ପର୍ଯାଯୈର୍ହନ୍ଯମାନାନାମଭିହଂତା ନ ଵିଦ୍ଯତେ ୨୧.
ଯେଉଁମାନେ ପାଳାକ୍ରମେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ହନ୍ତା ନାହିଁ।
ଋଷୀଂଶ୍ଚ ଦେଵାଂଶ୍ଚ ମହାସୁରାଂଶ୍ଚ ତ୍ରୈଵିଦ୍ଯଵୃଦ୍ଧାଂଶ୍ଚ ଵନେ ମୁନୀଂଶ୍ଚ ୨୧.
ଋଷିମାନେ, ଦେବତାମାନେ, ମହାସୁରମାନେ, ତିନି ବେଦର ଜ୍ଞାନୀ ବୃଦ୍ଧମାନେ ଓ ଅରଣ୍ୟରେ ରହୁଥିବା ମୁନିମାନେ,
ନ ମଂତ୍ରବଲଵୀର୍ଯେଣ ପ୍ରଜ୍ଞଯା ପୌରୁଷେଣ ଵା ୨୧.
ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି, ବଳ, ବୁଦ୍ଧି କିମ୍ବା ପରାକ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ,
ନ ମାତୃପିତୃଶୁଶ୍ରୂଷା ନ ଚ ଦୈଵତପୂଜନମ୍ ୨୧.
ମାତା ପିତାଙ୍କ ସେବା କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ,
ନ ଵିଦ୍ଯା ନ ତପୋ ଦାନଂ ନ ମିତ୍ରାଣି ନ ଵାଂଧଵାଃ ୨୧.
ନ ଜ୍ଞାନ, ନ ତପ, ନ ଦାନ, ନ ବନ୍ଧୁ, ନ ଆତ୍ମୀୟ—
ନାଗାମିଗମନାର୍ଥଂ ହି ପ୍ରତିଘାତଶତୈରପି ୨୧.
ପରଲୋକକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଶତଶତ ବାଧା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ସବୁ କାମ ନାହିଁ।
ଦେହଵତ୍ପୁଣ୍ଯକର୍ମାଣି ଜୀଵଵତ୍କାଲ ଉଚ୍ଯତେ ୨୧.
ଶରୀର ଥିଲେ ପୁଣ୍ୟ କାମ ରହେ, ଜୀବ ଥିଲେ ସମୟ ରହେ।
ଅହୋ ଦୈତ୍ଯ ତ୍ଵଦ୍ଵିଶିଷ୍ଟା ଦୈତ୍ଯାନାଂ କୋଟଯଃ ପୁରା ୨୧.
ହେ ଦାନବ, ପୂର୍ବରୁ ତୁମ ପେକ୍ଷା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଲକ୍ଷେ ଥିଲେ।
ଇଦଂ ତୁ ଲବ୍ଧ୍ଵା ତ୍ଵଂ ସ୍ଥାନମାତ୍ମାନଂ ବହୁ ମନ୍ଯସେ ୨୧.
ଏହି ପଦବୀ ପାଇ ତୁମେ ନିଜକୁ ବହୁତ ମହତ୍ୱ ଦେଉଛ।
ନ ଚେଦମଚଲଂ ସ୍ଥାନମନଂତଂ ଚାପି କସ୍ଯଚିତ୍ ୨୧.
କିନ୍ତୁ ଏହି ସ୍ଥାନ କାହା ପାଇଁ ନ ଅଚଳ, ନ ଅନନ୍ତ।
ଅଵିଶ୍ଵାସ୍ଯେ ଵିଶ୍ଵସିଷି ମନ୍ଯସେ ଚାଽଧ୍ରୁଵଂ ଧ୍ରୁଵମ୍ ୨୧.
ଅବିଶ୍ୱାସ୍ୟକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଛ, ଅସ୍ଥାୟୀକୁ ଥିର ଭାବୁଛ।
ନେଯଂ ତଵ ନ ଚାସ୍ମାକଂ ନ ଚାନ୍ଯେଷାଂ ସ୍ଥିରା ମତା ୨୧.
ଏହି ସ୍ଥାନ ନ ତୁମର, ନ ଆମର, ନ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହା ସ୍ଥିର ନୁହେଁ।
କଂଚିତ୍କାଲମିଯଂ ସ୍ଥିତ୍ଵା ତ୍ଵଯି ତାରକ ଚଂଚଲା ୨୧.
ତାରକ, କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଏହି ସ୍ଥାନ ତୁମ ସହିତ ରହିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଅସ୍ଥିର।
ସରତ୍ନୌଷଦିସଂପନ୍ନଂ ସସରିତ୍ପର୍ଵତାକରମ୍ ୨୧.
ମଣି, ଔଷଧ, ନଦୀ ଓ ପାହାଡ଼ରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହି ପୃଥିବୀ—
ହିରଣ୍ଯକଶିପୁର୍ଵୀରୋ ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷଶ୍ଚ ଦୁର୍ଜଯଃ ୨୧.
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଶୂରବୀର ଓ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ଅପରାଜୟ—
କୀର୍ତିଃ ଶୂରଶ୍ଚ ଵୀରଶ୍ଚ ଵାତାପିରିଲ୍ଵଲସ୍ତଥା ୨୧.
