ଏତେନ ପଯସା ଵିଦ୍ମୋ ଦୁର୍ଜନଃ ସୁଜନୋ ଯଥା ୨୧.
ଏହି ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଖରାପ ଲୋକ ଓ ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତଫାତ ବୁଝିପାରୁ।
ପିତୄନ୍ଦେଵାଂସ୍ତର୍ପଯଂତି ଶୋଣିତୈଶ୍ଚାମିଷୈଃ ଶୁଭୈଃ ୨୧.
ସେମାନେ ଶୁଭ ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ଦେଇ ପିତୃମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ ଖୁସି କରନ୍ତି।
ଦେହିଦେହୀତି ଵାଶାଂତୋ ଧନିନଃ କୃପଣା ଯଥା ୨୧.
‘ଦେଅ, ଦେଅ’ ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି—ଠିକ୍ ଧନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ କଞ୍ଜୁଷ ମାନେ ଯେପରି।
ସରୋଷମୋଷ୍ଠୌ ନିର୍ଭୁଜ୍ଯ ପଶ୍ଯଂତ୍ଯେଵାତ୍ଯସୂଯଯା ୨୧.
କ୍ରୋଧରେ ଓଠ ଚିପି ରଖି, ଭୟଙ୍କର ଇର୍ଷ୍ୟାରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଛନ୍ତି।
ସର୍ଵଭକ୍ଷମଭୀପ୍ସଂତସ୍ତୃପ୍ତାଃ ପରଧନଂ ଯଥା ୨୧.
ସବୁକିଛି ଖାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ପରର ଧନ ମିଳିଲା ପରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ସୁପ୍ରଭାତଂ ସୁନକ୍ଷତ୍ରଂ ପୂର୍ଵମାସୀଦ୍ଧୃଥୈଵ ତତ୍ ୨୧.
ସେଇ ସକାଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଶୁଭ ଥିଲା; ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ହୁଏ।
ଅଦୃଶ୍ଯଃ ସମରେ ଜଂଭୋ ଦେଵାଞ୍ଠସ୍ତ୍ରୈରଚୂର୍ଣଯତ୍ ୨୧.
ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ, ଜମ୍ଭ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦେବମାନେ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ ଦେଲା।
ଯମୋଽଥ ନିର୍ଋତିଶ୍ଚାପି ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରାଣି ମହାବଲାଃ ୨୧.
ତାପରେ ଯମ ଓ ନିରୃତି, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଇଲେ।
ଵ୍ଯର୍ଥତାଂ ଜଗ୍ମୁରସ୍ତ୍ରାଣି ଦେଵାନାଂ ଦାନଵଂ ପ୍ରତି ୨୧.
ଦେବମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦାନବଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ କାମ କରିଲା ନାହିଁ।
ଗତିଂ ନ ଵିଵିଦୁଶ୍ଚାପି ଶ୍ରାଂତା ଦୈତ୍ଯାଶ୍ଚ ଦେଵତାଃ ୨୧.
ଦେବତା ଓ ଦାନବ, ଦୁହେଁ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, କେଉଁଠି ଯିବେ ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ପରସ୍ପରଂ ଵ୍ଯଲୀଯଂତ ହାହାକିଂଭାଵିଵାଦିନଃ ୨୧.
ସେମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ, ଚିତ୍କାର ଓ ବିବାଦ କରି, ଅସ୍ପଷ୍ଟତାରେ ମିଶିଗଲେ।
ଅଘୋରମଂତ୍ରଂ ସ୍ମର ଦେଵରାଜ ଅସ୍ତ୍ରଂ ହି ଯତ୍ପାଶୁପତପ୍ରଭାଵମ୍ ୨୧.
ହେ ଦେବରାଜ, ତୁମେ ଭୟଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରଟି ସ୍ମରଣ କର, ଯାହା ପଶୁପତିଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦେଇଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ପାଇଁ।
ଏଵଂ ସ ଶକ୍ରୋ ହରିବୋଧିତସ୍ତଦା ପ୍ରଣମ୍ଯ ଦେଵଂ ଵୃଷକେତୁମୀଶ୍ଵରମ୍ ୨୧.
ଏପରି ହରିଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, ଶକ୍ର ଭକ୍ତିସହ ଭୃଷକେତୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଧନୁଷ୍ଯଜଯ୍ଯେ ଵିନିଯୋଜ୍ଯ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ନ୍ଯଯୋଜଯତ୍ତତ୍ର ଅଘୋରମଂତ୍ରମ୍॥ ୨୧.
ବିଜୟ ପାଇଁ ଧନୁଷ ଉପରେ ମନ ଲଗାଇ, ସେଠାରେ ଭୟଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଲାଗୁ କଲେ।
ତତୋ ଵଧାଯାଶୁ ମୁମୋଚ ତସ୍ଯ ଵା ଆକୃଷ୍ଯ କର୍ଣାଂତମକୁଂଠଦୀଧିତିମ୍ ୨୧.
