ସଂଧ୍ଯମାନେ ତତଶ୍ଚାସ୍ତ୍ରେ ନିଶ୍ଚେରୁଃ ପାଵକାର୍ଚିଷଃ ୨୧.
ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ ହେଉଥିବାବେଳେ ଅଗ୍ନିର ଶିଖାଗୁଡିକ ବିସ୍ଫୋରିତ ହେଲା।
ତୈର୍ଯଂତ୍ରୈରଭଵଦ୍ଯୁଦ୍ଧମଂତରିକ୍ଷଂ ଵିତାରକମ୍ ୨୧.
ସେହି ଯନ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶରେ ଯୁଦ୍ଧ ବ୍ୟାପକ ହେଇଗଲା।
ଶୈଲାସ୍ତ୍ରଂ ମୁମୁଚେ ଜଂଭୋ ଯଂତ୍ରସଂଘାତଚୂର୍ଣନମ୍ ୨୧.
ଜମ୍ଭ ପର୍ବତ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ, ଯାହା ଯନ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରେ।
ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରୋଣ ନିର୍ମିତାନ୍ଯାଶୁ ଯାନି ଯଂତ୍ରାଣି ଭାରତ ୨୧.
ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ତିଆରି କରିଥିବା ସେହି ଯନ୍ତ୍ରଗୁଡିକ, ହେ ଭାରତ।
ତତଃ ଶିରସ୍ସୁ ଦେଵାନାଂ ଶିଲାଃ ପେତୁର୍ମହାଜଵାଃ ୨୧.
ତାପରେ ଦେବମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ଅତି ତ୍ୱରିତ ଗତିର ପଥର ପଡ଼ିଲା।
ତତୋ ଵଜ୍ରାସ୍ତ୍ରମକରୋତ୍ସସ୍ରାକ୍ଷଃ ପୁରଂଦରଃ ୨୧.
ତାପରେ ପୁରନ୍ଦର, ପଦ୍ମପରି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଶାଂତୈଃ ଶୈଲାସ୍ତ୍ରୈର୍ଜଂଭୋ ଭୂଧରସନ୍ନିଭଃ ୨୧.
ତାପରେ ଜମ୍ଭ, ପର୍ବତପରି ଭାରି, ପର୍ବତ ଅସ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତ ହେଇଥିବାବେଳେ।
ଐଷୀକେଣାଗମନ୍ନାଶଂ ଵଜ୍ରାସ୍ତ୍ରଂ ଗିରିଦାରଣମ୍ ୨୧.
ଏଇଶିକ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କଲେ, ଯାହା ପର୍ବତକୁ ଭାଗ କରେ।
ଜଜ୍ଵଲୁର୍ଦେଵସୈନ୍ଯାନି ସସ୍ଯଂଦନଗଜାନି ଚ ୨୧.
ଦେବମାନଙ୍କର ସେନା, ତାଙ୍କର ରଥ ଓ ହାତୀ ସହିତ, ଜ୍ୱଳିଉଠିଲା।
ଆଗ୍ନେଯମସ୍ତ୍ରମକରୋଦ୍ବଲହା ପାକଶାସନଃ ୨୧.
ତାପରେ ପାକ ନାଶକ ବଳହା ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ପ୍ରତିହତେ ଚାସ୍ତ୍ରେ ପାଵକାସ୍ତ୍ରଂ ଵ୍ଯଜୃଂଭତ ୨୧.
ସେହି ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରତିରୋଧ ହେଇଥିବାବେଳେ, ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ତଃ ପ୍ରତିହତାସ୍ତ୍ରୋଽସୌ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଃ ପ୍ରତିଭାନଵାନ୍ ୨୧.
ତାପରେ ସେହି ଦେତ୍ୟ ରାଜା, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରତିରୋଧ ହେଲା।
ତତୋ ଜଲଧରୈର୍ଵ୍ଯୋମ ସ୍ଫୁରଦ୍ଵିଦ୍ଯୁଲ୍ଲତାକୁଲୈଃ ୨୧.
ତାପରେ ଆକାଶରେ ଘନ ମେଘ ଛାଇଗଲା, ଯେଉଁଠାରେ ବିଦ୍ୟୁତର ଚମକ ଲଗାତାର ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
କରୀଂଦ୍ରକରତୁଲ୍ଯାଭିର୍ଧାରାଭିଃ ପୂରିତଂ ଜଗତ୍ ୨୧.
ହାତୀର ଦଣ୍ଡା ପରି ମୋଟା ମୋଟା ବର୍ଷାଧାରାରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଭିଜିଯାଇଥିଲା।
ଵାଯଵ୍ଯମସ୍ତ୍ରମତୁଲଂ ତେନ ମେଘା ଯଯୁଃ କ୍ଷଯମ୍ ୨୧.
