ଵଵର୍ଷ ଦାନଵୋ ରୋଷାଦଵଧ୍ଯାନକ୍ଷଯାନପି ୨୧.
କ୍ରୋଧରେ ଦାନବ ଅଜୟ୍ୟ ଓ ଅକ୍ଷୟ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ବର୍ଷାଇଲେ।
ବାହୁଭିର୍ଧରଣୀ ପୂର୍ଣା ଶିରୋଭିଶ୍ଚ ସକୁଂଡଲୈଃ ୨୧.
ପୃଥିବୀ ହାତ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା ମୁଣ୍ଡରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।
ଭଗ୍ନେଷା ଦଂଡଚକ୍ରାକ୍ଷୈ ରଥୈଭିଃ ସହ ୨୧.
ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଧୁର୍ଧୁରି ଓ ଚକ୍ର ସହିତ ରଥମାନେ ସେଠାରେ ପଡ଼ିଥିଲେ।
ରୁଧିରୌଘହ୍ରଦାଵର୍ତା ଗଜଦେହଶିଲୋଚ୍ଚଯା ୨୧.
ରକ୍ତର ଝରଣା ଝିଅ ହ୍ରଦ ତିଆରି କଲା, ହାତୀ ଦେହର ତଳ ଶିଳା ପରି ଉଠିଗଲା।
ଶ୍ରୃଗାଲଗୃଧ୍ରଧ୍ଵାଂକ୍ଷାଣାଂ ପରମାନଂଦକାରିଣୀ ୨୧.
ଏହା ଶ୍ରୁଗାଳ, ଗୃଧ୍ର ଓ କାଉଁକୁ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା।
ଅସଂଭ୍ରମାଭିର୍ଭାର୍ଯାଭିଃ ସହ ନୃତ୍ଯଦ୍ଭିରୁଦ୍ଧତା ୨୧.
ଭୟହୀନ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ, ନୃତ୍ୟ କରି, ସେମାନେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଲେ।
ପିଶାଚୋ ଯତ୍ର ଚାଶ୍ଵାନାଂ ଖୁରାନେକତ୍ର ଚାକରୋତ୍ ୨୧.
ସେଠାରେ ଗୋଟିଏ ପିଶାଚ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କର ଖୁର ଏକଠା କରିଥିଲା।
ପ୍ରସାଦଯଂତି ବହୁଧା ମହାକର୍ଣାର୍ଥକୋଵିଦାଃ ୨୧.
ସେମାନେ ବହୁ ଲୋକଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ, ବଡ଼ କାନ ଥିବାମାନେ କିପରି ଖୁସି ହୁଏ ତାହାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ଆକଲ୍ପମେଵଂ ଯୋଦ୍ଧଵ୍ଯମସ୍ମାକଂ ତୃପ୍ତିହେତଵେ ୨୧.
ଏଭଳି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପଡିବ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ମିଳେ।
ମ୍ରିଯତେ ଯଦି ସଂଗ୍ରାମେ ଧାତୁର୍ଦଦ୍ଭୋଽପଯାଚିତମ୍ ୨୧.
ଯଦି ଯୁଦ୍ଧରେ କେହି ମରିଯାଏ, ସେ ପଞ୍ଚଭୂତଙ୍କ ପ୍ରଭୁଠାରୁ ଯାହା ଚାହିଁଥିଲେ, ତାହା ପାଇଁଥାଏ।
ଏତେନ ପଯସା ଵିଦ୍ମୋ ଦୁର୍ଜନଃ ସୁଜନୋ ଯଥା ୨୧.
ଏହି ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଖରାପ ଲୋକ ଓ ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତଫାତ ବୁଝିପାରୁ।
ପିତୄନ୍ଦେଵାଂସ୍ତର୍ପଯଂତି ଶୋଣିତୈଶ୍ଚାମିଷୈଃ ଶୁଭୈଃ ୨୧.
ସେମାନେ ଶୁଭ ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ଦେଇ ପିତୃମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ ଖୁସି କରନ୍ତି।
ଦେହିଦେହୀତି ଵାଶାଂତୋ ଧନିନଃ କୃପଣା ଯଥା ୨୧.
‘ଦେଅ, ଦେଅ’ ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି—ଠିକ୍ ଧନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ କଞ୍ଜୁଷ ମାନେ ଯେପରି।
ସରୋଷମୋଷ୍ଠୌ ନିର୍ଭୁଜ୍ଯ ପଶ୍ଯଂତ୍ଯେଵାତ୍ଯସୂଯଯା ୨୧.
କ୍ରୋଧରେ ଓଠ ଚିପି ରଖି, ଭୟଙ୍କର ଇର୍ଷ୍ୟାରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଛନ୍ତି।
ସର୍ଵଭକ୍ଷମଭୀପ୍ସଂତସ୍ତୃପ୍ତାଃ ପରଧନଂ ଯଥା ୨୧.
ସବୁକିଛି ଖାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ପରର ଧନ ମିଳିଲା ପରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ସୁପ୍ରଭାତଂ ସୁନକ୍ଷତ୍ରଂ ପୂର୍ଵମାସୀଦ୍ଧୃଥୈଵ ତତ୍ ୨୧.
