ତତଃ ସମସ୍ତମୁଦ୍ଵୃତ୍ତଂ ତତୋଦୃସ୍ଯତ ତାରକଃ ୨୧.
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ସହିତ ତାରକ ଉଦୟ ହେଉଥିବା ଦେଖାଗଲା।
ଲୋକାଵସାଦ ମେକତ୍ର ଲୋକୋଦ୍ଧରଣମେକତଃ ୨୧.
ଗୋଟିଏ ପାଖରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଶ, ଅନ୍ୟ ପାଖରେ ତାହାର ଉଦ୍ଧାର ରହିଥିଲା।
ପ୍ରଶଶଂସୁଃ ସୁରାଃ ପାର୍ଥ ତଦା ତସ୍ମିନ୍ସମାଗମେ॥ ୨୧.
ସେହି ସଭାରେ, ହେ ପାର୍ଥ, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ।
ଅସ୍ତ୍ରାଣି ତେଜାଂସି ଧନାନି ଯୋଧା ଯଶୋ ବଲଂ ଵୀରପରାକ୍ରମାଶ୍ଚ ୨୧.
ଅସ୍ତ୍ର, ତେଜ, ଧନ, ଯୋଧା, ପ୍ରତିଷ୍ଠା, ଶକ୍ତି ଓ ବୀରତା—
ଅଥାଭିମୁଖମାଯାଂତଂ ଦେଵା ଵିନତର୍ପଵଭିଃ ୨୧.
ତାପରେ, ସେ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ଦେବତାମାନେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ କ୍ରୋଧରେ ତାକୁ ଦେଖିଲେ ।
ସ ତାନଚିଂତ୍ଯ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରୋ ଦେଵବାଣକ୍ଷତାନ୍ହୃଦି ୨୧.
ଦେତ୍ୟମହାରାଜ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ତୀରରେ ହୃଦୟରେ ଆହତ ହେଉଥିବା ଦେବମାନେକୁ ଦେଖିଲେ ।
ନାରାଯଣଂ ଚ ସପ୍ତତ୍ଯା ନଵତ୍ଯା ଚ ହୁତାଶନମ୍ ୨୧.
ସେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସତରିଟି ତୀରରେ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ନବେଟି ତୀରରେ ଆଘାତ କଲେ ।
ଧନଦଂ ଚୈଵ ସପ୍ତ୍ଯା ଵରୁଣଂ ଚ ତଥାଷ୍ଟଭିଃ ୨୧.
ସେ କୁବେରଙ୍କୁ ସତରିଟି ତୀରରେ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ଭଳି ଭାବେ ଭାରୁଣଙ୍କୁ ଆଠଟି ତୀରରେ ଆଘାତ କଲେ ।
ଵିଵ୍ଯାଧ ପୁନରେକୈକଂ ଦଶଭିର୍ମର୍ମଭେଦିଭିଃ ୨୧.
ପୁଣି, ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଦଶଟି ମର୍ମଭେଦୀ ତୀରରେ ଆଘାତ କଲେ ।
ଗରୁଡଂ ଦଶଭିଶ୍ଚୈଵ ମହିଷଂ ନଵଭିସ୍ତଥା ୨୧.
ସେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ଦଶଟି ତୀରରେ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ମହିଷକୁ ନବଟି ତୀରରେ ଆଘାତ କଲେ ।
ଚକାର ଵର୍ମଜାଲାନି ଚିଚ୍ଛେଦ ଚ ଧନୂଂଷି ଚ ୨୧.
ସେ ଅସ୍ତ୍ରରେ ରକ୍ଷାଜାଳ ତିଆରି କଲେ ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କର ଧନୁଷକୁ କାଟି ଦେଲେ ।
ଚାପାନ୍ଯନ୍ଯାନି ସଂଗୃହ୍ଯ ଯାଵନ୍ମୁଂଚଂତି ସାଯକାନ୍ ୨୧.
ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ଧନୁଷ ନେଇ, ତୀର ଛାଡ଼ିବାକୁ ଜାରି ରଖିଲେ ।
ତାଡଯାମାସ ଶକ୍ରଂ ସ ହୃଦି ସୋପି ମୁମୋଚହ ୨୧.
ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଏକ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ ।
ତାର୍କ୍ଷ୍ଯଵିଷ୍ଣୂ ସମାଜଘ୍ନେ ଶରାଭ୍ଯାଂ ତାଵମୁହ୍ଯତାମ୍ ୨୧.
ସେ ଗରୁଡ଼ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ତୀରରେ ଆଘାତ କଲେ, ତେଣୁ ସେମାନେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହେଇଗଲେ ।
ନିର୍ଋତେଶ୍ଚାକରୋତ୍କାର୍ଯଂ ଭୀତବୀତଂ ଵିମୋହଯନ୍ ୨୧.
