ତସ୍ମିନ୍ପ୍ରତିହତେ ଚାସ୍ତ୍ରେ ପାଵକାସ୍ତ୍ରଂ ଵ୍ଯଜୃଂଭତ ୨୧.
ସେହି ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରତିରୋଧ ହେଇଥିବାବେଳେ, ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ତଃ ପ୍ରତିହତାସ୍ତ୍ରୋଽସୌ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଃ ପ୍ରତିଭାନଵାନ୍ ୨୧.
ତାପରେ ସେହି ଦେତ୍ୟ ରାଜା, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରତିରୋଧ ହେଲା।
ତତୋ ଜଲଧରୈର୍ଵ୍ଯୋମ ସ୍ଫୁରଦ୍ଵିଦ୍ଯୁଲ୍ଲତାକୁଲୈଃ ୨୧.
ତାପରେ ଆକାଶରେ ଘନ ମେଘ ଛାଇଗଲା, ଯେଉଁଠାରେ ବିଦ୍ୟୁତର ଚମକ ଲଗାତାର ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
କରୀଂଦ୍ରକରତୁଲ୍ଯାଭିର୍ଧାରାଭିଃ ପୂରିତଂ ଜଗତ୍ ୨୧.
ହାତୀର ଦଣ୍ଡା ପରି ମୋଟା ମୋଟା ବର୍ଷାଧାରାରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଭିଜିଯାଇଥିଲା।
ଵାଯଵ୍ଯମସ୍ତ୍ରମତୁଲଂ ତେନ ମେଘା ଯଯୁଃ କ୍ଷଯମ୍ ୨୧.
ଅଦ୍ୱିତୀୟ ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେଇ ମେଘମାନେ ଚିତ୍ତିଯାଇଗଲେ।
ବଭୂଵାନାଵିଲଂ ଵ୍ଯୋମ ନୀଲୋତ୍ପଲଦଲପ୍ରଭମ୍ ୨୧.
ତାପରେ ଆକାଶ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା, ନୀଳ କମଳ ପତ୍ର ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ନ ଶେକୁସ୍ତତ୍ର ତେ ସ୍ଥାତୁଂ ରଣେଽପି ବଲିନୋଽପି ଯେ ୨୧.
ସେଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଟିକି ପାରିଲେ ନାହିଁ।
ମାରୁତପ୍ରତିଘାତାର୍ଥଂ ଦାନଵାନାଂ ବଲାଧିପଃ ୨୧.
ବାୟୁର ପ୍ରଭାବକୁ ରୋକିବା ପାଇଁ ଦାନବ ସେନାପତି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଶମିତେ ଵାଯୌ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ର ପର୍ଵତାକୃତୌ ୨୧.
ତାପରେ ବାୟୁ ଶାନ୍ତ ହେଲାପରେ, ଦାନବ ରାଜା ପାହାଡ଼ ଆକାର ଧାରଣ କଲେ।
ତଯାଶନ୍ଯା ପତିତଯା ଦୈତ୍ଯସ୍ଯାଚ ଲରୂପିଣଃ ୨୧.
ସେଇ ବିଜୁଳି ପଡ଼ିବା ସମୟରେ, ଦାନବ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ତତଃ ସା ଦାନଵେଂଦ୍ରସ୍ଯ ଶୈଲମାଯା ନ୍ଯଵର୍ତତ ୨୧.
ତାପରେ ଦାନବ ରାଜାଙ୍କର ପାହାଡ଼ ମାୟା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲା।
ବଭୂଵ କୁଂଜରୋ ଭୀମୋ ମହାଶୈଲମଯାକୃତିଃ ୨୧.
ସେ ଏବେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ହାତୀର ରୂପ ନେଲେ, ଯାହାର ଦେହ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପରି ଥିଲା।
ବଭଂଜ ପୃଷ୍ଠତଃ କାଂଶ୍ଚିତ୍କରେଣାକୃଷ୍ଯ ଦାନଵଃ ୨୧.
ଦାନବ ତାଙ୍କର ଶୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା କିଛିମାନେକୁ ପଛରୁ ଧରି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ଅସ୍ତ୍ରଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଦୁର୍ଧର୍ଷଂ ନାରସିଂହଂ ମୁମୋଚ ହ ୨୧.
ସେ ତିନି ଲୋକରେ ଭୟଙ୍କର ନରସିଂହ ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ।
ହୃଷ୍ଟଦଂଷ୍ଟ୍ରାଟ୍ଟହାସାନି କ୍ରକଚାଭନଖାନି ଚ ୨୧.