ସେଇ ସକାଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଶୁଭ ଥିଲା; ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ହୁଏ।
ଅଦୃଶ୍ଯଃ ସମରେ ଜଂଭୋ ଦେଵାଞ୍ଠସ୍ତ୍ରୈରଚୂର୍ଣଯତ୍ ୨୧.
ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ, ଜମ୍ଭ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦେବମାନେ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ ଦେଲା।
ଯମୋଽଥ ନିର୍ଋତିଶ୍ଚାପି ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରାଣି ମହାବଲାଃ ୨୧.
ତାପରେ ଯମ ଓ ନିରୃତି, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଇଲେ।
ଵ୍ଯର୍ଥତାଂ ଜଗ୍ମୁରସ୍ତ୍ରାଣି ଦେଵାନାଂ ଦାନଵଂ ପ୍ରତି ୨୧.
ଦେବମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦାନବଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ କାମ କରିଲା ନାହିଁ।
ଗତିଂ ନ ଵିଵିଦୁଶ୍ଚାପି ଶ୍ରାଂତା ଦୈତ୍ଯାଶ୍ଚ ଦେଵତାଃ ୨୧.
ଦେବତା ଓ ଦାନବ, ଦୁହେଁ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, କେଉଁଠି ଯିବେ ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ପରସ୍ପରଂ ଵ୍ଯଲୀଯଂତ ହାହାକିଂଭାଵିଵାଦିନଃ ୨୧.
ସେମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ, ଚିତ୍କାର ଓ ବିବାଦ କରି, ଅସ୍ପଷ୍ଟତାରେ ମିଶିଗଲେ।
ଅଘୋରମଂତ୍ରଂ ସ୍ମର ଦେଵରାଜ ଅସ୍ତ୍ରଂ ହି ଯତ୍ପାଶୁପତପ୍ରଭାଵମ୍ ୨୧.
ହେ ଦେବରାଜ, ତୁମେ ଭୟଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରଟି ସ୍ମରଣ କର, ଯାହା ପଶୁପତିଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦେଇଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ପାଇଁ।
ଏଵଂ ସ ଶକ୍ରୋ ହରିବୋଧିତସ୍ତଦା ପ୍ରଣମ୍ଯ ଦେଵଂ ଵୃଷକେତୁମୀଶ୍ଵରମ୍ ୨୧.
ଏପରି ହରିଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, ଶକ୍ର ଭକ୍ତିସହ ଭୃଷକେତୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଧନୁଷ୍ଯଜଯ୍ଯେ ଵିନିଯୋଜ୍ଯ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ନ୍ଯଯୋଜଯତ୍ତତ୍ର ଅଘୋରମଂତ୍ରମ୍॥ ୨୧.
ବିଜୟ ପାଇଁ ଧନୁଷ ଉପରେ ମନ ଲଗାଇ, ସେଠାରେ ଭୟଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଲାଗୁ କଲେ।
ତତୋ ଵଧାଯାଶୁ ମୁମୋଚ ତସ୍ଯ ଵା ଆକୃଷ୍ଯ କର୍ଣାଂତମକୁଂଠଦୀଧିତିମ୍ ୨୧.
ତାପରେ ହତ୍ୟା ପାଇଁ, କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧନୁଷ ଟାଣି, ଅକ୍ଷୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ପ୍ରଵେପମାନେନ ମୁଖେନ ଯୁଜ୍ଯତାଚଲେନ ଗାତ୍ରେଣ ଚ ସଂଭ୍ରମାକୁଲଃ ୨୧.
କମ୍ପିଥିବା ମୁହଁ ଓ ଅସ୍ଥିର ଦେହ ସହ, ସେ ଭୟ ଓ ଅସ୍ଥିରତାରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ।
ପୁରଂଦରସ୍ଯେଷ୍ଵସନପ୍ରମୁକ୍ତୋ ମଧ୍ଯାର୍କଵିଂଵଂ ଵପୁଷା ଵିଡଂବଯନ୍॥ ୨୧.
ପୁରନ୍ଦରଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସେବକ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ।
କିରୀଟକୂଟସ୍ଫୁରକାଂତିସଂକୁଲଂ ସୁଗଂଧିନାନାକୁସୁମାଧିଵାସିତମ୍ ୨୧.
ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ଥିବା ମୁକୁଟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚମକୁଥିଲା, ଅନେକ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲର ଗନ୍ଧରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ତସ୍ମିନ୍ନିଂଦ୍ରହତେ ଜଂଭେ ପ୍ରଶଶଂସୁଃ ସୁରା ବହୁ ୨୧.
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜମ୍ଭ ହତ ହେବା ପରେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ।
ତତୋ ଜଂଭଂ ହତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରାଃ ପରାଙ୍ମୁଖାଃ ୨୧.
ଜମ୍ଭଙ୍କୁ ମୃତ ଦେଖି, ଦାନବମାନଙ୍କର ନେତାମାନେ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚାଇ ନେଲେ।