ଚକାର ଵର୍ମଜାଲାନି ଚିଚ୍ଛେଦ ଚ ଧନୂଂଷି ଚ ୨୧.
ସେ ଅସ୍ତ୍ରରେ ରକ୍ଷାଜାଳ ତିଆରି କଲେ ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କର ଧନୁଷକୁ କାଟି ଦେଲେ ।
ଚାପାନ୍ଯନ୍ଯାନି ସଂଗୃହ୍ଯ ଯାଵନ୍ମୁଂଚଂତି ସାଯକାନ୍ ୨୧.
ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ଧନୁଷ ନେଇ, ତୀର ଛାଡ଼ିବାକୁ ଜାରି ରଖିଲେ ।
ତାଡଯାମାସ ଶକ୍ରଂ ସ ହୃଦି ସୋପି ମୁମୋଚହ ୨୧.
ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଏକ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ ।
ତାର୍କ୍ଷ୍ଯଵିଷ୍ଣୂ ସମାଜଘ୍ନେ ଶରାଭ୍ଯାଂ ତାଵମୁହ୍ଯତାମ୍ ୨୧.
ସେ ଗରୁଡ଼ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ତୀରରେ ଆଘାତ କଲେ, ତେଣୁ ସେମାନେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହେଇଗଲେ ।
ନିର୍ଋତେଶ୍ଚାକରୋତ୍କାର୍ଯଂ ଭୀତବୀତଂ ଵିମୋହଯନ୍ ୨୧.
ସେ ନିରୃତିଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ ଓ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ କରିବା ଉପରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ।
ତତଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ହରିଃ ସଂଜ୍ଞାଂ ପ୍ରୋତ୍ସାହ୍ଯ ଚ ଦିଶାଂ ପତୀନ୍ ୨୧.
ତାପରେ ହରି ହୋଶ ଫେରିଲେ ଏବଂ ଦିଗପାଳମାନେକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ ।
ଧୂମକେତୋର୍ଜ୍ଵଲାତ୍କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ତସ୍ଯ ଚ୍ଛିତ୍ତ୍ଵା ନ୍ଯପାତଯତ୍ ୨୧.
କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସେ ଧୂମକେତୁଙ୍କର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପତାକାକୁ କାଟି ତଳେ ପକାଇଦେଲେ ।
ଧନେଶଶ୍ଚ ଧନୁଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ବିଭେଦବହୁଧା ଶରୈଃ ୨୧.
କୁବେର କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଧନୁଷକୁ ଅନେକ ତୀରରେ ଭାଗଭାଗ କରିଦେଲେ ।
ନିର୍ଋତିସ୍ତିଲଶୋ ଵର୍ଣ ଚକ୍ରେ ବାଣୈସ୍ତତୋ ରଣେ ୨୧.
ନିରୃତି ଯୁଦ୍ଧରେ ତୀରରେ ତାଙ୍କର ଚାମର ରଙ୍ଗକୁ ତିଳର ଭଳି କରିଦେଲେ ।
ଲିହଂତଃ ସୃକ୍କିଣୀଂ ଦେଵା ଵାସୁଦେଵାଦଯସ୍ତଦା ୨୧.
ସେବେଳେ, ବାସୁଦେବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ରକ୍ତ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଓଠ ଚାଟିଲେ ।
ମୁମୋଚ ମୁଦ୍ଗରଂ ଭୀମଂ ସହସ୍ରାକ୍ଷାଯ ସଂଗରେ ୨୧.
ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଛାଡ଼ିଲେ ।
ରଥାଦାପ୍ଲୁତ୍ଯ ଧରଣୀମଗମତ୍ପାକଶାସନଃ ୨୧.
ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ରଥରୁ ଉଡ଼ି ଭୂମିକୁ ଅସ୍ତି ।
ସ ରଥଂ ଚୂର୍ଣଯାମାସ ନ ମମାର ଚ ମାତଲିଃ ୨୧.
ସେ ରଥକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ମାତଳି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେନି।
ସ୍କନ୍ଧେ ଗରୁତ୍ମତଃ ସୋଽପି ନିଷସାଦ ଵିଚେତନଃ ୨୧.
ତାପରେ ସେ ଅଚେତନ ହୋଇ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଶିରେ ପଡ଼ିଲେ।
ଯମଂ ଚ ପାତଯାମାସ ଭୂମୌ ଦୈତ୍ଯୋ ମୁଖେ ହତମ୍ ୨୧.
