ପତିତଶ୍ଚାଗମତ୍ଖଡ୍ଗଃ ସ ଶୀଘ୍ରଂ ଶତଖଣ୍ଡତାମ୍ ୨୧.
ଖଡ଼ଗଟିଏ ପଡ଼ି ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଶତ ଖଣ୍ଡ ହୋଇଗଲା।
ମୁମୋଚ ପାଶଂ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଭୁଜବନ୍ଧାବିଲାଷୁକଃ ୨୧.
ଦାନବରାଜଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ସେ ଏକ ଫାନ୍ଦ ଛାଡ଼ିଲେ।
ସ୍ଫୁଟିତଃ କ୍ରକଚକ୍ରୂରଦଶନାଲିରହୀଶ୍ଵରଃ ୨୧.
କ୍ରୂର ଦାନ୍ତ ଥିବା ସର୍ପମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡିଆ ସ୍ଫୁଟିଗଲା।
ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସଗନଧର୍ଵାଃ ସର୍ପାଶ୍ଚାସ୍ତ୍ରୈଃ ପୃଥଗ୍ଵିଧୈଃ ୨୧.
ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ସର୍ପମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ନ ଚାସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯସ୍ଯାସଜ୍ଜନ୍ତ ଗାତ୍ରେ ଵଜ୍ରାଚଲୋପମେ ୨୧.
ତାଙ୍କର ଶରୀର ବଜ୍ର କିମ୍ବା ପାହାଡ଼ ପରି ଥିଲା, ତେଣୁ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ଲାଗିପାରିଲା ନାହିଁ।
ଜଘାନ କୋଟିଶଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ମୁଷ୍ଟିପାର୍ଷ୍ଣିଭିରେଵ ଚ ୨୧.
କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ସେ ମୁଷ୍ଟି ଓ ପାଦ ଦ୍ୱାରା କୋଟି କୋଟି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ପଲାଯଧ୍ଵମହୋ ଦେଵା ଵଦନ୍ନନ୍ତର୍ହିତୋଽଭଵତ୍ ୨୧.
ସେ କହିଲେ, 'ଦେବମାନେ, ପଳାଅ!' ଏବଂ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
କାଲନେମିମୁଖୈର୍ଦୈତ୍ଯେରୁପରୁଦ୍ଧା ମଦୋତ୍କଟୈଃ ୨୧.
କାଳନେମି ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନଙ୍କ ଅହଂକାରି ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ଦେବମାନେ ରାସ୍ତାରେ ଅଟକିଗଲେ।
ତାରିତାଃ ଶୁଷ୍କସରିତଂ ଦେଵମାର୍ଗାଶ୍ଚ ଦଂଶିତାଃ ୨୧.
ସେମାନେ ଶୁଷ୍କ ନଦୀ ଅଟକି ଦେବମାନେ ଦେବମାର୍ଗରେ କଟୁ ଦଶନ କଲେ।
ତତୋ ନିନାଦଃ ସଂଜଜ୍ଞେ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ବଲଶାଲିନାମ୍ ୨୧.
ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବସେନା ମଧ୍ୟରୁ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଶୁଣିଗଲା।
ଜଯେତି ମୁଦିତା ଦୈତ୍ଯାସ୍ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ତାରକଂ ତଦା ୨୧.
ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଦାନବମାନେ 'ଜୟ' ବୋଲି ତାରକଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଧନୁର୍ବାଣରଵାଂଶ୍ଚୋଗ୍ରାନ୍କରାଘାତାଂଶ୍ଚ ଚକ୍ରିରେ ୨୧.
ସେମାନେ ଧନୁଷ ଓ ବାଣର ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ, ହାତର ଘାତର ଧ୍ୱନି କରିଥିଲେ।
ତତୋ ଦେଵାନ୍ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ପଶୁପାଲଃ ପଶୂନିଵ ୨୧.
ତାରକ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ଗୋପାଳିଏ ଗାଈମାନେକୁ ଯେପରି ହଂକାଏ, ସେପରି ଚଲାଇଲେ।
ମହୀସାଗରକୂଲସ୍ଥଂ ତାରକଃ ସ ପୁରଂ ବଲୀ ୨୧.
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାରକ ତାଙ୍କ ସହରକୁ ଭୂମିସାଗର କୂଳକୁ ନେଇଗଲେ।
ପ୍ରାସାଦର୍ବହୁଭିଃ କୀର୍ଣଂ ଦିଵ୍ଯାଶ୍ଚର୍ଯୋପଶୋଭିତମ୍ ୨୧.
ସେଠାରେ ବହୁ ପ୍ରାସାଦ ଥିଲା, ଦିବ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
ଗୀତଘୋଷଶ୍ଚ ଵ୍ଯାଘୋଷୋ ଭୁଜ୍ଯଂତାଂ ଵିଷଯାସ୍ତ୍ଵିତି ୨୧.
