ଥିର।
ସରତ୍ନୌଷଦିସଂପନ୍ନଂ ସସରିତ୍ପର୍ଵତାକରମ୍ ୨୧.
ମଣି, ଔଷଧ, ନଦୀ ଓ ପାହାଡ଼ରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହି ପୃଥିବୀ—
ହିରଣ୍ଯକଶିପୁର୍ଵୀରୋ ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷଶ୍ଚ ଦୁର୍ଜଯଃ ୨୧.
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଶୂରବୀର ଓ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ଅପରାଜୟ—
କୀର୍ତିଃ ଶୂରଶ୍ଚ ଵୀରଶ୍ଚ ଵାତାପିରିଲ୍ଵଲସ୍ତଥା ୨୧.
ଖ୍ୟାତି, ସୌର୍ଯ୍ୟ, ବୀରତା, ଏବଂ ଭାଟାପି ଓ ଇଲ୍ବଳା—
ଵିଶ୍ଵଜିତ୍ପ୍ରମୁଖାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ଦାନଵେଂଦ୍ରା ମହାବଲାଃ ୨୧.
ଏହାଠାରେ ବିଶ୍ୱଜିତ ମୁଖ୍ୟ ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଥିଲେ—
ସର୍ଵୈର୍ଵର୍ଷାଯୁତଂ ତପ୍ତଂ ନ ତ୍ଵମେକୋ ମହାତପାଃ ୨୧.
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ତପ କରିଥିଲେ; କେବଳ ତୁମେ ନୁହଁ, ମହାତପସ୍ବୀ।
ସର୍ଵେ ଯଥାର୍ହଦାତାରଃ ସର୍ଵେ ଦାକ୍ଷାଯଣୀସୁତାଃ ୨୧.
ସମସ୍ତେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଦାନ କରୁଥିଲେ; ସମସ୍ତେ ଦାକ୍ଷାୟଣୀଙ୍କ ପୁଅ।
ମୁଂଚେଚ୍ଛାଂ କାମଭୋଗେଷୁ ମୁଂଚେମଂ ଶ୍ରୀଭଵଂ ମଦମ୍ ୨୧.
ଚାହିଦା ଓ ଭୋଗରେ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ିବା; ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟର ଅହଂକାର ଛାଡ଼ିବା।
ଶୋକକାଲେ ଶୁଚୋ ମାତ୍ଵଂ ହର୍ଷକାଲେ ଚ ମା ହୃଷଃ ୨୧.
ଦୁଃଖରେ ଅତିରିକ୍ତ ଶୋକ କରନି; ସୁଖରେ ଅତି ଆନନ୍ଦ କରନି।
ଇଂଦ୍ରଂ ଚେଦାଗତଃ କାଲଃ ସଦା ଯୁକ୍ତ ମତଂଦ୍ରିତମ୍ ୨୧.
ଯଦି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଆସିଯାଏ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସଦା ଧୃଢ଼ ଓ ଶାନ୍ତ ରୁହ।
କୋ ହି ସ୍ଥାତୁମଲଂ ଲୋକେ ମମ କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ଯ ସଂଯୁଗେ ୨୧.
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ କ୍ରୋଧିତ ହୁଏ, ଏହି ସଂସାରରେ କିଏ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଟିକିପାରିବ?
ତ୍ଵମେଵ ଵେତ୍ସି ମାଂ ଦୈତ୍ଯ ଯୋହଂ ଯାଦୃକ୍ପରାକ୍ରମଃ ୨୧.
ହେ ଦାନବ, ତୁମେ ମାତ୍ର ଜାଣ, ମୋର କେତେ ଶକ୍ତି ଅଛି।
ଯେଷାଂ ତ୍ଵଂ କୋଟିଭାଗେଽପି ପରିପୂର୍ଣୋ ନ ତାରକ ୨୧.
ହେ ତାରକ, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିର କୋଟିଅଂଶରେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନୁହଁ।
ଇଚ୍ଛନ୍ସଂଜୀଵଯାମ୍ଯେତଦନିଚ୍ଛନ୍ନାଶଯେ କ୍ଷଣାତ୍ ୨୧.
ମୁଁ ଚାହେଲେ ଏହାକୁ ପୁନି ଜୀବନ ଦେଇପାରିବି, ଚାହିଲିନାହିଁ ହେଲେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନଶ୍ଟ କରିଦେଇପାରିବି।
ଅଂଗୁଲ୍ଯଗ୍ରେଣ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ର ପୁନର୍ଧର୍ମଂ ନଲୋପଯେ ୨୧.
ହେ ଦାନବେଶ୍ବର, ମୁଁ ମୋ ଆଂଠିର ଟିପରେ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମକୁ ପୁନି ହଟାଇଦେଇପାରିବି।
ଲୋପଯାମି ତତଃ କଂ ଚ ଧର୍ମୋଽଯଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜେତ୍ ୨୧.
