ବଲୀଯାଂସଂ ସମାସାଦ୍ଯ ନ ନମେଦ୍ଯୋ ନ ଚାସ୍ତି ସଃ ୨୧.
ଯେଉଁଠି ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ସାମ୍ନା ହୁଏ, ସେ କେବେ ମଣ ଦେଉନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ସେ ଅବସ୍ଥିତ ରହନ୍ତି ନାହିଁ।
ଉପହାସମୁଖେନାମୀ ଉପଦେଶଂ ହରେର୍ମୁଖାତ୍ ୨୧.
ଉପହାସ ମାଧ୍ୟମରେ, ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ମୁଁହରୁ ଉପଦେଶ ପାଇଲେ।
ନୃତ୍ଯଂତସ୍ତେ ଚ ବହୁଧା ଦୈତ୍ଯାଶ୍ଚାସୁରଯୋଷିତଃ ୨୧.
ଦେତ୍ୟମାନେ ଓ ଅସୁରନାରୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ନୃତ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁର୍ଦୈତ୍ଯପ୍ରତୀହାରଂ ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ୨୧.
ତା ପରେ ବିଷ୍ଣୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ଦେତ୍ୟ ଦ୍ୱାରପାଳଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପ୍ରତୀହାରସ୍ତତୋ ହୃଷ୍ଟଃ ସଭାମଧ୍ଯେ ଵିଵେଶ ସଃ ୨୧.
ଦ୍ୱାରପାଳ ଖୁସି ହୋଇ ସଭା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଉଵାଚାନାଵିଲଂ ଵାକ୍ଯମଲ୍ପାକ୍ଷରପରିସ୍ଫୁଟମ୍ ୨୧.
ସେ ସ୍ପଷ୍ଟ, ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଓ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଭାବରେ କଥା କହିଲେ।
ଭୃଶଂ ଵିନୋଦକାରିଣି ସ୍ପୃହା ଚେଦ୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁମର୍ହସି ୨୧.
ଯଦି ତୁମେ ସତ୍ୟସ୍ଥ ଭାବେ ସେଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ, ତେବେ ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏହାକୁ ଦେଖିବାର ଯୋଗ୍ୟ।
କ୍ଷତ୍ତା ଚେତି ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କାଲନେମିଂ ତଦାବ୍ରଵୀତ୍ ୨୧.
ଏହି କଥା ଶୁଣି ରଥଚାଳକ କାଳନେମିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ରକ୍ଷପାଲ ସହୈଭିସ୍ତ୍ଵଂ ରାଜାନମନୁକୂଲଯ ୨୧.
ରାକ୍ଷସ ରକ୍ଷକମାନେ ସହିତ ତୁମେ ରାଜାଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଭଲ କାମ କର।
ମର୍କମଧ୍ଯେ ଵିଷ୍ଣୁମର୍କୋ ଯାତସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚ ଦୈତ୍ଯତାମ୍ ୨୧.
ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଷ୍ଣୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ରୂପେ ଆସିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଦାନବତ୍ୱକୁ ଛାଡିଦେଇ।
ମର୍କା ଦୈତ୍ଯକରୋତ୍ତାଲୈର୍ହର୍ଷନାଦଵିନୋଦିତୈଃ ୨୧.
ବାନରମାନେ ଦାନବ ନାଶ କରିବାର ଶକ୍ତି ସହିତ ଆନନ୍ଦ ଓ ହର୍ଷରେ ରହିଛନ୍ତି।
ଅଭଯଂ ଵୋ ମର୍କଦେଵାସ୍ତୁଷ୍ଟୋ ଯଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ତ୍ଵିଦମ୍ ୨୧.
ବାନରଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ନିରାପଦ ଦିଅନ୍ତୁ; ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁମର୍କଃ ପ୍ରନୃତ୍ଯନ୍ନି ଦମବ୍ରଵୀତ୍ ୨୧.
ଏହି କଥା ଶୁଣି ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଷ୍ଣୁ ନୃତ୍ୟ କରି କହିଲେ।
ଏଵମୁକ୍ତେ ପ୍ରହସ୍ଯାହ ତାରକୋ ଦୈତ୍ଯସତ୍ତମଃ ୨୧.
ଏହିପରି କହିବା ପରେ ଦାନବମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାରକ ହସି କହିଲେ।
ହରିମର୍କସ୍ତତଃ ପ୍ରାହ ଯଦ୍ଯେଵଂ ସ୍ଵଂ ଵଚଃ ସ୍ମର ୨୧.
ତାପରେ ବାନର ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ: 'ଯଦି ଏହିପରି, ତେବେ ତୁମେ ନିଜ କଥାକୁ ମନେ ରଖ।'
ଅଶ୍ଵମେଧଶତସ୍ଯାପି ସତ୍ଯଂ ରାଜନ୍ଵିଶିଷ୍ଯତେ ୨୧.
ହେ ରାଜା, ସତ୍ୟତା ଶତ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ତତଃ ସୁଵିସ୍ମିତୋ ଦୈତ୍ଯଃ ପ୍ରାହେଦଂ ଵଚନଂ ତଦା ୨୧.
ତାପରେ ଦାନବ ବହୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଅହଂ ନାରାଯଣୋନାମ ଯଦି ଶ୍ରୋତ୍ରମୁପାଗତଃ ୨୧.
ଯଦି 'ନାରାୟଣ' ନାମ ତୁମର କାନରେ ପହଞ୍ଚିଛି,
ତଚ୍ଚେନ୍ମାନ୍ଯତମୋ ଧର୍ମସ୍ତଵ ତଦ୍ଵଚନଂ ସ୍ଵକମ୍ ୨୧.
ଏବଂ ଯଦି ଏହି ତୁମ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ମାନ୍ୟ ଧର୍ମ, ତେବେ ତୁମେ ନିଜ କଥାକୁ ପାଳନ କର।
ଅଵଲୋପଶ୍ଚ ରାଜେଂଦ୍ର ନ କର୍ତଵ୍ଯସ୍ତ୍ଵଯା ହୃଦୀ ୨୧.
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ହୃଦୟରେ କେବେ ଅବହେଳା ଆସିବାକୁ ଦିଅନାହିଁ।
ପର୍ଯାଯୈର୍ହନ୍ଯମାନାନାମଭିହଂତା ନ ଵିଦ୍ଯତେ ୨୧.
ଯେଉଁମାନେ ପାଳାକ୍ରମେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ହନ୍ତା ନାହିଁ।
ଋଷୀଂଶ୍ଚ ଦେଵାଂଶ୍ଚ ମହାସୁରାଂଶ୍ଚ ତ୍ରୈଵିଦ୍ଯଵୃଦ୍ଧାଂଶ୍ଚ ଵନେ ମୁନୀଂଶ୍ଚ ୨୧.
ଋଷିମାନେ, ଦେବତାମାନେ, ମହାସୁରମାନେ, ତିନି ବେଦର ଜ୍ଞାନୀ ବୃଦ୍ଧମାନେ ଓ ଅରଣ୍ୟରେ ରହୁଥିବା ମୁନିମାନେ,
ନ ମଂତ୍ରବଲଵୀର୍ଯେଣ ପ୍ରଜ୍ଞଯା ପୌରୁଷେଣ ଵା ୨୧.
ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି, ବଳ, ବୁଦ୍ଧି କିମ୍ବା ପରାକ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ,
ନ ମାତୃପିତୃଶୁଶ୍ରୂଷା ନ ଚ ଦୈଵତପୂଜନମ୍ ୨୧.
ମାତା ପିତାଙ୍କ ସେବା କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ,
ନ ଵିଦ୍ଯା ନ ତପୋ ଦାନଂ ନ ମିତ୍ରାଣି ନ ଵାଂଧଵାଃ ୨୧.
ନ ଜ୍ଞାନ, ନ ତପ, ନ ଦାନ, ନ ବନ୍ଧୁ, ନ ଆତ୍ମୀୟ—
ନାଗାମିଗମନାର୍ଥଂ ହି ପ୍ରତିଘାତଶତୈରପି ୨୧.
ପରଲୋକକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଶତଶତ ବାଧା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ସବୁ କାମ ନାହିଁ।
ଦେହଵତ୍ପୁଣ୍ଯକର୍ମାଣି ଜୀଵଵତ୍କାଲ ଉଚ୍ଯତେ ୨୧.
ଶରୀର ଥିଲେ ପୁଣ୍ୟ କାମ ରହେ, ଜୀବ ଥିଲେ ସମୟ ରହେ।
ଅହୋ ଦୈତ୍ଯ ତ୍ଵଦ୍ଵିଶିଷ୍ଟା ଦୈତ୍ଯାନାଂ କୋଟଯଃ ପୁରା ୨୧.
ହେ ଦାନବ, ପୂର୍ବରୁ ତୁମ ପେକ୍ଷା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଲକ୍ଷେ ଥିଲେ।
ଇଦଂ ତୁ ଲବ୍ଧ୍ଵା ତ୍ଵଂ ସ୍ଥାନମାତ୍ମାନଂ ବହୁ ମନ୍ଯସେ ୨୧.
ଏହି ପଦବୀ ପାଇ ତୁମେ ନିଜକୁ ବହୁତ ମହତ୍ୱ ଦେଉଛ।
ନ ଚେଦମଚଲଂ ସ୍ଥାନମନଂତଂ ଚାପି କସ୍ଯଚିତ୍ ୨୧.
କିନ୍ତୁ ଏହି ସ୍ଥାନ କାହା ପାଇଁ ନ ଅଚଳ, ନ ଅନନ୍ତ।