ସେଠାରେ ଗୀତର ଧ୍ୱନି, ଉଚ୍ଚ ସ୍ଵରର ଘୋଷ ଓ ଭୋଗବିଳାସ ଚାଲିଥିଲା।
ମହୋତ୍ସଵେନ ମହତା ପୁତ୍ରସ୍ତ୍ରୀପ୍ରତିନଂଦିତଃ ୨୧.
ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ହେଉଥିଲା, ପୁଅ ଓ ଝିଅମାନଙ୍କ ସ୍ୱରରେ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା।
ସ୍ତୂଯମାନୋ ଦିତିସୁତୈରପ୍ସରୋଭିର୍ଵିନୋଦିତଃ ୨୧.
ଦିତିର ପୁଅମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ମନୋରଞ୍ଜନ କରୁଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ କାଚି ଦ୍ଦିଵ୍ଯସ୍ତ୍ରୀ ତତ୍ପୁରେଽଭଵତ୍ ୨୧.
ଏହି ସମୟରେ, ସେହି ସହରରେ ଏକ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନା ଆସି ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ରୂପେଣାନୁପମା ପାର୍ଥ ନାନାଭରଣଭୂଷିତା ୨୧.
ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଅପୂର୍ବ ଥିଲା, ଓ ପ୍ରକାର ପ୍ରକାର ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
କାସି ଦେଵୀ ମମ ବ୍ରୂହି କିଂ ମଯା ରୂପସୁଂଦରି ୨୧.
ହେ କାଶୀଦେବୀ, ଆପଣ କିଏ? ସୁନ୍ଦରୀ, ମୋତେ କହନ୍ତୁ, ମୁଁ କଣ କରିବି?
ଅହଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଲକ୍ଷ୍ମୀତି ଵିଦ୍ଧି ମାଂ ଦୈତ୍ଯସତ୍ତମ ୨୧.
ହେ ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋତେ ତିନି ଲୋକର ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବୋଲି ଜାଣ।
ଵୀର୍ଯଵଂତଂ ତ୍ଵନଲସଂ ତପସ୍ଵିନମକାତରମ୍ ୨୧.
ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଳସ ନୁହେଁ, ତପସ୍ଵୀ ଓ ଭୟହୀନ—
ଭୀରୁଂ ନିର୍ଵିଣ୍ଣ୍ମତ୍ଯର୍ଥଂ ସାଧ୍ଵୀପୀଡାକରଂ ନରମ୍ ୨୧.
ଭୟଭୀତ, ଅତି ଦୁଃଖିତ କିମ୍ବା ସତୀସାଧ୍ବୀ ମହିଳାମାନେ ପାଇଁ ଦୁଃଖର କାରଣ ଯିଏ ନୁହେଁ—
ମହେଂଦ୍ରଣ ଚ ମାତା ତେ ଯଦା ସା ଵ୍ଯପମାନିତା ୨୧.
ତୁମ ମାଆଁକୁ ଯେତେବେଳେ ମହେନ୍ଦ୍ର ଅପମାନ କରିଥିଲେ—
ତାରକଶ୍ଚ ତତଃ ପ୍ରାହ ପରମଂ ଚେତି ତାଂ ତଦା ୨୧.
ତା ପରେ ତାରକ ତାଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କଥା କହିଲେ।
ତତୋ ଦୈତ୍ଯାଧିପଂ ନାର୍ଯୋ ଦାନଵାନାଂ ଵିଭୂଷିତାଃ ୨୧.
ତା ପରେ ଶୋଭିତ ଦାନବପତ୍ନୀମାନେ ଦେତ୍ୟମହାରାଜଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ଦେଵାଶ୍ଚ ଦ୍ଵାରି ତିଷ୍ଠଂତି ବଦ୍ଧା ଦୈତ୍ଯୈର୍ଭୃଶାତୁରାଃ ୨୧.
ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରରେ ଦେତ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରରେ ବାନ୍ଧି ରଖିଥିଲେ, ସେମାନେ ବହୁତ ଦୁଃଖିତ ଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଦୈତ୍ଯରୂପଂ ସମାସ୍ଥିତଃ ୨୧.
ଏହି ସମୟରେ, ବିଷ୍ଣୁ ଦେତ୍ୟର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଇଦମଲ୍ପତରଂନାମ ଯଦମୀଷାଂ ଚ ଦୃଶ୍ଯତେ ୨୧.
ଏହା ଛୋଟ ଘଟଣା, ଏମିତି ଯେଉଁଠି ଯାହା ଦେଖାଯାଏ।