ତାହାର ଦାନ୍ତ ଚମକୁଥିଲା, ହସର ଗର୍ଜନ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ନଖମାନେ ରଣାଘାଟି ପରି ଥିଲା।
ତତଶ୍ଚାଶୀଵିଷୋ ଘୋରୋଽଭଵତ୍ଫଣସମାକୁଲଃ ୨୧.
ତାପରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ସାପ ଦେଖାଦେଲା, ଯାହାର ଫଣି ଅନେକ ମୁଣ୍ଡରେ ଭରିଥିଲା।
ତତୋଽସ୍ତ୍ରଂ ଗାରୁଡଂ ଚକ୍ରେ ଶକ୍ରଃ ସଂପ୍ରହରନ୍ରେଣେ ୨୧.
ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଗରୁଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ତୈର୍ଗରୁତ୍ମଦ୍ଭିରାସାଦ୍ଯ ଜଂଭଂ ଭୁଜଗରୂପିଣମ୍ ୨୧.
ସେଇ ଗରୁଡ଼ ଶକ୍ତି ଥିବା ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଦ୍ୱାରା, ସେ ଜମ୍ଭକୁ ସାପ ରୂପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ମାଯାଯାମ ଚ ପ୍ରନଷ୍ଟାଯାଂ ତତୋ ଜଂଭୋ ମହାସୁରଃ ୨୧.
ମାୟା ନଶ୍ଟ ହେଲାପରେ, ମହାଦାନବ ଜମ୍ଭ ଥିଲେ।
ଵିଵୃତ୍ତନଯନୋ ଗ୍ରସ୍ତୁମିଯେଷ ସୁରପୁଂଗଵାନ୍ ୨୧.
ତାଙ୍କର ଆଖି ବଡ଼ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ସୁରସେନାଽଭଵଦ୍ଭୀମଂ ପାତାଲୋତ୍ତାଲତାଲୁକମ୍ ୨୧.
ସୁରସେନା ଅଞ୍ଚଳ ଏପରି ଭୟାନକ ହୋଇଗଲା, ଯେପରି ତଳପାତାଳର ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାର।
ଶକ୍ରୋ ଦୀନତ୍ଵମାପନ୍ନଃ ଶ୍ରାଂତଵାହନଵାହନଃ ୨୧.
ଇନ୍ଦ୍ର ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ବାହନ ମଧ୍ୟ ଅତି କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଲା।
କିମନଂତରମେଵାସ୍ତି କର୍ତଵ୍ଯଂ ନୋ ଵିଶେଷତଃ ୨୧.
ଏହା ପରେ କଣ କରିବା ଉଚିତ? ବିଶେଷ କିଛି କରିବା ନାହିଁ।
ତତୋ ହରିରୁଵାଚେଦଂ ଵଜ୍ରାଯୁଧମୁଦାରଧୀଃ ୨୧.
ତାପରେ ଉଦାରମନ ହରି, ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ।
ମା ଗଚ୍ଛ ମୋହଂ ମା ଗଚ୍ଛ କ୍ଷିପ୍ରମସ୍ତ୍ରଂ ସ୍ମର ପ୍ରଭୋ ୨୧.
ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ନି, ଅବସାଦିତ ହେଉନି; ଶୀଘ୍ର ତୁମର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କର, ପ୍ରଭୁ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦୈତ୍ଯୋ ଵିଵୃତାସ୍ଯୋଽଗ୍ରସତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ୨୧.
ଏହି ସମୟରେ, ଦାନବ ମୁହଁ ବଡ଼ କରି, ତୁରନ୍ତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଆସିଲା।
ତତୋ ନାରାଯଣାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ନିପପାତାସ୍ଯ ଵକ୍ଷସି ୨୧.
ତାପରେ ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ର ତାହାର ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ପଡ଼ିଲା।
ତତଃ ସ୍ଵତେଜସା ରୂପଂ ତସ୍ଯ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ନାଶିତଂମ୍ ୨୧.
ଏହା ପରେ, ନିଜ ତେଜରେ ସେଇ ଦାନବର ଦେହ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଗଲା।
ଗଗନସ୍ଥଃ ସ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଃ ଶସ୍ତ୍ରାଶନିମତୀଂଦ୍ରିଯଃ ୨୧.
ସେଇ ଦାନବପତି ଆକାଶରେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଅସ୍ତ୍ର, ବଜ୍ର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଥିଲା।
ତଥା ପରଶ୍ଵଧାଂଶ୍ଚକ୍ରଵଜ୍ରବାଣାନ୍ସମୁଦ୍ଗରାନ୍ ୨୧.
ସେ ଏହିପରି କୁହାଡ଼ି, ଚକ୍ର, ବଜ୍ର, ବାଣ ଓ ଗଦା ମଧ୍ୟ ଝଡ଼ାଇଲେ।