ଖ୍ୟାତି, ସୌର୍ଯ୍ୟ, ବୀରତା, ଏବଂ ଭାଟାପି ଓ ଇଲ୍ବଳା—
ଵିଶ୍ଵଜିତ୍ପ୍ରମୁଖାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ଦାନଵେଂଦ୍ରା ମହାବଲାଃ ୨୧.
ଏହାଠାରେ ବିଶ୍ୱଜିତ ମୁଖ୍ୟ ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଥିଲେ—
ସର୍ଵୈର୍ଵର୍ଷାଯୁତଂ ତପ୍ତଂ ନ ତ୍ଵମେକୋ ମହାତପାଃ ୨୧.
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ତପ କରିଥିଲେ; କେବଳ ତୁମେ ନୁହଁ, ମହାତପସ୍ବୀ।
ସର୍ଵେ ଯଥାର୍ହଦାତାରଃ ସର୍ଵେ ଦାକ୍ଷାଯଣୀସୁତାଃ ୨୧.
ସମସ୍ତେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଦାନ କରୁଥିଲେ; ସମସ୍ତେ ଦାକ୍ଷାୟଣୀଙ୍କ ପୁଅ।
ମୁଂଚେଚ୍ଛାଂ କାମଭୋଗେଷୁ ମୁଂଚେମଂ ଶ୍ରୀଭଵଂ ମଦମ୍ ୨୧.
ଚାହିଦା ଓ ଭୋଗରେ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ିବା; ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟର ଅହଂକାର ଛାଡ଼ିବା।
ଶୋକକାଲେ ଶୁଚୋ ମାତ୍ଵଂ ହର୍ଷକାଲେ ଚ ମା ହୃଷଃ ୨୧.
ଦୁଃଖରେ ଅତିରିକ୍ତ ଶୋକ କରନି; ସୁଖରେ ଅତି ଆନନ୍ଦ କରନି।
ଇଂଦ୍ରଂ ଚେଦାଗତଃ କାଲଃ ସଦା ଯୁକ୍ତ ମତଂଦ୍ରିତମ୍ ୨୧.
ଯଦି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଆସିଯାଏ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସଦା ଧୃଢ଼ ଓ ଶାନ୍ତ ରୁହ।
କୋ ହି ସ୍ଥାତୁମଲଂ ଲୋକେ ମମ କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ଯ ସଂଯୁଗେ ୨୧.
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ କ୍ରୋଧିତ ହୁଏ, ଏହି ସଂସାରରେ କିଏ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଟିକିପାରିବ?
ତ୍ଵମେଵ ଵେତ୍ସି ମାଂ ଦୈତ୍ଯ ଯୋହଂ ଯାଦୃକ୍ପରାକ୍ରମଃ ୨୧.
ହେ ଦାନବ, ତୁମେ ମାତ୍ର ଜାଣ, ମୋର କେତେ ଶକ୍ତି ଅଛି।
ଯେଷାଂ ତ୍ଵଂ କୋଟିଭାଗେଽପି ପରିପୂର୍ଣୋ ନ ତାରକ ୨୧.
ହେ ତାରକ, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିର କୋଟିଅଂଶରେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନୁହଁ।
ଇଚ୍ଛନ୍ସଂଜୀଵଯାମ୍ଯେତଦନିଚ୍ଛନ୍ନାଶଯେ କ୍ଷଣାତ୍ ୨୧.
ମୁଁ ଚାହେଲେ ଏହାକୁ ପୁନି ଜୀବନ ଦେଇପାରିବି, ଚାହିଲିନାହିଁ ହେଲେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନଶ୍ଟ କରିଦେଇପାରିବି।
ଅଂଗୁଲ୍ଯଗ୍ରେଣ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ର ପୁନର୍ଧର୍ମଂ ନଲୋପଯେ ୨୧.
ହେ ଦାନବେଶ୍ବର, ମୁଁ ମୋ ଆଂଠିର ଟିପରେ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମକୁ ପୁନି ହଟାଇଦେଇପାରିବି।
ଲୋପଯାମି ତତଃ କଂ ଚ ଧର୍ମୋଽଯଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜେତ୍ ୨୧.
ଯାହାକୁ ମୁଁ ହଟାଏ, ଏହି ଧର୍ମ ସେଠାରୁ ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ଆଶ୍ରୟ ନେଇଯିବ।
ସୋଽଯଂ କାଲଃ ପଚେଦ୍ଵିଶ୍ଵଂ ଵୃକ୍ଷେ ଫଲମିଵାଗତମ୍ ୨୧.
ଏହି ସମୟ ଆସିଛି, ଯେଉଁ ସମୟ ଏହି ସଂସାରକୁ ଗଛରେ ପକାଫଳ ପରି ପକାଇଦେଉଛି।
ପ୍ରାପ୍ନୋତି ପୁରୁଷୋ ଦୈତ୍ଯ ପଶ୍ଯ କାଲସ୍ଯ ଚିତ୍ରତାମ୍ ୨୧.
ହେ ଦାନବ, ଲୋକେ ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଯାହା ମିଳିବ, ତାହିଁ ପାଉଛନ୍ତି—ଦେଖ, ସମୟର ଅନେକ ରୂପ।