ଦାନବ ଯମଙ୍କୁ ମୁହଁରେ ଘାତ କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ।
ଵାଯୁଂ ପଦା ତଦାକ୍ଷିପ୍ଯ ପାତଯାମାସ ଭୂତଲେ ୨୧.
ସେ ପାଦରେ ଆଘାତ କରି ବାୟୁଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।
ତତୋ ଦେଵନିକାଯାନାମେକୈକଂ କ୍ଷଣମାତ୍ରତଃ ୨୧.
ତାପରେ ସେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଲବ୍ଧସଂଜ୍ଞସ୍ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚକ୍ରଂ ଜଗ୍ରାହ ଦୁର୍ଧରମ୍ ୨୧.
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ହୁଷ୍କି ଆସି ନିଜ ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ରଟିକୁ ଧରିଲେ।
ମୁମୋଚ ଦାନଵେଂଦ୍ରସ୍ଯ ଦୃଢଂ ଵକ୍ଷସି କେଶଵଃ ୨୧.
କେଶବ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦାନବରାଜଙ୍କ ଛାତିରେ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଵ୍ଯଶୀର୍ଯତାଥ କାଯେଽସ୍ଯ ନୀଲୋତ୍ପଲମିଵାଶ୍ମନି ୨୧.
ସେ ଚକ୍ର ତାଙ୍କ ଦେହରେ ପଡ଼ି, ନୀଳ କମଳ ପଥରେ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରି ଭାଙ୍ଗିଗଲା।
ତସ୍ମିଞ୍ଜଯାଶା ଶକ୍ରସ୍ଯ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରାଯ ସଂଯୁଗେ ୨୧.
ସେ ସଂଗ୍ରାମରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବିଜୟ ଆଶା ଦାନବରାଜ ପ୍ରତି ହୋଇଗଲା।
ଵିଶୀର୍ଯତ ଵିକୀର୍ଣାର୍ଚିଃ ଶତଧା ଖଣ୍ଡଶୋ ଗତମ୍ ୨୧.
ସେ ଚକ୍ର ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ତାହାର ଜ୍ଵାଳା ଶତଧା ଭାଗରେ ଛିଟିଯାଇଲା।
ଜ୍ଵଲିତଜ୍ଵଲନାଭାସମଂକୁଶଂ ପ୍ରମୁମୋଚ ହ ୨୧.
ସେ ଜ୍ଵାଳାମୟ ଅଙ୍କୁଶ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯାହା ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ଵଳିଥିଲା।
ତତଃ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ପୁଷ୍ପିତଦ୍ରୁମକଂଦରମ୍ ୨୧.
ତାପରେ ଫୁଲିଥିବା ଗଛରେ ଭରିଥିବା ପାହାଡ଼କୁ ଉପଡ଼ିଦେଲେ।
ମହୀଧରଂ ତମାଯାଂତଂ ସସ୍ମିତଂ ଦୈତ୍ଯପୁଂଗଵଃ ୨୧.
ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହସି ହସି, ସେ ପାହାଡ଼ଟିକୁ ଆଗକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତତସ୍ତେନୈଵ ଚାହତ୍ଯ ପାତଯାମାସ ଚାଂତକମ୍ ୨୧.
ସେଇ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ତକଙ୍କୁ ଆଘାତ କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ।
ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରମୂର୍ଧ୍ନି ଚିକ୍ଷେପ ଭ୍ରାମ୍ଯ ଵେଗେନ ଦୁର୍ଜଯମ୍ ୨୧.
ସେ ତାହାକୁ ଜୋରରେ ଘୁମାଇ ଦାନବରାଜଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ, ଯାହାକୁ ରୋକିବା କଷ୍ଟକର।
କଲ୍ପାଂତଲୋକଦହନୋ ଜ୍ଵଲନୋ ରୋଷସଂଜ୍ଵଲନ୍ ୨୧.
ଯୁଗାନ୍ତରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଦହିଦେଇଥିବା ଅଗ୍ନି କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ଵଳିଉଠିଲା।
ତତଃ ଶିରୀଷମାଲେଵ ସାସ୍ଯ ଵକ୍ଷସ୍ଯରାଜତ ୨୧.
ତାପରେ ଶିରୀଷ ଫୁଲ ପରି ତାହା ତାଙ୍କ ଚମକୁଥିବା ଛାତିରେ ବସିଗଲା।
ଦ୍ଯୁତି ଭାସିତତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଲୋକପାଲୋଽପି ନିର୍ଋତିଃ ୨୧.
ନିଋତି, ଯିଏ ଲୋକପାଳ, ସେ ତାଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ତିନି ଲୋକକୁ ଆଲୋକିତ କରିଦେଲେ।