ଯାହାକୁ ମୁଁ ହଟାଏ, ଏହି ଧର୍ମ ସେଠାରୁ ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ଆଶ୍ରୟ ନେଇଯିବ।
ସୋଽଯଂ କାଲଃ ପଚେଦ୍ଵିଶ୍ଵଂ ଵୃକ୍ଷେ ଫଲମିଵାଗତମ୍ ୨୧.
ଏହି ସମୟ ଆସିଛି, ଯେଉଁ ସମୟ ଏହି ସଂସାରକୁ ଗଛରେ ପକାଫଳ ପରି ପକାଇଦେଉଛି।
ପ୍ରାପ୍ନୋତି ପୁରୁଷୋ ଦୈତ୍ଯ ପଶ୍ଯ କାଲସ୍ଯ ଚିତ୍ରତାମ୍ ୨୧.
ହେ ଦାନବ, ଲୋକେ ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଯାହା ମିଳିବ, ତାହିଁ ପାଉଛନ୍ତି—ଦେଖ, ସମୟର ଅନେକ ରୂପ।
ସ୍ଵକର୍ମପରିପାକସ୍ଯ ଫଲଦଂ ଵୈ ଵିଦୁର୍ବୁଧାଃ ୨୧.
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ସମୟରେ ପକିଥାଏ।
ପୁଣ୍ଯେନ ତତ୍ର ସୋଖ୍ଯଂ ସ୍ଯାଦ୍ଦୃଃଖଂ ପାପେନ ନିଶ୍ଚିତମ୍ ମଦୁକ୍ତଂ ଵଚନଂ ସର୍ଵଂ ଯଦି ମଂତୁମିହାର୍ହସି॥ ୨୧.
ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେଠାରେ ସୁଖ ମିଳେ, ପାପ ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ଦୁଃଖ ମିଳେ। ମୋର ସମସ୍ତ କଥା ଯଦି ଭାବିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଏହିଥିରେ ଧ୍ୟାନ ଦେ।
ମାମତ୍ର ସଂସ୍ଥିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କାଲନେମିମୁଖୈର୍ଯୁତମ୍॥ ୨୧.
ମୋତେ ଏଠାରେ ଦେଖି, କାଳନେମି ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମୁହଁରେ ଘିରିଥିବା ଦେଖି—
କସ୍ଯେହ ନ ଵ୍ଯଥେଦ୍ବୁର୍ମୃତ୍ଯୋରପି ଜିଵାଂସତଃ ୨୧.
ଏଠି କିଏ ଅଛି, ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁର ମୁହଁକୁ ଦେଖି ଭୟଭିତ ହେବେ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେ ଜୀବିତ?
ବ୍ରଵୀଷି ଯଦ୍ଯତ୍ତ୍ଵଂ ଵାକ୍ଯଂ ତତଥୈଵ ନ ସଂଶଯଃ ୨୧.
ତୁମେ ଯାହା କୁହ, ତାହା ହେଉ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
କର୍ତୁମୁତ୍ସହତେ ଲୋକେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଂପ୍ରସ୍ଥିତଂ ଜଗତ୍ ୨୧.
ଏହି ସଂସାର ଯେତେବେଳେ ଚାଲିଯାଉଛି, ଦେଖି କିଏ କିଛି କରିପାରିବ?
କାଲାଗ୍ନାଵାହିତଂ ଘୋରେ ଗୁହ୍ଯେ ସତତଗତ୍ଵରେ ୨୧.
ଭୟଙ୍କର ସମୟର ଅଗ୍ନିରେ ପକାଯାଇ, ସଦା ଗୁପ୍ତ ମାର୍ଗରେ ରହୁଛି—
କାଲୋ ହରତି ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ନଦୀଵେଗ ଇଵୋନ୍ମୁଖାନ୍ ୨୧.
ସମୟ ଆସିଲେ, ନଦୀର ଧାରା ପରି, ଆଗ୍ରହୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଭାସିଯାନ୍ତି।
କାଲେନ ହ୍ରିଯମାଣାନାଂ ପ୍ରଲାପଃ ଶ୍ରୂଯତେ ନୃଣାମ୍ ୨୧.
ସମୟ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ଉଠାଯିବାବେଳେ, ସେମାନଙ୍କର ଦୁଃଖର କଥା ଶୁଣାଯାଏ।
ସ୍ପୃହାମୋହାତିଵାଦେଷୁ ଲୋକଃ ସକ୍ତୋ ନ ବୁଧ୍ଯତେ ୨୧.
ଲୋକେ ଆଶା, ମୋହ ଓ ଅତିକଥାରେ ଲିନ ହୋଇ, ସତ୍ୟକୁ ବୁଝିପାରୁନାହାନ୍ତି।