ଅଦ୍ୱିତୀୟ ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେଇ ମେଘମାନେ ଚିତ୍ତିଯାଇଗଲେ।
ବଭୂଵାନାଵିଲଂ ଵ୍ଯୋମ ନୀଲୋତ୍ପଲଦଲପ୍ରଭମ୍ ୨୧.
ତାପରେ ଆକାଶ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା, ନୀଳ କମଳ ପତ୍ର ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ନ ଶେକୁସ୍ତତ୍ର ତେ ସ୍ଥାତୁଂ ରଣେଽପି ବଲିନୋଽପି ଯେ ୨୧.
ସେଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଟିକି ପାରିଲେ ନାହିଁ।
ମାରୁତପ୍ରତିଘାତାର୍ଥଂ ଦାନଵାନାଂ ବଲାଧିପଃ ୨୧.
ବାୟୁର ପ୍ରଭାବକୁ ରୋକିବା ପାଇଁ ଦାନବ ସେନାପତି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଶମିତେ ଵାଯୌ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ର ପର୍ଵତାକୃତୌ ୨୧.
ତାପରେ ବାୟୁ ଶାନ୍ତ ହେଲାପରେ, ଦାନବ ରାଜା ପାହାଡ଼ ଆକାର ଧାରଣ କଲେ।
ତଯାଶନ୍ଯା ପତିତଯା ଦୈତ୍ଯସ୍ଯାଚ ଲରୂପିଣଃ ୨୧.
ସେଇ ବିଜୁଳି ପଡ଼ିବା ସମୟରେ, ଦାନବ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ତତଃ ସା ଦାନଵେଂଦ୍ରସ୍ଯ ଶୈଲମାଯା ନ୍ଯଵର୍ତତ ୨୧.
ତାପରେ ଦାନବ ରାଜାଙ୍କର ପାହାଡ଼ ମାୟା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲା।
ବଭୂଵ କୁଂଜରୋ ଭୀମୋ ମହାଶୈଲମଯାକୃତିଃ ୨୧.
ସେ ଏବେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ହାତୀର ରୂପ ନେଲେ, ଯାହାର ଦେହ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପରି ଥିଲା।
ବଭଂଜ ପୃଷ୍ଠତଃ କାଂଶ୍ଚିତ୍କରେଣାକୃଷ୍ଯ ଦାନଵଃ ୨୧.
ଦାନବ ତାଙ୍କର ଶୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା କିଛିମାନେକୁ ପଛରୁ ଧରି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ଅସ୍ତ୍ରଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଦୁର୍ଧର୍ଷଂ ନାରସିଂହଂ ମୁମୋଚ ହ ୨୧.
ସେ ତିନି ଲୋକରେ ଭୟଙ୍କର ନରସିଂହ ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ।
ହୃଷ୍ଟଦଂଷ୍ଟ୍ରାଟ୍ଟହାସାନି କ୍ରକଚାଭନଖାନି ଚ ୨୧.
ତାହାର ଦାନ୍ତ ଚମକୁଥିଲା, ହସର ଗର୍ଜନ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ନଖମାନେ ରଣାଘାଟି ପରି ଥିଲା।
ତତଶ୍ଚାଶୀଵିଷୋ ଘୋରୋଽଭଵତ୍ଫଣସମାକୁଲଃ ୨୧.
ତାପରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ସାପ ଦେଖାଦେଲା, ଯାହାର ଫଣି ଅନେକ ମୁଣ୍ଡରେ ଭରିଥିଲା।
ତତୋଽସ୍ତ୍ରଂ ଗାରୁଡଂ ଚକ୍ରେ ଶକ୍ରଃ ସଂପ୍ରହରନ୍ରେଣେ ୨୧.
ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଗରୁଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ତୈର୍ଗରୁତ୍ମଦ୍ଭିରାସାଦ୍ଯ ଜଂଭଂ ଭୁଜଗରୂପିଣମ୍ ୨୧.
ସେଇ ଗରୁଡ଼ ଶକ୍ତି ଥିବା ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଦ୍ୱାରା, ସେ ଜମ୍ଭକୁ ସାପ ରୂପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ମାଯାଯାମ ଚ ପ୍ରନଷ୍ଟାଯାଂ ତତୋ ଜଂଭୋ ମହାସୁରଃ ୨୧.
ମାୟା ନଶ୍ଟ ହେଲାପରେ, ମହାଦାନବ ଜମ୍ଭ ଥିଲେ।
ଵିଵୃତ୍ତନଯନୋ ଗ୍ରସ୍ତୁମିଯେଷ ସୁରପୁଂଗଵାନ୍ ୨୧.
ତାଙ୍କର ଆଖି ବଡ଼ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।