ତସ୍ମିଞ୍ଜଯାଶା ଶକ୍ରସ୍ଯ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରାଯ ସଂଯୁଗେ ୨୧.
ସେ ସଂଗ୍ରାମରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବିଜୟ ଆଶା ଦାନବରାଜ ପ୍ରତି ହୋଇଗଲା।
ଵିଶୀର୍ଯତ ଵିକୀର୍ଣାର୍ଚିଃ ଶତଧା ଖଣ୍ଡଶୋ ଗତମ୍ ୨୧.
ସେ ଚକ୍ର ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ତାହାର ଜ୍ଵାଳା ଶତଧା ଭାଗରେ ଛିଟିଯାଇଲା।
ଜ୍ଵଲିତଜ୍ଵଲନାଭାସମଂକୁଶଂ ପ୍ରମୁମୋଚ ହ ୨୧.
ସେ ଜ୍ଵାଳାମୟ ଅଙ୍କୁଶ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯାହା ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ଵଳିଥିଲା।
ତତଃ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ପୁଷ୍ପିତଦ୍ରୁମକଂଦରମ୍ ୨୧.
ତାପରେ ଫୁଲିଥିବା ଗଛରେ ଭରିଥିବା ପାହାଡ଼କୁ ଉପଡ଼ିଦେଲେ।
ମହୀଧରଂ ତମାଯାଂତଂ ସସ୍ମିତଂ ଦୈତ୍ଯପୁଂଗଵଃ ୨୧.
ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହସି ହସି, ସେ ପାହାଡ଼ଟିକୁ ଆଗକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତତସ୍ତେନୈଵ ଚାହତ୍ଯ ପାତଯାମାସ ଚାଂତକମ୍ ୨୧.
ସେଇ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ତକଙ୍କୁ ଆଘାତ କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ।
ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରମୂର୍ଧ୍ନି ଚିକ୍ଷେପ ଭ୍ରାମ୍ଯ ଵେଗେନ ଦୁର୍ଜଯମ୍ ୨୧.
ସେ ତାହାକୁ ଜୋରରେ ଘୁମାଇ ଦାନବରାଜଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ, ଯାହାକୁ ରୋକିବା କଷ୍ଟକର।
କଲ୍ପାଂତଲୋକଦହନୋ ଜ୍ଵଲନୋ ରୋଷସଂଜ୍ଵଲନ୍ ୨୧.
ଯୁଗାନ୍ତରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଦହିଦେଇଥିବା ଅଗ୍ନି କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ଵଳିଉଠିଲା।
ତତଃ ଶିରୀଷମାଲେଵ ସାସ୍ଯ ଵକ୍ଷସ୍ଯରାଜତ ୨୧.
ତାପରେ ଶିରୀଷ ଫୁଲ ପରି ତାହା ତାଙ୍କ ଚମକୁଥିବା ଛାତିରେ ବସିଗଲା।
ଦ୍ଯୁତି ଭାସିତତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଲୋକପାଲୋଽପି ନିର୍ଋତିଃ ୨୧.
ନିଋତି, ଯିଏ ଲୋକପାଳ, ସେ ତାଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ତିନି ଲୋକକୁ ଆଲୋକିତ କରିଦେଲେ।
ପତିତଶ୍ଚାଗମତ୍ଖଡ୍ଗଃ ସ ଶୀଘ୍ରଂ ଶତଖଣ୍ଡତାମ୍ ୨୧.
ଖଡ଼ଗଟିଏ ପଡ଼ି ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଶତ ଖଣ୍ଡ ହୋଇଗଲା।
ମୁମୋଚ ପାଶଂ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଭୁଜବନ୍ଧାବିଲାଷୁକଃ ୨୧.
ଦାନବରାଜଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ସେ ଏକ ଫାନ୍ଦ ଛାଡ଼ିଲେ।
ସ୍ଫୁଟିତଃ କ୍ରକଚକ୍ରୂରଦଶନାଲିରହୀଶ୍ଵରଃ ୨୧.
କ୍ରୂର ଦାନ୍ତ ଥିବା ସର୍ପମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡିଆ ସ୍ଫୁଟିଗଲା।
ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସଗନଧର୍ଵାଃ ସର୍ପାଶ୍ଚାସ୍ତ୍ରୈଃ ପୃଥଗ୍ଵିଧୈଃ ୨୧.
ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ସର୍ପମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ନ ଚାସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯସ୍ଯାସଜ୍ଜନ୍ତ ଗାତ୍ରେ ଵଜ୍ରାଚଲୋପମେ ୨୧.
ତାଙ୍କର ଶରୀର ବଜ୍ର କିମ୍ବା ପାହାଡ଼ ପରି ଥିଲା, ତେଣୁ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ଲାଗିପାରିଲା ନାହିଁ।
ଜଘାନ କୋଟିଶଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ମୁଷ୍ଟିପାର୍ଷ୍ଣିଭିରେଵ ଚ ୨୧.
କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ସେ ମୁଷ୍ଟି ଓ ପାଦ ଦ୍ୱାରା କୋଟି କୋଟି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ପଲାଯଧ୍ଵମହୋ ଦେଵା ଵଦନ୍ନନ୍ତର୍ହିତୋଽଭଵତ୍ ୨୧.
ସେ କହିଲେ, 'ଦେବମାନେ, ପଳାଅ!' ଏବଂ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
କାଲନେମିମୁଖୈର୍ଦୈତ୍ଯେରୁପରୁଦ୍ଧା ମଦୋତ୍କଟୈଃ ୨୧.
କାଳନେମି ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନଙ୍କ ଅହଂକାରି ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ଦେବମାନେ ରାସ୍ତାରେ ଅଟକିଗଲେ।
ତାରିତାଃ ଶୁଷ୍କସରିତଂ ଦେଵମାର୍ଗାଶ୍ଚ ଦଂଶିତାଃ ୨୧.
ସେମାନେ ଶୁଷ୍କ ନଦୀ ଅଟକି ଦେବମାନେ ଦେବମାର୍ଗରେ କଟୁ ଦଶନ କଲେ।
ତତୋ ନିନାଦଃ ସଂଜଜ୍ଞେ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ବଲଶାଲିନାମ୍ ୨୧.
ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବସେନା ମଧ୍ୟରୁ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଶୁଣିଗଲା।
ଜଯେତି ମୁଦିତା ଦୈତ୍ଯାସ୍ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ତାରକଂ ତଦା ୨୧.
ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଦାନବମାନେ 'ଜୟ' ବୋଲି ତାରକଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଧନୁର୍ବାଣରଵାଂଶ୍ଚୋଗ୍ରାନ୍କରାଘାତାଂଶ୍ଚ ଚକ୍ରିରେ ୨୧.
ସେମାନେ ଧନୁଷ ଓ ବାଣର ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ, ହାତର ଘାତର ଧ୍ୱନି କରିଥିଲେ।
ତତୋ ଦେଵାନ୍ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ପଶୁପାଲଃ ପଶୂନିଵ ୨୧.
ତାରକ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ଗୋପାଳିଏ ଗାଈମାନେକୁ ଯେପରି ହଂକାଏ, ସେପରି ଚଲାଇଲେ।
ମହୀସାଗରକୂଲସ୍ଥଂ ତାରକଃ ସ ପୁରଂ ବଲୀ ୨୧.
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାରକ ତାଙ୍କ ସହରକୁ ଭୂମିସାଗର କୂଳକୁ ନେଇଗଲେ।
ପ୍ରାସାଦର୍ବହୁଭିଃ କୀର୍ଣଂ ଦିଵ୍ଯାଶ୍ଚର୍ଯୋପଶୋଭିତମ୍ ୨୧.
ସେଠାରେ ବହୁ ପ୍ରାସାଦ ଥିଲା, ଦିବ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
ଗୀତଘୋଷଶ୍ଚ ଵ୍ଯାଘୋଷୋ ଭୁଜ୍ଯଂତାଂ ଵିଷଯାସ୍ତ୍ଵିତି ୨୧.
ସେଠାରେ ଗୀତର ଧ୍ୱନି, ଉଚ୍ଚ ସ୍ଵରର ଘୋଷ ଓ ଭୋଗବିଳାସ ଚାଲିଥିଲା।
ମହୋତ୍ସଵେନ ମହତା ପୁତ୍ରସ୍ତ୍ରୀପ୍ରତିନଂଦିତଃ ୨୧.
ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ହେଉଥିଲା, ପୁଅ ଓ ଝିଅମାନଙ୍କ ସ୍ୱରରେ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା।
ସ୍ତୂଯମାନୋ ଦିତିସୁତୈରପ୍ସରୋଭିର୍ଵିନୋଦିତଃ ୨୧.
ଦିତିର ପୁଅମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ମନୋରଞ୍ଜନ କରୁଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ କାଚି ଦ୍ଦିଵ୍ଯସ୍ତ୍ରୀ ତତ୍ପୁରେଽଭଵତ୍ ୨୧.
ଏହି ସମୟରେ, ସେହି ସହରରେ ଏକ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନା ଆସି ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ରୂପେଣାନୁପମା ପାର୍ଥ ନାନାଭରଣଭୂଷିତା ୨୧.
ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଅପୂର୍ବ ଥିଲା, ଓ ପ୍ରକାର ପ୍ରକାର ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।