ସୁରସେନାଽଭଵଦ୍ଭୀମଂ ପାତାଲୋତ୍ତାଲତାଲୁକମ୍ ୨୧.
ସୁରସେନା ଅଞ୍ଚଳ ଏପରି ଭୟାନକ ହୋଇଗଲା, ଯେପରି ତଳପାତାଳର ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାର।
ଶକ୍ରୋ ଦୀନତ୍ଵମାପନ୍ନଃ ଶ୍ରାଂତଵାହନଵାହନଃ ୨୧.
ଇନ୍ଦ୍ର ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ବାହନ ମଧ୍ୟ ଅତି କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଲା।
କିମନଂତରମେଵାସ୍ତି କର୍ତଵ୍ଯଂ ନୋ ଵିଶେଷତଃ ୨୧.
ଏହା ପରେ କଣ କରିବା ଉଚିତ? ବିଶେଷ କିଛି କରିବା ନାହିଁ।
ତତୋ ହରିରୁଵାଚେଦଂ ଵଜ୍ରାଯୁଧମୁଦାରଧୀଃ ୨୧.
ତାପରେ ଉଦାରମନ ହରି, ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ।
ମା ଗଚ୍ଛ ମୋହଂ ମା ଗଚ୍ଛ କ୍ଷିପ୍ରମସ୍ତ୍ରଂ ସ୍ମର ପ୍ରଭୋ ୨୧.
ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ନି, ଅବସାଦିତ ହେଉନି; ଶୀଘ୍ର ତୁମର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କର, ପ୍ରଭୁ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦୈତ୍ଯୋ ଵିଵୃତାସ୍ଯୋଽଗ୍ରସତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ୨୧.
ଏହି ସମୟରେ, ଦାନବ ମୁହଁ ବଡ଼ କରି, ତୁରନ୍ତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଆସିଲା।
ତତୋ ନାରାଯଣାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ନିପପାତାସ୍ଯ ଵକ୍ଷସି ୨୧.
ତାପରେ ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ର ତାହାର ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ପଡ଼ିଲା।
ତତଃ ସ୍ଵତେଜସା ରୂପଂ ତସ୍ଯ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ନାଶିତଂମ୍ ୨୧.
ଏହା ପରେ, ନିଜ ତେଜରେ ସେଇ ଦାନବର ଦେହ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଗଲା।
ଗଗନସ୍ଥଃ ସ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଃ ଶସ୍ତ୍ରାଶନିମତୀଂଦ୍ରିଯଃ ୨୧.
ସେଇ ଦାନବପତି ଆକାଶରେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଅସ୍ତ୍ର, ବଜ୍ର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଥିଲା।
ତଥା ପରଶ୍ଵଧାଂଶ୍ଚକ୍ରଵଜ୍ରବାଣାନ୍ସମୁଦ୍ଗରାନ୍ ୨୧.
ସେ ଏହିପରି କୁହାଡ଼ି, ଚକ୍ର, ବଜ୍ର, ବାଣ ଓ ଗଦା ମଧ୍ୟ ଝଡ଼ାଇଲେ।
ଵଵର୍ଷ ଦାନଵୋ ରୋଷାଦଵଧ୍ଯାନକ୍ଷଯାନପି ୨୧.
କ୍ରୋଧରେ ଦାନବ ଅଜୟ୍ୟ ଓ ଅକ୍ଷୟ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ବର୍ଷାଇଲେ।
ବାହୁଭିର୍ଧରଣୀ ପୂର୍ଣା ଶିରୋଭିଶ୍ଚ ସକୁଂଡଲୈଃ ୨୧.
ପୃଥିବୀ ହାତ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା ମୁଣ୍ଡରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।
ଭଗ୍ନେଷା ଦଂଡଚକ୍ରାକ୍ଷୈ ରଥୈଭିଃ ସହ ୨୧.
ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଧୁର୍ଧୁରି ଓ ଚକ୍ର ସହିତ ରଥମାନେ ସେଠାରେ ପଡ଼ିଥିଲେ।
ରୁଧିରୌଘହ୍ରଦାଵର୍ତା ଗଜଦେହଶିଲୋଚ୍ଚଯା ୨୧.
ରକ୍ତର ଝରଣା ଝିଅ ହ୍ରଦ ତିଆରି କଲା, ହାତୀ ଦେହର ତଳ ଶିଳା ପରି ଉଠିଗଲା।
ଶ୍ରୃଗାଲଗୃଧ୍ରଧ୍ଵାଂକ୍ଷାଣାଂ ପରମାନଂଦକାରିଣୀ ୨୧.
ଏହା ଶ୍ରୁଗାଳ, ଗୃଧ୍ର ଓ କାଉଁକୁ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା।
ଅସଂଭ୍ରମାଭିର୍ଭାର୍ଯାଭିଃ ସହ ନୃତ୍ଯଦ୍ଭିରୁଦ୍ଧତା ୨୧.