ସେ ନିରୃତିଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ ଓ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ କରିବା ଉପରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ।
ତତଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ହରିଃ ସଂଜ୍ଞାଂ ପ୍ରୋତ୍ସାହ୍ଯ ଚ ଦିଶାଂ ପତୀନ୍ ୨୧.
ତାପରେ ହରି ହୋଶ ଫେରିଲେ ଏବଂ ଦିଗପାଳମାନେକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ ।
ଧୂମକେତୋର୍ଜ୍ଵଲାତ୍କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ତସ୍ଯ ଚ୍ଛିତ୍ତ୍ଵା ନ୍ଯପାତଯତ୍ ୨୧.
କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସେ ଧୂମକେତୁଙ୍କର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପତାକାକୁ କାଟି ତଳେ ପକାଇଦେଲେ ।
ଧନେଶଶ୍ଚ ଧନୁଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ବିଭେଦବହୁଧା ଶରୈଃ ୨୧.
କୁବେର କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଧନୁଷକୁ ଅନେକ ତୀରରେ ଭାଗଭାଗ କରିଦେଲେ ।
ନିର୍ଋତିସ୍ତିଲଶୋ ଵର୍ଣ ଚକ୍ରେ ବାଣୈସ୍ତତୋ ରଣେ ୨୧.
ନିରୃତି ଯୁଦ୍ଧରେ ତୀରରେ ତାଙ୍କର ଚାମର ରଙ୍ଗକୁ ତିଳର ଭଳି କରିଦେଲେ ।
ଲିହଂତଃ ସୃକ୍କିଣୀଂ ଦେଵା ଵାସୁଦେଵାଦଯସ୍ତଦା ୨୧.
ସେବେଳେ, ବାସୁଦେବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ରକ୍ତ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଓଠ ଚାଟିଲେ ।
ମୁମୋଚ ମୁଦ୍ଗରଂ ଭୀମଂ ସହସ୍ରାକ୍ଷାଯ ସଂଗରେ ୨୧.
ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଛାଡ଼ିଲେ ।
ରଥାଦାପ୍ଲୁତ୍ଯ ଧରଣୀମଗମତ୍ପାକଶାସନଃ ୨୧.
ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ରଥରୁ ଉଡ଼ି ଭୂମିକୁ ଅସ୍ତି ।
ସ ରଥଂ ଚୂର୍ଣଯାମାସ ନ ମମାର ଚ ମାତଲିଃ ୨୧.
ସେ ରଥକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ମାତଳି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେନି।
ସ୍କନ୍ଧେ ଗରୁତ୍ମତଃ ସୋଽପି ନିଷସାଦ ଵିଚେତନଃ ୨୧.
ତାପରେ ସେ ଅଚେତନ ହୋଇ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଶିରେ ପଡ଼ିଲେ।
ଯମଂ ଚ ପାତଯାମାସ ଭୂମୌ ଦୈତ୍ଯୋ ମୁଖେ ହତମ୍ ୨୧.
ଦାନବ ଯମଙ୍କୁ ମୁହଁରେ ଘାତ କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ।
ଵାଯୁଂ ପଦା ତଦାକ୍ଷିପ୍ଯ ପାତଯାମାସ ଭୂତଲେ ୨୧.
ସେ ପାଦରେ ଆଘାତ କରି ବାୟୁଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।
ତତୋ ଦେଵନିକାଯାନାମେକୈକଂ କ୍ଷଣମାତ୍ରତଃ ୨୧.
ତାପରେ ସେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଲବ୍ଧସଂଜ୍ଞସ୍ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚକ୍ରଂ ଜଗ୍ରାହ ଦୁର୍ଧରମ୍ ୨୧.
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ହୁଷ୍କି ଆସି ନିଜ ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ରଟିକୁ ଧରିଲେ।
ମୁମୋଚ ଦାନଵେଂଦ୍ରସ୍ଯ ଦୃଢଂ ଵକ୍ଷସି କେଶଵଃ ୨୧.
କେଶବ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦାନବରାଜଙ୍କ ଛାତିରେ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଵ୍ଯଶୀର୍ଯତାଥ କାଯେଽସ୍ଯ ନୀଲୋତ୍ପଲମିଵାଶ୍ମନି ୨୧.
ସେ ଚକ୍ର ତାଙ୍କ ଦେହରେ ପଡ଼ି, ନୀଳ କମଳ ପଥରେ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରି ଭାଙ୍ଗିଗଲା।