ତାପରେ ହତ୍ୟା ପାଇଁ, କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧନୁଷ ଟାଣି, ଅକ୍ଷୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ପ୍ରଵେପମାନେନ ମୁଖେନ ଯୁଜ୍ଯତାଚଲେନ ଗାତ୍ରେଣ ଚ ସଂଭ୍ରମାକୁଲଃ ୨୧.
କମ୍ପିଥିବା ମୁହଁ ଓ ଅସ୍ଥିର ଦେହ ସହ, ସେ ଭୟ ଓ ଅସ୍ଥିରତାରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ।
ପୁରଂଦରସ୍ଯେଷ୍ଵସନପ୍ରମୁକ୍ତୋ ମଧ୍ଯାର୍କଵିଂଵଂ ଵପୁଷା ଵିଡଂବଯନ୍॥ ୨୧.
ପୁରନ୍ଦରଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସେବକ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ।
କିରୀଟକୂଟସ୍ଫୁରକାଂତିସଂକୁଲଂ ସୁଗଂଧିନାନାକୁସୁମାଧିଵାସିତମ୍ ୨୧.
ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ଥିବା ମୁକୁଟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚମକୁଥିଲା, ଅନେକ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲର ଗନ୍ଧରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ତସ୍ମିନ୍ନିଂଦ୍ରହତେ ଜଂଭେ ପ୍ରଶଶଂସୁଃ ସୁରା ବହୁ ୨୧.
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜମ୍ଭ ହତ ହେବା ପରେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ।
ତତୋ ଜଂଭଂ ହତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରାଃ ପରାଙ୍ମୁଖାଃ ୨୧.
ଜମ୍ଭଙ୍କୁ ମୃତ ଦେଖି, ଦାନବମାନଙ୍କର ନେତାମାନେ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚାଇ ନେଲେ।
ତାଂଶ୍ଚ ତ୍ରସ୍ତାନ୍ସମାଲୋକ୍ଯ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଚତୁରୋ ହତାନ୍ ୨୧.
ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇଥିବା ଦେଖି ଏବଂ ଚାରିଜଣ ମୃତ ହୋଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି,
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଚ ପ୍ରାଯାତ୍ତାରକେ ରଥମାସ୍ଥିତେ ୨୧.
ସେ 'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି କହି, ରଥରେ ବସିଥିବା ତାରକଙ୍କ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସାଵିଷ୍କାରଂ ସଧିକ୍କାରଂ ପ୍ରଯାତୋ ଦାନଵେଶ୍ଵରଃ ୨୧.
ଦାନବମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଏବଂ ଅଭିମାନରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲେ।
ସର୍ଵାଯୁଧପରିଷ୍କାରଂ ସର୍ଵାସ୍ତ୍ରପରିରକ୍ଷିତମ୍ ୨୧.
ସେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଶସ୍ତ୍ରରେ ସଜ୍ଜିତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ରରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଥିଲେ।
ସୈନ୍ଯେନ ମହତା ଯୁକ୍ତୋ ନାଦଯନ୍ଵିଦିଶୋ ଦିଶଃ ୨୧.
ବିଶାଳ ସେନା ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଉଁଜାଇ ଦେଲେ।
ରଥଂ ମାତଲିନା ଯୁକ୍ତଂ ତପ୍ତହେମପରିଷ୍କୃତମ୍ ୨୧.
ମାତଳିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ ଏବଂ ଶୁଧ୍ଧ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ରଥ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା।
ଗଂଧର୍ଵକିଂନରୋଦ୍ଗୀତମପ୍ସରୋନୃତ୍ଯସଂକୁଲମ୍॥ ୨୧.
ସେହି ରଥ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ କିମ୍ନରମାନଙ୍କ ଗୀତ ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ନୃତ୍ୟରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ସର୍ଵାଯୁଧମହାବାଧଂ ମହାରତ୍ନସମାଚିତମ୍ ୨୧.
ସେହି ରଥ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ବଡ଼ ବଡ଼ ମଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
ଦାଂଶିତା ଲୋକପାଲାଶ୍ଚ ତସଥୁଃ ସଗରୁଡଧ୍ଵଜାଃ ୨୧.
ଲୋକପାଳମାନେ ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରି, ସଜାଗ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ।
ଚେଲୁଶ୍ଚ ସାଗରାଃ ସପ୍ତ ତଥାଽନଶ୍ଯଦ୍ରଵେଃ ପ୍ରଭା ୨୧.
ସାତଟି ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗିତ ହେଲା ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲା।