ମର୍କା ଦୈତ୍ଯକରୋତ୍ତାଲୈର୍ହର୍ଷନାଦଵିନୋଦିତୈଃ ୨୧.
ବାନରମାନେ ଦାନବ ନାଶ କରିବାର ଶକ୍ତି ସହିତ ଆନନ୍ଦ ଓ ହର୍ଷରେ ରହିଛନ୍ତି।
ଅଭଯଂ ଵୋ ମର୍କଦେଵାସ୍ତୁଷ୍ଟୋ ଯଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ତ୍ଵିଦମ୍ ୨୧.
ବାନରଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ନିରାପଦ ଦିଅନ୍ତୁ; ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁମର୍କଃ ପ୍ରନୃତ୍ଯନ୍ନି ଦମବ୍ରଵୀତ୍ ୨୧.
ଏହି କଥା ଶୁଣି ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଷ୍ଣୁ ନୃତ୍ୟ କରି କହିଲେ।
ଏଵମୁକ୍ତେ ପ୍ରହସ୍ଯାହ ତାରକୋ ଦୈତ୍ଯସତ୍ତମଃ ୨୧.
ଏହିପରି କହିବା ପରେ ଦାନବମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାରକ ହସି କହିଲେ।
ହରିମର୍କସ୍ତତଃ ପ୍ରାହ ଯଦ୍ଯେଵଂ ସ୍ଵଂ ଵଚଃ ସ୍ମର ୨୧.
ତାପରେ ବାନର ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ: 'ଯଦି ଏହିପରି, ତେବେ ତୁମେ ନିଜ କଥାକୁ ମନେ ରଖ।'
ଅଶ୍ଵମେଧଶତସ୍ଯାପି ସତ୍ଯଂ ରାଜନ୍ଵିଶିଷ୍ଯତେ ୨୧.
ହେ ରାଜା, ସତ୍ୟତା ଶତ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ତତଃ ସୁଵିସ୍ମିତୋ ଦୈତ୍ଯଃ ପ୍ରାହେଦଂ ଵଚନଂ ତଦା ୨୧.
ତାପରେ ଦାନବ ବହୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଅହଂ ନାରାଯଣୋନାମ ଯଦି ଶ୍ରୋତ୍ରମୁପାଗତଃ ୨୧.
ଯଦି 'ନାରାୟଣ' ନାମ ତୁମର କାନରେ ପହଞ୍ଚିଛି,
ତଚ୍ଚେନ୍ମାନ୍ଯତମୋ ଧର୍ମସ୍ତଵ ତଦ୍ଵଚନଂ ସ୍ଵକମ୍ ୨୧.
ଏବଂ ଯଦି ଏହି ତୁମ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ମାନ୍ୟ ଧର୍ମ, ତେବେ ତୁମେ ନିଜ କଥାକୁ ପାଳନ କର।
ଅଵଲୋପଶ୍ଚ ରାଜେଂଦ୍ର ନ କର୍ତଵ୍ଯସ୍ତ୍ଵଯା ହୃଦୀ ୨୧.
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ହୃଦୟରେ କେବେ ଅବହେଳା ଆସିବାକୁ ଦିଅନାହିଁ।
ପର୍ଯାଯୈର୍ହନ୍ଯମାନାନାମଭିହଂତା ନ ଵିଦ୍ଯତେ ୨୧.
ଯେଉଁମାନେ ପାଳାକ୍ରମେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ହନ୍ତା ନାହିଁ।
ଋଷୀଂଶ୍ଚ ଦେଵାଂଶ୍ଚ ମହାସୁରାଂଶ୍ଚ ତ୍ରୈଵିଦ୍ଯଵୃଦ୍ଧାଂଶ୍ଚ ଵନେ ମୁନୀଂଶ୍ଚ ୨୧.
ଋଷିମାନେ, ଦେବତାମାନେ, ମହାସୁରମାନେ, ତିନି ବେଦର ଜ୍ଞାନୀ ବୃଦ୍ଧମାନେ ଓ ଅରଣ୍ୟରେ ରହୁଥିବା ମୁନିମାନେ,
ନ ମଂତ୍ରବଲଵୀର୍ଯେଣ ପ୍ରଜ୍ଞଯା ପୌରୁଷେଣ ଵା ୨୧.
ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି, ବଳ, ବୁଦ୍ଧି କିମ୍ବା ପରାକ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ,
ନ ମାତୃପିତୃଶୁଶ୍ରୂଷା ନ ଚ ଦୈଵତପୂଜନମ୍ ୨୧.
ମାତା ପିତାଙ୍କ ସେବା କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ,
ନ ଵିଦ୍ଯା ନ ତପୋ ଦାନଂ ନ ମିତ୍ରାଣି ନ ଵାଂଧଵାଃ ୨୧.
ନ ଜ୍ଞାନ, ନ ତପ, ନ ଦାନ, ନ ବନ୍ଧୁ, ନ ଆତ୍ମୀୟ—
ନାଗାମିଗମନାର୍ଥଂ ହି ପ୍ରତିଘାତଶତୈରପି ୨୧.
ପରଲୋକକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଶତଶତ ବାଧା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ସବୁ କାମ ନାହିଁ।
ଦେହଵତ୍ପୁଣ୍ଯକର୍ମାଣି ଜୀଵଵତ୍କାଲ ଉଚ୍ଯତେ ୨୧.
ଶରୀର ଥିଲେ ପୁଣ୍ୟ କାମ ରହେ, ଜୀବ ଥିଲେ ସମୟ ରହେ।
ଅହୋ ଦୈତ୍ଯ ତ୍ଵଦ୍ଵିଶିଷ୍ଟା ଦୈତ୍ଯାନାଂ କୋଟଯଃ ପୁରା ୨୧.
ହେ ଦାନବ, ପୂର୍ବରୁ ତୁମ ପେକ୍ଷା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଲକ୍ଷେ ଥିଲେ।
ଇଦଂ ତୁ ଲବ୍ଧ୍ଵା ତ୍ଵଂ ସ୍ଥାନମାତ୍ମାନଂ ବହୁ ମନ୍ଯସେ ୨୧.
ଏହି ପଦବୀ ପାଇ ତୁମେ ନିଜକୁ ବହୁତ ମହତ୍ୱ ଦେଉଛ।
ନ ଚେଦମଚଲଂ ସ୍ଥାନମନଂତଂ ଚାପି କସ୍ଯଚିତ୍ ୨୧.
କିନ୍ତୁ ଏହି ସ୍ଥାନ କାହା ପାଇଁ ନ ଅଚଳ, ନ ଅନନ୍ତ।
ଅଵିଶ୍ଵାସ୍ଯେ ଵିଶ୍ଵସିଷି ମନ୍ଯସେ ଚାଽଧ୍ରୁଵଂ ଧ୍ରୁଵମ୍ ୨୧.
ଅବିଶ୍ୱାସ୍ୟକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଛ, ଅସ୍ଥାୟୀକୁ ଥିର ଭାବୁଛ।
ନେଯଂ ତଵ ନ ଚାସ୍ମାକଂ ନ ଚାନ୍ଯେଷାଂ ସ୍ଥିରା ମତା ୨୧.
ଏହି ସ୍ଥାନ ନ ତୁମର, ନ ଆମର, ନ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହା ସ୍ଥିର ନୁହେଁ।
କଂଚିତ୍କାଲମିଯଂ ସ୍ଥିତ୍ଵା ତ୍ଵଯି ତାରକ ଚଂଚଲା ୨୧.
ତାରକ, କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଏହି ସ୍ଥାନ ତୁମ ସହିତ ରହିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଅସ୍ଥିର।
ସରତ୍ନୌଷଦିସଂପନ୍ନଂ ସସରିତ୍ପର୍ଵତାକରମ୍ ୨୧.
ମଣି, ଔଷଧ, ନଦୀ ଓ ପାହାଡ଼ରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହି ପୃଥିବୀ—
ହିରଣ୍ଯକଶିପୁର୍ଵୀରୋ ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷଶ୍ଚ ଦୁର୍ଜଯଃ ୨୧.
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଶୂରବୀର ଓ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ଅପରାଜୟ—
କୀର୍ତିଃ ଶୂରଶ୍ଚ ଵୀରଶ୍ଚ ଵାତାପିରିଲ୍ଵଲସ୍ତଥା ୨୧.
ଖ୍ୟାତି, ସୌର୍ଯ୍ୟ, ବୀରତା, ଏବଂ ଭାଟାପି ଓ ଇଲ୍ବଳା—
ଵିଶ୍ଵଜିତ୍ପ୍ରମୁଖାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ଦାନଵେଂଦ୍ରା ମହାବଲାଃ ୨୧.
ଏହାଠାରେ ବିଶ୍ୱଜିତ ମୁଖ୍ୟ ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଥିଲେ—
ସର୍ଵୈର୍ଵର୍ଷାଯୁତଂ ତପ୍ତଂ ନ ତ୍ଵମେକୋ ମହାତପାଃ ୨୧.
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ତପ କରିଥିଲେ; କେବଳ ତୁମେ ନୁହଁ, ମହାତପସ୍ବୀ।
ସର୍ଵେ ଯଥାର୍ହଦାତାରଃ ସର୍ଵେ ଦାକ୍ଷାଯଣୀସୁତାଃ ୨୧.
ସମସ୍ତେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଦାନ କରୁଥିଲେ; ସମସ୍ତେ ଦାକ୍ଷାୟଣୀଙ୍କ ପୁଅ।
ମୁଂଚେଚ୍ଛାଂ କାମଭୋଗେଷୁ ମୁଂଚେମଂ ଶ୍ରୀଭଵଂ ମଦମ୍ ୨୧.
ଚାହିଦା ଓ ଭୋଗରେ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ିବା; ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟର ଅହଂକାର ଛାଡ଼ିବା।