ଭୟହୀନ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ, ନୃତ୍ୟ କରି, ସେମାନେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଲେ।
ପିଶାଚୋ ଯତ୍ର ଚାଶ୍ଵାନାଂ ଖୁରାନେକତ୍ର ଚାକରୋତ୍ ୨୧.
ସେଠାରେ ଗୋଟିଏ ପିଶାଚ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କର ଖୁର ଏକଠା କରିଥିଲା।
ପ୍ରସାଦଯଂତି ବହୁଧା ମହାକର୍ଣାର୍ଥକୋଵିଦାଃ ୨୧.
ସେମାନେ ବହୁ ଲୋକଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ, ବଡ଼ କାନ ଥିବାମାନେ କିପରି ଖୁସି ହୁଏ ତାହାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ଆକଲ୍ପମେଵଂ ଯୋଦ୍ଧଵ୍ଯମସ୍ମାକଂ ତୃପ୍ତିହେତଵେ ୨୧.
ଏଭଳି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପଡିବ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ମିଳେ।
ମ୍ରିଯତେ ଯଦି ସଂଗ୍ରାମେ ଧାତୁର୍ଦଦ୍ଭୋଽପଯାଚିତମ୍ ୨୧.
ଯଦି ଯୁଦ୍ଧରେ କେହି ମରିଯାଏ, ସେ ପଞ୍ଚଭୂତଙ୍କ ପ୍ରଭୁଠାରୁ ଯାହା ଚାହିଁଥିଲେ, ତାହା ପାଇଁଥାଏ।
ଏତେନ ପଯସା ଵିଦ୍ମୋ ଦୁର୍ଜନଃ ସୁଜନୋ ଯଥା ୨୧.
ଏହି ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଖରାପ ଲୋକ ଓ ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତଫାତ ବୁଝିପାରୁ।
ପିତୄନ୍ଦେଵାଂସ୍ତର୍ପଯଂତି ଶୋଣିତୈଶ୍ଚାମିଷୈଃ ଶୁଭୈଃ ୨୧.
ସେମାନେ ଶୁଭ ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ଦେଇ ପିତୃମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ ଖୁସି କରନ୍ତି।
ଦେହିଦେହୀତି ଵାଶାଂତୋ ଧନିନଃ କୃପଣା ଯଥା ୨୧.
‘ଦେଅ, ଦେଅ’ ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି—ଠିକ୍ ଧନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ କଞ୍ଜୁଷ ମାନେ ଯେପରି।
ସରୋଷମୋଷ୍ଠୌ ନିର୍ଭୁଜ୍ଯ ପଶ୍ଯଂତ୍ଯେଵାତ୍ଯସୂଯଯା ୨୧.
କ୍ରୋଧରେ ଓଠ ଚିପି ରଖି, ଭୟଙ୍କର ଇର୍ଷ୍ୟାରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଛନ୍ତି।
ସର୍ଵଭକ୍ଷମଭୀପ୍ସଂତସ୍ତୃପ୍ତାଃ ପରଧନଂ ଯଥା ୨୧.
ସବୁକିଛି ଖାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ପରର ଧନ ମିଳିଲା ପରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ସୁପ୍ରଭାତଂ ସୁନକ୍ଷତ୍ରଂ ପୂର୍ଵମାସୀଦ୍ଧୃଥୈଵ ତତ୍ ୨୧.
ସେଇ ସକାଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଶୁଭ ଥିଲା; ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ହୁଏ।
ଅଦୃଶ୍ଯଃ ସମରେ ଜଂଭୋ ଦେଵାଞ୍ଠସ୍ତ୍ରୈରଚୂର୍ଣଯତ୍ ୨୧.
ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ, ଜମ୍ଭ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦେବମାନେ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ ଦେଲା।
ଯମୋଽଥ ନିର୍ଋତିଶ୍ଚାପି ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରାଣି ମହାବଲାଃ ୨୧.
ତାପରେ ଯମ ଓ ନିରୃତି, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଇଲେ।
ଵ୍ଯର୍ଥତାଂ ଜଗ୍ମୁରସ୍ତ୍ରାଣି ଦେଵାନାଂ ଦାନଵଂ ପ୍ରତି ୨୧.
ଦେବମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦାନବଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ କାମ କରିଲା ନାହିଁ।
ଗତିଂ ନ ଵିଵିଦୁଶ୍ଚାପି ଶ୍ରାଂତା ଦୈତ୍ଯାଶ୍ଚ ଦେଵତାଃ ୨୧.
ଦେବତା ଓ ଦାନବ, ଦୁହେଁ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, କେଉଁଠି ଯିବେ ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ।